Παγκόσμιο Ιστορικό παράδοξο καθώς για μια και μοναδική φορά οι Έλληνες κέρδισαν πόλεμο καθοριστικής σημασίας με αρχηγό έναν Ιουδαίο.

Ένα μοναδικό στο είδος του επίτευγμα το οποίο δεν έχει προηγούμενο. Το Ελληνικό έθνος κέρδισε έναν πόλεμο καθοριστικής σημασίας για την επιβίωση του με αρχηγό έναν αλλοεθνή.

 

 

Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός-Γεωπολιτικός αναλυτής και αρχισυντάκτης του εβδομαδιαίου ηλεκτρονικού περιοδικού Mytilenepress. Contact : [email protected]6945294197). Συντακτική ομάδα του MytilenepressΟfficial website The Times of Voulgaroktonos.

ΔΙΝΩ ΜΑΧΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΚΛΕΙΣΕΙ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΩΤΙΚΟ ΜΕΣΟ ΜΑΖΙΚΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΕΩΣ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΡΑΚΗ. ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΕΘΝΙΚΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΕΩΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΔΟΧΗ. ΣΕ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΜΗΝΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΒΡΊΣΚΟΜΑΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΚΛΙΚ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΛΟΓΟΤΥΠΟ.

 

Αυτό συνέβη λόγω των βαρβαρόμικτων πληθυσμών που εισέβαλαν στην Ελληνική επικράτεια. Ο δεύτερος Τρωικός Πόλεμος ήταν μία δεκαετής πολεμική σύγκρουση των Ελλήνων-Ιουδαίων (Αχαιοί-Δαναοί) ενάντια στους Φοίνικες-Ιουδαίους της Τροίας.

Από διαφορετικούς συγγραφείς έχουν διατυπωθεί διαφορετικά έτη της Άλωσης: κατά τον Έφορο από την Κύμη το 1135 π.Χ., τον Σωσίβιο το 1172 π.Χ., τον Ερατοσθένη το 1184/83 π.Χ., τον Τιμαίο το 1193 π.Χ., το Πάριο χρονικό το 1209 π.Χ. ή τον Ηρόδοτο το 1250 π.Χ.

Οι δυνάμεις των Αχαιών περιγράφονται με λεπτομέρεια στον κατάλογο των πλοίων (Νεών κατάλογος), στην β’ Ραψωδία της Ιλιάδας. Αποτελούνταν από 28 περιοχές: στην Στερεά Ελλάδα, Θεσσαλία, Πελοπόννησο, Δωδεκάνησα, Κρήτη και ορισμένα νησιά του Ιονίου πελάγους, συγκεντρώνοντας στόλο από 1.178 πεντηκόντορους και 50 κωπήλατους. Ο Θουκυδίδης αναφέρει ότι ο στόλος αποτελούνταν από 1.200 πλοία και συγκεκριμένα ο στόλος των Βοιωτών διέθετε 80 άτομα πλήρωμα σε κάθε σκάφος του, ενώ τα πλοία του Φιλοκτήτη διέθεταν μόνο 50 κωπηλάτες το καθένα.

Προφανώς αυτοί οι αριθμοί αφορούσαν το ελάχιστο δυνατό πλήρωμα που διέθετε ένα πλοίο. Αν συνυπολογιστούν όλα τα παραπάνω η συνολική ένοπλη δύναμη των Ελλήνων ανέρχονταν από 70.000 ως 130.000 άντρες. Άλλο κατάλογος πλοίων διασώζει ο Απολλόδωρος διαφέρει ελαφρώς από αυτόν του Ομήρου όμως συμφωνεί για το σύνολο της εκστρατευτικής δύναμης. Ορισμένοι ερευνητές έχουν ισχυριστεί ότι ο κατάλογος του Ομήρου είναι αντίγραφο κάποιου παλαιότερου εγγράφου που ανάγονταν στην εποχή του Χαλκού (τότε δηλαδή που διαδραματίστηκε ο Τρωικός Πόλεμος), πιθανόν κάποιου γενικού σχεδίου επιχειρήσεων του Αχαιού άνακτα ή γενικότερα του υπευθύνου της εκστρατείας.

