Translate the article and read it to your Language

Αφιερωμένο στον Σωκράτη (όχι τον αρχαίο πρόγονο, τον αείμνηστο Γκιόλια!)



Όχι επειδή αγωνίστηκα, αυτά έγιναν μόνο για να πάρω τη δύναμή μου (όπως κι ο καθένας θα την πάρει από τα δικά του, αυτά όλα που σήκωσε και άντεξε να τα σηκώνει δέκα χρόνια τώρα). Μου δόθηκε αυτός ο ρόλος γιατί ήμουν ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΣΚΑΤΑ και ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ αδιάβλητη (πάνλευκη κι διάφανη σαν γάργαρο νεράκι – ό,τι είμαι, ό,τι έκανα, στοιχεία μου, τα πάντα, αναρτημένα στο διαδίκτυο). Οι περισσότεροι αδιάβλητοι συμπολίτες μου ΔΕΝ έχουν τα στοιχεία που εγώ έχω, και οι υπόλοιποι δεν θεωρούν εαυτόν αδιάβλητο. Και λέω ότι δεν θεωρούν, κι όχι ότι είναι, διότι η άποψη αυτή που έχουν για τον εαυτό τους είναι ΜΟΥΦΑ, ΨΕΜΑ, της φαντασίας τους.

(Όταν ο άνθρωπος έχει την αίσθηση ότι τον κρατούν απ’ τ’ αρχίδια, σημαίνει ότι ο ίδιος δεν τιμά τον εαυτό του, ΟΧΙ ΟΤΙ ΕΧΟΥΝ ΔΙΚΙΟ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΚΡΑΤΟΥΝ!! Όταν τον τιμήσει, αυτοστιγμεί θα του φύγει η ψευδαίσθηση. ΦΥΣΙΚΑ υπάρχουν και αυτοί που ό,τι κι αν κάνουν δεν θα τους φύγει, και είναι αυτοί που θα την πληρώσουν άλλωστε. Και πρόσεξε το καλό… ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ θα βάλουν τα χεράκια τους να βγάλουν τα ματάκια τους. Θα διαφανεί παρακάτω.)

Ένας τέτοιος άνθρωπος, άνθρωπος κλειδί θα τον έλεγα, ήταν κι ο Γκιόλιας. ΗΞΕΡΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ, διότι νταραβεριζόταν με ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΣΥΡΦΕΤΟ! Είχε στοιχεία, ντοκουμέντα, χειρόγραφα και ηχογραφημένα, αποδείξεις χειροπιαστές ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΣΑΠΙΟΥΣ, με την δική τους υπογραφή! και ονοματεπώνυμα. Και ταυτόχρονα, ο ίδιος, ήτο αδιάβλητος. Δεν είχαν κάτι για να τον κρατούν. ΦΟΒΟΣ ΚΑΙ ΤΡΟΜΟΣ για τους κίβδηλους, τα μιάσματα, αυτό.


Το τρωκτικό το έφτιαξε για να έχει ένα μέσο να δουλεύει, έξω από τον βόθρο, και ταυτόχρονα να κάνει και το χρέος του, ήτοι να βγάζει τ’ άπλυτα στην φόρα (αυτό αγαπητοί μου είναι το επάγγελμα του δημοσιογράφου, γι’ αυτό ανήκει στα λειτουργήματα -που τολμάτε να διαμαρτύρεστε κιόλας όταν σας λένε δημοσιοκάφρους, ή πουλημένα ανδρείκελα, ή τσιράκια της κυβέρνησης, ή ό,τι άλλο). Και δεν ήταν μόνος του, ήξερε κι άλλους που γνώριζαν πράγματα, χρυσές πηγές σαν αυτόν, που τιμούσαν το λειτούργημά τους εξίσου, οι οποίοι στην πιάτσα ήταν του πεταματού και τους περιμάζεψε στο μπλογκ του (άραγε να υπάρχουν ακόμα; Το μόνο σίγουρο είναι ότι όποιος δημοσιογράφος ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ «ΔΙΑΣΗΜΟΣ», ΕΧΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΔΟΥΛΕΙΑ, δεν συγκαταλέγεται σ’ αυτούς, τους σπουδαίους συνοδοιπόρους του Γκιόλια.)

Τότε λοιπόν, επί τρωκτικού, διέρρεαν κάτι πράγματα… ανήκουστα! Αδιανόητα, σαν ψέμα! Έχω άπειρα στα κιτάπια μου, που λάμβανα σωρηδόν, από αγνώστους, με μειλ. Πληροφορίες συγκλονιστικές, που αναδείκνυαν την αλήθεια, ξεσκέπαζαν τον υπόνομο, και που αν το τρωκτικο συνεχιζόταν, δεν θα μπορούσε ο κόσμος να φάει καμία μπανανόφλουδα.

