26 Ιουνίου: Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών!…

Πένθιμο Λυρικό πιπεράτο του Καθηγητή Πιπερόπουλου

 

     Γιορτάζουμε σήμερα σε Παγκόσμια κλίμακα την 26η Ιουνίου ως την «Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και της Παράνομης Διακίνησής τους» η οποία θεσπίστηκε στις 7 Δεκεμβρίου 1987 από την Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ προκειμένου να ευαισθητοποιηθεί η παγκόσμια κοινή γνώμη για τις επιπτώσεις από τη χρήση των ναρκωτικών ουσιών και την παράνομη διακίνησή τους…

     Περίπου 600,000 συνάνθρωποί μας όλων των ηλικιών στον πλανήτη μας χάνουν κάθε χρόνο της ζωή τους από τη χρήση «οπιοειδών» δηλαδή ουσιών που προέρχονται από το όπιο με κύριο «φονιά» την ηρωίνη. Σε παγκόσμια κλίμακα περίπου 300 εκατομμύρια συνανθρώπων μας σε όλη τη γη δήλωσαν πριν λίγα χρόνια ότι έκαναν τουλάχιστον μία φορά το χρόνο χρήση κάποιας παράνομης ναρκωτικής ουσίας.

https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/opioid-overdose

     Κάθε χρόνο το αλκοόλ σε όλες τις μορφές του ευθύνεται άμεσα ή έμμεσα για περίπου3 εκατομμύρια θανάτους ενώ περίπου 2.3 δισεκατομμύρια κατοίκων της γης (η Ευρώπη κρατά την πρώτη θέση σε κατα κεφαλήν κατανάλωση αλκοόλ σε ετήσια βάση) κάνουν χρήση αλκοόλ.

     Είναι ή δεν είναι «απορίας άξιον» ότι ο ΟΗΕ ΔΕΝ έχει καθιερώσει μια συγκεκριμένη μέρα κατά της κατάχρησης αλκοόλ και αλκοολούχων ποτών; 

     Εάν σας προβληματίζει το γεγονός, σκεφθείτε γιατί; 

https://www.who.int/news-room/fact-sheets/detail/alcohol

     Οι θάνατοι από ναρκωτικά και αλκοόλ είναι πολλοί και στην Πατρίδα μας αλλά δεν θα σας κουράσω με αριθμούς. 

     Θα κλείσω παραθέτοντας παρακάτω ένα πένθιμο λυρικό πιπεράτο ψυχογράφημα που περιέχεται  στο μικρού μεγέθους βιβλίου μου με τίτλο «Αλκολισμός – Ναρκωτικά οι Αιώνιες Μάστιγες της Ανθρωπότητας» το οποίο στη διάρκεια τριών περίπου δεκαετιών κυκλοφόρησε και διανεμήθηκε ΔΩΡΕΑΝ σε σχεδόν 500,000 αντίτυπα!…

     Εύχομαι να μην παρεξηγηθώ για μικροπρεπή ή επιπόλαιο εγωισμό δηλώνοντας ότι έχω το δικαίωμα να χαίρομαι και να είμαι περήφανος για αυτή την προσφορά μου καθώς ΔΕΝ δέχτηκα αμοιβή για KAMIA από όλες τις εκδόσεις και ανατυπώσεις του έχοντας αποφασίσει, εξ αρχής, ότι αποτελεί μία δική μου ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΗ προσφορά στην ελληνική κοινωνία, στον Λαό που ανήκω, και συγκεκριμένα σε άτομα και οικογένειες που ήδη αντιμετωπίζουν ή μπορεί σε κάποια στιγμή στο μέλλον να αντιμετωπίσουν πρόβλημα αλκοολισμού ή ναρκωτικών.  

       Οι 5 «σπόνσορες» της ΔΩΡΕΑΝ διανομής του βιβλίου μου ήτα κατά χρονολογική σειρά:

1/ Η εταιρεία παραγωγής και εμπορίας ελαστικών  GOODYEAR ΕΛΛΑΣ, ΑΒΕΕ

2/ Τα σουπερμάρκετ KONSUM-ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ

3/ Το Γενικό Επιτελείο του Ελληνικού Στρατού (Γ.Ε.Σ.)

4/ Το Ταμείο Υγείας-Πρόνοιας Προσωπικού Εθνικής Τράπεζας (ΤΥΠΕΤ) και

5/ Η Συνεταιριστική Τράπεζα Κοζάνης σε Συνεργασία με την Αστυνομική Διεύθυνση Κοζάνης της Γ.Π.Α.Δ.Σ.Μακεδονίας.

                             **************************************

Καί έτσι «έφυγε» οριστικά!…

     Ήταν ένα λεπτό, χλωμό, λιγομίλητο παλικάρι που μόλις είχε διαβεί το κατώφλι της τρίτης δεκαετίας της βιογραφικής του οντότητας … Εκεί, κάπου μετά το Λύκειο και την εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, η μικροαστική του ανία βρήκε διέξοδο.. Στην πολυπρόσωπη, απρόσωπη παρέα των «δήθεν» επαναστατημένων νέων φίλων του.

