Η ΠΑΡΑΒΟΛΉ ΤΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ (Μτθ. 25, 31-46) 

 

του Μιχαήλ Γ. Χούλη, Θεολόγου*  

 

Στο κατά Ματθαίον μόνο Ευαγγέλιο, και στο 25ο κεφάλαιο αυτού, διασώζεται η Παραβολή της Μέλλουσας Κρίσης, που ακούγεται την Κυριακή της Απόκρεω. Η παραβολή επισημαίνει την τελική φάση της δικαιοσύνης του Θεού, όταν οι δίκαιοι θα λάμψουν σαν τον ήλιο και οι άδικοι θα τιμωρηθούν αιώνια. Ο χρόνος της ελεύσεως του αδέκαστου Κριτή, για να κρίνει τα έθνη με τη συνοδεία των αγίων αγγέλων, είναι άγνωστος και θα είναι αιφνίδιος. Γι’ αυτό και ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΕΊΝΑΙ ΚΑΝΕΊΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΜΈΝΟΣ, ΧΩΡΊΣ ΝΑ ΑΝΑΒΆΛΕΙ «ΕΣ ΑΎΡΙΟΝ ΤΑ ΣΠΟΥΔΑΊΑ».

 

ΌΛΟΙ ΟΙ ΆΝΘΡΩΠΟΙ ΘΑ ΚΡΙΘΟΎΝ ΠΆΝΩ ΣΤΗΝ ΑΓΆΠΗ, που έδειξαν ή όχι κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Ο μοναδικός Κριτής θα τοποθετήσει στα δεξιά Του τους δίκαιους (το δεξί μέρος ήταν τότε θέση τιμής) και στα αριστερά Του (θέση υποτιμητική) τους άδικους. Ο ευαγγελιστής Ματθαίος επισημαίνει ακόμη εδώ ότι ο Ιησούς -που σε λίγο, όπως θα δείξει στο ευαγγέλιό του, θα πάθει, θα σταυρωθεί και θα πεθάνει- θα ξανάρθει όχι ως άγνωστος και περιφρονημένος, αλλά ΩΣ ΔΟΞΑΣΜΈΝΟΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΌΣ ΒΑΣΙΛΙΆΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΡΊΝΕΙ ΤΟΥΣ ΠΆΝΤΕΣ.

 

Σημαντική επίσης αλήθεια της παραβολής είναι πως Η ΤΕΛΙΚΉ ΚΡΊΣΗ ΤΩΝ ΑΝΘΡΏΠΩΝ ΘΑ ΓΊΝΕΙ ΜΕ ΤΟ ΣΏΜΑ ΤΟΥΣ, αφού άλλωστε η αιώνια ζωή θα είναι ψυχοσωματική, και όχι μόνο ψυχική. Σε κάθε Λειτουργία εξάλλου, το Σύμβολο της Πίστεως αναφέρει: «Προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος». Ανάσταση με τα δικά μας και πάλι σώματα, που θα είναι όμως πνευματικά και δεν θα υπόκεινται πλέον στην βιολογική φθορά.

 

Η αναμονή για την μέλλουσα δικαιοσύνη του Θεού δεν μπορεί να βιώνεται ως απραξία, αλλά ως ΕΝΕΡΓΗΤΙΚΉ ΠΑΡΟΥΣΊΑ ΣΤΑ ΔΡΏΜΕΝΑ ΤΟΥ ΚΌΣΜΟΥ. Όποιος δεν αγαπά έμπρακτα τον συνάνθρωπό του (τον οποίον άλλωστε βλέπει) δεν μπορεί να ισχυρίζεται ότι αγαπά τον Θεό (τον οποίον εξάλλου δεν βλέπει), επισημαίνει ο ευαγγελιστής Ιωάννης (Α΄ Ιω. 4,20). Χριστιανός σημαίνει να βλέπεις στο πρόσωπο του άλλου τον ίδιο τον Χριστό. Όποιος μένει στα λόγια μόνο, δεν αγαπά αληθινά.

 

Η αγάπη λοιπόν ρυθμίζει τα πάντα, τόσο στην παρούσα όσο και στην μέλλουσα ζωή. Ακόμα και οι πιο ευγενικές και σπουδαίες πράξεις πρέπει να έχουν κριτήριο την αγάπη για να είναι γνήσιες. Κόλαση είναι όταν δεν αγαπάς και δεν αγαπιέσαι. Αντίθετα, ΌΤΑΝ ΑΓΑΠΆΣ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΆ, ΒΡΊΣΚΕΙΣ ΠΟΛΛΟΎΣ ΤΡΌΠΟΥΣ ΝΑ ΤΟ ΔΕΊΞΕΙΣ και εφευρίσκεις χίλιες δύο λύσεις για να ανακουφίσεις τους ενδεείς.

 

Ο ΘΕΌΣ ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΤΙΜΩΡΌΣ, ΟΎΤΕ ΕΚΔΙΚΕΊΤΑΙ ΤΟΝ ΆΝΘΡΩΠΟ. Το βλέπουμε άλλωστε θαυμάσια αυτό και στην παραβολή του Σπλαχνικού Πατέρα (ή Ασώτου υιού). Οι λανθασμένες επιλογές μας είναι που μας καταστρέφουν και μας στρέφουν εναντίον του Θεού ή των συνανθρώπων μας. Η εκτεθείσα παραβολή του Ευαγγελίου αφορά το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας, αν αυτή θέλει να επιβιώσει, και μάλιστα καθαρτικά και λυτρωτικά.

 

Αφορά το ξύπνημα της συνειδήσεώς μας και τη σωστή σχέση με τους άλλους, γνωστούς, φίλους ή αγνώστους αδελφούς μας. Μας τονίζει πως Η ΈΜΠΡΑΚΤΗ ΕΚΔΉΛΩΣΗ ΑΓΆΠΗΣ, Ή Η ΠΑΡΆΛΕΙΨΉ ΤΗΣ, ΚΡΊΝΕΙ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΆ ΤΟΝ ΚΑΘΈΝΑ ΓΙΑ ΤΏΡΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΆΝΤΑ. Διότι και τα αδειανά ακόμη χέρια πολλών (όχι τα κακά, αλλά τα αμελήσαντα να ενεργήσουν καλώς), μπορεί να μην προξενούν ζημιά, αλλά δεν παύουν να είναι άδεια από τρυφερότητα, καλοσύνη, συμπόνια και αγάπη.

 

Εικόνα: Μιχαήλ Άγγελου, η Τελευταία Κρίση, 16ος αιώνας,

από: smarthistory.org/michelangelo-last-judgment/

 

loading...