Στην β’ ραψωδία της Ιλιάδας παρουσιάζεται επίσης και ο κατάλογος των Τρώων και των συμμάχων τους, εκτός από την ίδια την Τροία, της οποίας ηγούνταν ο Έκτορας, στους συμμάχους περιλαμβάνονταν:

Δάρδανοι (υπό τον Αινεία), Αδραστενείς, Περκοτιανοί, Πελασγοί, Θράκες, Κίκονες δορυφόροι, Παίονες τοξότες, Μύσιοι, Φρύγες, Μιλήσιοι, Λύκιοι υπό τον Σαρπηδόνα και Κάρες. Δεν διευκρινίζεται τι γλώσσα μιλούσαν αυτοί οι λαοί, μόνο οι Κάρες αναφέρονται ως βαρβαρόφωνοι. Οι υπόλοιποι σύμμαχοι των Τρώων αναφέρεται ότι μιλούσαν διάφορες γλώσσες και έπρεπε από τους επικεφαλής τους να μεταφραστούν οι διάφορες εντολές στο πεδίο της μάχης.

Τον 20ό αιώνα πολλοί ερευνητές προσπάθησαν να διαφωτίσουν το θέμα του Τρωικού Πολέμου μέσω αρχαίων αιγυπτιακών και χεττιτικών κειμένων του 13ου-12ου αιώνα π.Χ. Αν και οι πηγές αυτές δίνουν γενικές πληροφορίες για την πολιτική κατάσταση στην περιοχή, δεν ξεκαθαρίζουν αν πράγματι έγινε ο πόλεμος αυτός.

Ο Andrew Dalby σημειώνει ότι, αν και ο Τρωικός Πόλεμος πιθανότητα συνέβη με κάποια μορφή, και ως εκ τούτου εδράζεται στην ιστορία, εντούτοις τα πραγματικά γεγονότα είναι και θα παραμείνουν άγνωστα. Χεττιτική πηγή (η Επιστολή Tawagalawa), αναφέρεται σε ένα μεγάλο βασίλειο στα δυτικά του Αιγαίου, το οποίο ονομάζει Αχιγιάβα (πιθανόν κοινή ρίζα με το Αχαΐα δηλ., χώρα των Αχαιών) που ελέγχει την πόλη Milliwanda (που ταυτίζεται με την Μίλητο), και του οποίου ο βασιλιάς αναφέρεται ως ισοδύναμος του Χετταίου βασιλιά.

Επίσης γίνεται λόγος και για μια συνομοσπονδία 22 πόλεων (Ασσούα, πιθανή σχέση με τον αρχαίο ελληνικό όρο Ασία) στη βορειοδυτική Μικρά Ασία και την απέναντι θρακική ακτή, στην οποία ανήκει και η πόλη Ιουλούσα, οι μελετητές θεωρούν ότι πρόκειται για το Ίλιο (Τροία). Σε άλλο χεττιτικό κείμενο (την Επιστολή Milawata), αναφέρεται ως βασιλιάς της κάποιος Αλακάσαντου, όνομα που πιθανόν αναφέρεται στον γιο του Πριάμου Πάρη, που ονομάζονταν και Αλέξανδρος. Σε άλλο κείμενο (Επιστολή Tawagalawa, περίπου 1250 π.Χ.) που διασώζεται αποσπασματικά και απευθύνεται στον βασιλιά των Αχαιών (Αχιγιάβα), αναφέρει ότι στην περιοχή της Τροίας είχαν εμπλακεί δυνάμεις και των δύο μεγάλων βασιλείων.

Η συνομοσπονδία των πόλεων στην οποία ανήκε η Τροία κατά την Χετταιο-Αιγυπτιακή μάχη στο Καντές της σημερινής Συρίας (περίπου 1240-1210 π.Χ.), ενώ αρχικά ήταν να πολεμήσει με το μέρος των Χετταίων, τάχθηκε με τους Αιγύπτιους. Τις επόμενες δεκαετίες οι Χετταίοι εκστράτευσαν εναντίον αυτής της συνομοσπονδίας αλλά δεν κατάφεραν να την υποτάξουν.