     Κοινός παρονομαστής της “φιλίας” τους η διάχυτη, ανεξακρίβωτη αίσθηση της “καταπίεσης”… Σκοπός τους η διερεύνηση όχι του ΠΩΣ και ΓΙΑΤΙ αλλά του κάθε τι που θα έδιωχνε, χωρίς κόπο την “ανία” που θα προσπόριζε νοήματα, έστω εφήμερα, όμως ευδιάκριτα και οπωσδήποτε αισθησιακά…

     Ναρκωτικά !…

     Σε άλλες εποχές, σε αυτήν εδώ την πόλη, σε ολάκερη τούτη την επικράτεια της «φαιδρής πορτοκαλιάς» καταπίεση σήμαινε φτώχεια, υποχρέωση για μεροδούλι έλλειψη όχι της ελευθερίας να χαρείς τη ζωή αλλά των πόρων που θα βοηθούσαν να πραγματώσεις το δικαίωμα της κάθε ελεύθερης από υποχρέωση δουλείας ή δουλειάς ώρας για να χαρείς την εφήμερη ζωή!..

     Αλλά ο κόσμος άλλαξε, άλλαξαν οι καιροί… Σωστά! 

     Τώρα υπάρχουν οι πόροι στρυμωγμένοι σε κάποιο ασφυκτικό τριάρι μιας κάποιας κακόγουστης πολυκατοικίας σε αυτήν την τόσο αλλαγμένη, πολύβουη, ξάγρυπνη, αεικίνητη πολυάνθρωπη και συνάμα τόσο απίστευτα και οδυνηρά απάνθρωπη πόλη…

     Η «καταπίεση» μάλλον ξεκίνησε νωρίς…Τότε φάνηκε σαν αδιαφορία…

     Ξεκίνησε καθώς ο γονιός πάσχιζε να εξασφαλίσει τους πόρους και η μάνα πρόσφερε με την εκτός εστίας απασχόλησή της στην απαραίτητη αύξησή τους…

     Το λεπτοκαμωμένο, χλωμό παιδάκι δεν καταλάβαινε από πόρους ούτε από μάρμαρα Πεντέλης και κρύσταλλα ΒΟΗΜΙΑΣ…

     Καταλάβαινε, όμως, οπόταν την έβρισκε τη γλυκιά ζεστασιά της μητρικής αγκαλιάς…εκείνο το χάιδεμα σtο κεφάλι από το χέρι του πατέρα… Καταλάβαινε με όλο του το ΕΙΝΑΙ την ανείπωτη χαρά μιας βόλτας στην παραλία καθώς κρεμότανε από τα χέρια του μπαμπά και της μαμάς και…ΕΝΑ, ΔΥΟ,ΤΡΙΑ, ΧΟΠ!..

     Έκαμνε το γιγάντιο βήμα, και γέμιζε γέλια και χαρές παιδιάστικες η ατμόσφαιρα, και γέμιζε ανείπωτη ευτυχία η καρδούλα του, πλημμύριζαν με φως τα μάτια της μαμάς, φούσκωνε με περηφάνια το στήθος του πατέρα…

     Του έλειπαν αφήνοντας χαοτικό κενό όλα αυτά τα απλά πράγματα που δεν αγοράζει το χρήμα….

     Κάπου ανάμεσα στον αγώνα για τα κρύσταλλα, τα μάρμαρα και τις πορσελάνες λιγόστεψαν οι αγκαλιές, τα χάδια, οι βόλτες τα γιγάντια βήματα…Έδωσαν όλα αυτά τη θέση τους στην αδιαφορία.

    Αδιαφορία;  

     Ο αγώνας του πατέρα και της μάνας, το αγχωτικό κυνηγητό των πόρων που εξασφαλίζουν το πολυπόθητο καλό βιοτικό επίπεδο σε μια άτυπα «πτωχευμένη» κοινωνία…

     Έτσι τουλάχιστον το έβλεπε αυτός!..

     Όταν κοιτάς από χαμηλά, ο κόσμος των μεγάλων είναι σίγουρα συναρπαστικός, συνάμα απρόσιτος, σχεδόν μαγικός…

     Θέλεις, κάθε παιδί θέλει, να μακρύνουν ξαφνικά τα πόδια σου, να μακρύνουν τα χέρια σου να τους αγκαλιάσεις και να φτάνοντάς τους να ψιθυρίσεις στο αυτί τους:

     «Ε, μανούλα και πατερούλη, τί γίνεται; Εμένα με…ξεχάσατε;»

     Ο αγώνας μεταφράζεται σε σύμβολα της επιτυχίας μέσα στα σύγχρονα αστικό-βιομηχανικά μας πλέγματα και καθώς απομυζά την ικμάδα, τη ζωντάνια, τα συναισθήματα την αγάπη μας πολλαπλασιάζονται τα κρύσταλλα, οι πορσελάνες, τα μάρμαρα…

     Τα άψυχα ακριβοπληρωμένα κομψοτεχνήματα της επιτυχίας μας, της ποθητής «ευπορίας!..»

     Η αθέλητη κόπωση των γονιών με ατέλειωτες ώρες δουλειάς γεννά στο παιδί την ανάγκη για «φυγή» από την οδυνηρή πραγματικότητα που παίρνει διάφορες μορφές:

     Αντικοινωνικές πράξεις, επιδερμικό σεξ, ναρκωτικά…

     Το εικοσάχρονο, ευαίσθητο, χλωμό, λιγομίλητο παλικάρι, φοιτητής πανεπιστημίου τώρα, ήθελε από πολύ καιρό να «φύγει!..»

     Και σήμερα το καταραμένο «βρώμικο» αυτό κοκτέιλ το «βοήθησε», δυστυχώς, να φύγει ΟΡΙΣΤΙΚΑ!…

 

 

loading...