Κι όλο αυτό το μπορούσαν, γιατί είχαν για όπλο τους την υπέροχη… ΑΝΩΝΥΜΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟΥ! Κανείς δεν φαινόταν πίσω από τα κείμενα αυτά, ή, καλύτερα να πω, μπορούσαν εύκολα να κρυφτούν και να μην ξέρει κανείς ποιος το στειλε, ή το γραψε. Οι βάρβαροι κυνηγούσαν τότε, επί εποχής τρωκτικού, αόρατους εχθρούς!!!! ό,τι συνέβη εν τέλει σε εμάς από την αντίστροφη.



Όλοι φυσικά ήξεραν ότι ο Γκιολιας είχε το τρωκτικό, ΑΛΛΑ δεν αναρτούσε δικά του κείμενα! Ήταν ελεύθερο μπλογκ, ο καθένας αναρτούσε ό,τι ήθελε, ΚΑΙ ανώνυμα. (Στην πραγματικότητα ήταν όλο υπό την επίβλεψή του, γι’ αυτό όταν εκείνος πέθανε έκλεισε, και φυσικά αυτά που διέρρεαν είχαν όνομα! Κι εκείνος ήξερε τον καθένα από αυτούς που τα διέρρεαν, με την σύμφωνη γνώμη του πάντα, αλλά κανείς δεν μπορούσε να το αποδείξει!)



Και θα μου πεις τώρα, ναι, αλλά παρόλα αυτά τον φάγανε, το τρωκτικό έκλεισε, σιώπησαν οι συνοδοιπόροι του, μούγκα στην στούγκα έπεσε στο χρησιμότατο κατά τ άλλα διαδίκτυο, γράπωσαν οι ύαινες κάθε μπλογκ για να ακούγεται μόνο ότι αυτοί ήθελαν, πέσαμε στην παγίδα (ο λαός) φάγαμε την μούφα τους, ΑΡΑ…… ΚΕΡΔΙΣΑΝ.



Μα…….. δεν είναι καθόλου έτσι! ΜΟΙΑΖΕΙ να είναι αλλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

Πάμε στον Γκιόλια. Πραγματικά, όχι πλάκα, θα μπορούσε μόνον αυτός ο άνθρωπος να φέρει τούμπα, συθέμελα, όλη την σαπίλα που επικρατεί έως σήμερα. Ένας μόνος άνθρωπος, με ένα όπλο τόσο μικρό, όσο είναι ένα μπλογκ, και με ολίγους συνοδοιπόρους. Μια χούφτα άνθρωποι θα το κατάφερναν όλο αυτό, με εκείνον πρωτοστάτη.



Ερώτηση: Θα ήταν σωστό να γινόταν τότε;

Είχα πει στον γιο μου όταν άρχισα τον αγώνα, ότι αν με φάνε δεν θα φταίνε αυτοί! Το σύμπαν θα το έχει επιτρέψει! ΑΥΤΟΙ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΤΡΙΧΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΥΤΣΟ ΤΟΥ αδελφέ. (Που πιστεύουμε ότι όλα τα κινούν!!! Οι ανύπαρκτοι, οι τίποτα, τα σκουλήκια τα έρποντα.)

Ο Γκιόλιας έφυγε γιατί έπρεπε (αυτό όρισε το σύμπαν) ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΜΑΣ, να γίνουμε ΑΞΙΟΙ ΓΙ ΑΥΤΗΝ.

Που σημαίνει ότι φάγαμε όλο αυτό το ξέσκισμα, για να βρούμε τη δύναμη να παλέψουμε μες στα σκατά, να φάμε από όλες τις πάντες ξύλο, και (παρόλα αυτά) να μείνουμε όρθιοι, ΩΣΤΕ ΚΑΙ/ΓΙΑ ΝΑ…… ΤΗΝ ΔΟΥΜΕ!!!!!!

ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΝ ΑΠΟΛΥΤΗ ΠΟΥ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΕΧΟΥΜΕ!!!! Και που το μόνο πρόβλημα είναι ότι ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΔΕΝ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ!!!

Η θυσία του ήταν πανχρήσιμη, λοιπόν, ΤΙΜΗ ΚΑΙ ΔΟΞΑ!


αναγνωστης

Δεν υπάρχουν σχόλια :