Ο Τρωικός Πόλεμος ήταν εκτεταμένη πολεμική σύγκρουση μεταξύ Αχαιών και της συνομοσπονδίας αυτής που ανήκε και η πόλη της Τροίας (Ασσούα, κατά τα Χετιτικά αρχεία). Αυτό συμβαδίζει και με τις αρχαίες αφηγήσεις: αποβίβαση στην Μυσία, εκστρατείες του Αχιλλέα και του Αίαντα του Τελαμώνιου σε Φρυγία και Θράκη. Οι περισσότερες από αυτές τις περιοχές ανήκαν στην Συνομοσπονδία της Ασσούα.

https://www.youtube.com/watch?v=NjvDH3YgisU

Η νόμιμη άμυνα επιτρέπεται και είναι δίκαιη όταν τεθούν σε κίνδυνο οι βασικές ανθρώπινες αξίες η ελευθερία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, η επιβίωση και η ζωή.

Τo πώς ορίζεται η έννοια του δικαίου, διαφέρει ανάλογα με τις θρησκευτικές, πολιτικές, κοινωνικές και οικονομικές πεποιθήσεις ενός έθνους, στα πλαίσια μιας ορισμένης ιστορικής περιόδου.

Επίσης δύο αντικρουόμενες εκδοχές για τα αίτια του πολέμου, είναι λογικό να παρουσιασθούν ως δίκαιες. με αξιόπιστα επιχειρήματα επιχειρήματα από την κάθε πλευρά. Οι πόλεμοι αποδοκιμαζόταν εν μέρη στην αρχαία Ελλάδα, εν τούτοις η νομι­μότητα τους δεν αμφισβητήθηκε ποτέ. Oι αρχαίες Ελληνικές πόλεις έδιναν μεγάλη βαρύτητα στις αιτίες για την προσφυγή σε πόλεμο. “Πόλεμος πάντων μεν πατήρ εστί, πάντων δε βασιλεύς, και τους μεν θεοὺς έδειξε τους δε ανθρώπους, τους μεν δούλους εποίησε   τους δε ελευθέρους.”

 

 

Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων, ο βασιλεύς των πάντων, και άλλους τους κατέστησε θεούς και άλλους ανθρώπους, άλλους τους έκανε δούλους και άλλους ελεύθερους. (Ηράκλειτος Fragmenta, απόφθεγμα 53, H. Diels and W. Kranz, «Die Fragmente der Vorsokratiker», vol. 1, 6th edn.,Berlin: Weidmann, 1951: 150-182).  (1) Στα πλαίσια της αιώνιας σύγκρουσης των δύο παγκόσμιων πολιτισμών του Αριστόκλειου και του Διονυσιακού, παρά τα θαύματα, τις διδασκαλίες και την Ανάσταση του Χριστού, η ιστορία της ανθρωπότητας είναι κατά κύριο λόγο στρατιωτική, γραμμένη με αίμα και φρικτά μαρτύρια-καταστροφές. Διαχρονικά το μέλλον της ανθρωπότητας καθορίζεται από τα μεγάλα πολεμικά γεγονότα.

Τα υπόλοιπα γεγονότα έχουν δευτερεύουσες συνέπειες, σε σχέση με όσα διαδραματίζονται στα πεδία των μαχών. Πατήρ πάντων ο πόλεμος, όπως δίδαξε ο Μέγας προσωκρατικός Φιλόσοφος Ηράκλειτος. Μερικούς αιώνες αργότερα ο υποστράτηγος των ΗΠΑ Smedley Butler στις αρχές του προηγούμενου αιώνα έγραψε ότι ο πόλεμος είναι μια απάτη. Σύμφωνα με τον Αμερικανό υποστράτηγο Butler στους πολέμους μόνο μια μικρή ομάδα μυημένων είναι ενημερωμένοι για την πραγματικότητα.

