Ο ΓΡΙΦΟΣ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

ΣΤΑ ΓΗΠΕΔΑ ΑΝΑΠΝΕΕΙ ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ, ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΚΟΦΤΕΡΗ ΣΑΝ ΛΕΠΙΔΑ, ΤΟ ΦΟΒΟ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ ΚΑΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΝΑ ΕΝΩΣΕΙ…
Του Κ. Κουτσουρέλη
Εμπρός στον γρίφο του ποδοσφαίρου, οι προοδευτικοί και οι φιλελεύθεροι, οι θιασώτες του one world κι όλοι αυτοί που θεωρούν τον εαυτό τους “πολίτη του κόσμου” μένουν πάντα ενεοί.
Τι έχει αυτό το παράδοξο σπορ, τι κρύβει μέσα του τόσο ισχυρό που κάνει τους προλετάριους και τους μεγιστάνες, τους κρατουμένους και τους δεσμοφύλακες, τους πάνω και τους κάτω να γιορτάζουν μαζί;
Πώς γίνεται να τους χωρίζει απ’ τους πανόμοιούς τους στην άλλη πλευρά της μεθορίου;
Δεν είμαστε όλοι γόνοι της ίδιας γης; Γιατί αναριγούμε, γιατί κλαίμε, γιατί ουρλιάζουμε από χαρά κι από πόνο εμπρός σε ένα κομμάτι χρωματιστό πανί –φανέλα ή σημαία– που μας θυμίζει ακριβώς το αντίθετο: ότι αυτό που ζυγίζει ψυχικά δεν είναι ότι ανήκουμε στην αφηρημένη, νοερή ανθρωπότητα, αλλά σ’ ένα κλάσμα της συγκεκριμένο, χειροπιαστό, έναν σύλλογο, μια πόλη, έναν λαό.
Κάποιοι άλλοι, κουτοπόνηρα, πασχίζουν να στρέψουν το πράγμα στον αισθητισμό: Ας κερδίσει ο καλύτερος, «a beleza do jogο», η ομορφιά του αθλήματος, διακηρύσσουν, μόνο τούτο βαραίνει!
Λες και ο Βραζιλιάνος στη φαβέλα θα σχιζόταν λιγότερο στις κερκίδες αν η ομάδα του συναγωνιζόταν σε χάρη την Εθνική του Ρεχάγκελ… Ή ότι θα πάταγε ποτέ κανείς στα γήπεδα αν δεν μετρούσε γι’ αυτόν πάνω απ’ όλα η νίκη.
loading...