Οι πόλεμοι είναι μια πραγματική απάτη που οργανώνεται προς όφελος ενός μικρού αριθμού ατόμων που ελέγχουν την εξουσία. Όλοι αυτοί οι πόλεμοι πραγματοποιούνται σε βάρος των λαών και παράλληλα δίνουν το δικαίωμα σε έναν μικρό αριθμό να αυξήσει την περιουσία του. Η παρατήρηση του στρατηγού Μπάτλερ περιγράφει άριστα τον υποτιθέμενο πόλεμο Ρωσίας-Αμερικής Ουκρανίας την ίδια στιγμή που εδώ και αρκετά χρόνια διεξάγεται ανελέητος υβριδικός πόλεμος μεταξύ των δύο χωρών. Ας μην ξεχνάμε ότι μεταξύ άλλων ο πόλεμος είναι η τέχνη της εξαπάτησης.

Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια άνθρωποι. Η επίκληση λόγων για τις άγριες εμφύλιες πολεμικές συρράξεις στην αρχαία Ελλάδα, είναι εφικτό να διαπιστωθούν με βάση τον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τους κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε το Φοινικικό μαντείο των Δελφών.

Ο Θουκυδίδης αφιέρωσε ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του, στις αιτίες του εμφυλίου ανάμεσα στην Αθήνα και την Σπάρτη. Ο Πελοποννησιακός πόλεμος ήταν ο τρομερότερος εμφύλιος της αρχαίας Ελλάδος, ευθύνεται σε σημαντικό βαθμό για την παρακμή στην αρχαία εποχή, είχε και αυτός όπως όλοι οι εμφύλιοι θρησκευτικά κίνητρα. Πίσω από αυτή την τρομερή γενοκτονία βρισκόταν για πολλοστή φορά το Δελφικό μαντείο και με τις Φοινικικής καταγωγής Πυθίες παρακινούσε τους Σπαρτιάτες και τους Αθηναίους σε φονικότατες συγκρούσεις και απίστευτες θηριωδίες, μέσα από τους εκατέρωθεν κίβδηλους χρησμούς τους οποίους έδινε σκόπιμα (Θουκιδiδης Ιστορία. Α-4).

Οι σκοτεινοί παράγοντες της αρχαίας θρησκείας υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο για να τιμωρήσουν-πλήξουν και να απομακρύνουν από την εξουσία της Αθηναϊκής πολιτείας τον Περικλή και τους σοφούς φίλους του  Αναξαγόρα, Ιπποκράτη, Ηρόδοτο, Φειδία οι οποίοι αμφισβητούσαν την ύπαρξη των Ολύμπιων Θεών και με τις διδασκαλίες τους αποδομούσαν την ξενόφερτη θρησκεία από την Αίγυπτο. Ενδεικτικά αναφέρει ο Ευριπίδης : ” Αν οι θεοί κάνουν αισχρές πράξεις δεν είναι θεοί¨ (Martin Nilson, “Η ιστορία της αρχαίας Ελληνικής θρησκείας”, σελίδα 287). Είναι γνωστό σε όλους ότι οι Ολύμπιοι δαίμονες διακατεχόταν από τις πιο ανώμαλες και παρά φύσιν σεξουαλικές επιθυμίες.

Η Επιρροή του Αναξαγόρα, του Ιπποκράτη και των άλλων σοφών-φίλων του Περικλή στους Αθηναίους πολίτες ήταν πολύ μεγάλη και η Ολύμπια θρησκεία κινδύνευε με κατάρρευση. Για αυτό οι σατανικοί ιερείς υποκίνησαν τον Πελοποννησιακό πόλεμο, με στόχο την ανατροπή του Περικλή, την απομάκρυνση των “άθεων” φίλων του και τον περιορισμό της Ελληνικής φιλοσοφίας που άνθιζε στην Αθήνα.

Στον αντίποδα στην Σπάρτη εκείνη την εποχή δεν υπήρχε τόσο υψηλό φιλοσοφικό επίπεδο. Οι Μεσσηνιακοί πόλεμοι που κατέστρεψαν την Πελοπόννησο, είχαν θρησκευτικό-πνευματικό κίνητρο. Εκεί έγιναν τρομερές ανθρωποθυσίες, όπως στα εκατομφόνια, από τους Σπαρτιάτες και τους Μεσσήνιους. Ακόμη γινόταν αμέτρητες θυσίες αιχμαλώτων στον Δία. Όμως μετά από τριακόσια χρόνια αγρίων πολέμων, απίστευτης γενοκτονίας, οι Σπαρτιάτες επικράτησαν και έκαναν τους Μεσσήνιους  είλωτες.  Το 660 π.Χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό τον τύραννο Κύψελο, έσφαξαν τους Κερκυραίους.

Το φαινόμενο του πολέμου αποτελεί διαχρονικό αντικείμενο επιστημονικών μελετών στην γεωστρατηγική-γεωπολιτική, τις Διεθνείς σπουδές και τις στρατιωτικές σχολές. Ο πόλεμος είναι μια πράξη βίας με στόχο την υποταγή-εξαναγκασμό στις επιθυμίες του αντιπάλου. Ο επεκτατικός πόλεμος είναι το μέσον για την επίτευξη άνομων σκοπών επί του αντιπάλου.

Η ειρήνη και η αγάπη υποστηρίζονται και προωθούνται σχεδόν  από όλες τις θρησκείες. Εν τούτοις στις πιο αιματοβαμμένες σελίδες της ανθρωπότητας σε πολέμους, την μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν τα ιερατεία των θρησκειών.

Εμπόλεμες συρράξεις και αδελφοκτόνοι εμφύλιοι. Διαχρονικά οι θρησκευτικές-πολεμικές συρράξεις υπήρξαν αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης κοινωνίας και στο όνομα των θεών σφαγιάστηκαν, βασανίστηκαν και μετανάστευσαν εκατομμύρια  άνθρωποι. Από τα αρχαία χρόνια τα έθνη όρισαν κανόνες ηθικής και νομικής δεοντολογίας, όμως ανέκαθεν τα ιερατεία είχαν έναν  ισχυρό ρόλο, επιβάλλοντας την αδίστακτη εξουσία τους  στους λαούς με καταστροφικές συνέπειες. (Εμφύλιοι πόλεμοι στην αρχαία Ελλάδα και οι τέσσερις Σταυροφορίες).

Οι πολεμικές αντιπαραθέσεις στο όνομα των θεών γινόταν στην πραγματικότητα για να αποκτούν οι αχριερείς των θρησκειών εξουσία-δύναμη και πλούτο. Η κινητήριος δύναμη της θρησκείας κινητοποιούσε τις μάζες οι οποίες πολεμούσαν για την πίστη, την πατρίδα, την ελευθερία, την περιουσία, και την ζωή. Το περί δικαίου αίσθημα το οποίο επικαλούνταν τα ιερατεία έκανε λιγότερο ειδεχθής και αποκρουστικές τις πολεμικές διαμάχες.

Ο ινδουισμός καταδικάζει απερίφραστα όλες εκείνες τις πράξεις που μπορεί να προκαλέσουν την απώλεια της ζωής κάθε ζώντος πλάσματος, παράλληλα όμως υπάρχει το πολεμικό έπος Μαχαμπαράτα, που μιλά για επικά επιτεύγματα επιφανών ανδρών στα πεδία των μαχών. Ο πολεμοχαρής Κρίσνα οδηγεί τον πολεμιστή Αρτζούνα στην μάχη (Kurukshetra). Ο Αρτζούνα βλέποντας στην πλευρά των αντιπάλων του φίλους, συγγενείς και δασκάλους διστάζει να πολεμήσει και σκέφτεται να καταθέσει τα όπλα για να μην τους βλάψει. Ο Κρίσνα του εξηγεί ότι πρέπει να είναι πιστός στο ρόλο του ως ευγενής- πολεμιστής και τον διατάζει να κάνει το καθήκον του προς το έθνος και τους θεούς. Στην Ιουδαϊκή θρησκεία οι πόλεμοι έχουν σημαντική θέση και στην Παλαιά διαθήκη αναφέρονται πολεμικές συγκρούσεις.

Ακόμη και η απόλυτη θρησκεία αγάπης ο χριστιανισμός απέκτησε έναν αμυντικό στρατιωτικό χαρακτήρα μετά την ανάληψη διοικήσεως του Imperium Romanum από τους Έλληνες. Κατά την μεσαιωνική εποχή οι θρησκευτικές πολεμικές αντιπαραθέσεις εναντίον των εκάστοτε απίστων λαών, αποτελούσε το βασικότερο κίνητρο για επίθεση και πόλεμο από έθνη. Όμως πολέμους είχαμε και ενάντια στους ομόδοξους  Το σχίσμα στην Χριστιανική εκκλησία μεταξύ Κωνσταντινούπολης και Ρώμης, ήταν ο πυρήνας των πολεμικών επιχειρήσεων.

Για αυτό οι σταυροφόροι στο δρόμο κατέκτησαν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Στην σύγχρονη εποχή με την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης ξεκίνησε εμφύλιος πόλεμος στην Γιουγκοσλαβία. Σλάβοι Χριστιανοί-Ορθόδοξοι, Βόσνιοι Μωαμεθανοί και Κροάτες Καθολικοί επιδόθηκαν σε ανελέητες πολεμικές αντιπαραθέσεις επί χρόνια με βάση τις αρχές των δύο παγκόσμιων πολιτισμών.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΤΡΩΙΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΟΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΗΡΑΚΛΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΗΡΑΚΛΕΙΔΕΙΣ-ΔΩΡΙΕΙΣ.

Κάποτε ο Δίας ζήτησε από τον Ιουδαίο-θεό Απόλλωνα και τον Ποσειδώνα να χτίσουν τα τείχη της Τροίας, διότι θεωρούσε αξιοσέβαστο τον βασιλιά Λαομέδοντα. Οι δύο δαιμονοθεοί αποδέχτηκαν την εντολή. Μεταμορφώθηκαν σε ανθρώπους  παρουσιάστηκαν στον βασιλέα της Τροίας και τον ενημέρωσαν ότι θα χτίσουν πραγματικά απόρθητα τείχη. Ως αμοιβή απαίτησαν 100 βόδια. Ο Λαομέδων δέχτηκε όμως όταν οι θεοί τελείωσαν το έργο τους ο πονηρός Τρώας αρνήθηκε να πληρώσει και τους έδιωξε με φοβέρες και απειλές.

Οι δαίμονες οργίστηκαν και αποφάσισαν να τιμωρήσουν παραδειγματικά τον άνθρωπο που τους εξαπάτησε. Ο Ιουδαίος Απόλλων ως αρχιδαίμονας των καταστροφών έφερε έναν τρομερό λοιμό στην Τροία. ‘Αντίστοιχα ο Ποσειδώνας έφερε στις ακτές της Τρωάδως ένα θαλάσσιο κήτος, που κατασπάραζε όποιον περνούσε την ακτή.

Οι Φοινικοιουδαίοι Τρώες βρισκόμενοι σε καθεστώς απογνώσεως  ρώτησαν το μαντείο πως θα απαλλαγούν από τα δεινά. Οι ιερείς απάντησαν πως ο μόνος τρόπος να ηρεμήσουν οι θεοί ήταν να θυσιαστεί η Ησιόνη κόρη του Λαομέδοντα. Ο Λαομέδων αγαπούσε πολύ την μονάκριβη κόρη του και αρνήθηκε να την θυσιάσει. Για αυτό διέταξε να δοθούν τρία κορίτσια από τα κατώτερα λαϊκά στρώματα ώστε να εξορκίσει την συμφορά. Οι Τρώες αντιστάθηκαν στην διαταγή του βασιλιά  και έκρυψαν όλοι τις κόρες τους. Ο Λαομέδων κατάφερε να βρει τις τρεις κόρες ενός φτωχού  αγρότη και επιχείρησε να τις πάρει διά της βίας.

Ο φτωχός χωρικός αντιστάθηκε σθεναρά και υπερασπίστηκε τα κορίτσια του. Ο βασιλιάς απέτυχε να πάρει τα φτωχά κορίτσια και εγκατέλειψε την προσπάθεια. Στην συνέχεια πήραν συλλογικά την απόφαση να ρίξουν κλήρο  ανάμεσα σε όλα τα κορίτσια της Τροίας. Η κλήρωση ανέδειξε το όνομα της Ησιόνης. Τότε ο Λαομέδων εξαναγκάστηκε να δώσει την κόρη για θυσία. Την έδεσαν επάνω σε έναν βράχο στην είσοδο του λιμένα της Τροίας, για να την καταβροχθίσει τρομερό τέρας-δράκος.

Εκείνη την εποχή επέστρεφε ο Ηρακλής στην Ελλάδα. Γύριζε την πρωτεύουσα των Αμαζόνων, όπου είχε πάει για να επιτελέσει τον ένατο άθλο του, ώστε να φέρει στην θυγατέρα του Ευρυσθέα, την ζώνη της βασίλισσας Ιππολύτης. Κατά την επιστροφή του πέρασε από την Τροία. Στην εκστρατεία αυτή είχε μαζί του τον ανιψιό του Ιόλαο, τον ημίθεο Θησέα, τον Πηλέα και τον Τελαμώνα και άλλους ονομαστούς ήρωες. Στον πρώτο Τρωικό πόλεμο πολέμησαν οι πατέρες των ηρώων του δεύτερου Τρωικού πολέμου !!!

Ο Θησέας είχε γιούς τους Ακάμαντα και Δημοφώντα, ο Πηλέας πατέρας του Αχιλλέα και ο Τελαμώνας του Αίαντα του Τελαμώνιου και του Τεύκρου. Επίσης ο ημίθεος Ηρακλής είχε τον Τληπόλεμο, βασιλιά της Ρόδου που πολέμησε και εκείνος στην Τρωάδα. Όταν είδε την Ησιόνη δεμένη στον βράχο ο Ηρακλής προσφέρθηκε να σκοτώσει το κτήνος και να σώσει την Ιουδαία πριγκίπισσα με αμοιβή δύο λευκά άλογα.  Ο Λαομέδων αποδέχτηκε την πρόταση, καθώς θεωρούσε πως ο ήρωας δεν ήταν σε θέση να σκοτώσει το θηρίο. Όμως μετά από φοβερή μονομαχία ο Ηρακλής φόνευσε το τέρας και έσωσε την Ησιόνη.  Όταν πήγαν στο παλάτι για να λάβει την αμοιβή του ο Ιουδαίος Βασιλιάς της Τροίας εξεμάνη και ζήτησε να φύγει ο ήρως από την Τροία.

Ο Ηρακλής θύμωσε για την προσβολή και είπε ότι εκείνος κράτησε την υπόσχεση του. Τότε ο Λαομέδων του απευθυνόμενος στον ήρωα του είπε φύγε γρήγορα από το παλάτι γιατί η φρουρά μου θα σε απομακρύνει βιαίως. Ο Ηρακλής του απάντησε ότι θα λογοδοτήσει-πληρώσει για την αδικία που διέπραξε. Όταν τελείωσε τους δώδεκα άθλους του αναφέρει ο Απολλόδωρος, εκστράτευσε εναντίον της Τροίας με 18 πεντηκοντόρους συγκεντρώνοντας στρατιώτες ξεχωριστούς. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και ο Τελαμώνας, που είχε ερωτευθεί  παράφορα την Φοινικοιουδαία Ησιόνη. Με την άφιξη τους στις Τρωικές ακτές δέχτηκαν επίθεση από τους Φοίνικες-Ιουδαίους

Όμως ο Ηρακλής και οι στρατιώτες του αντεπιτέθηκαν  κατεδίωξαν τους Τρώες εξαναγκάζοντάς τους να κρυφτούν εντός των τειχών. Κατά την διάρκεια της τρομερής πολιορκίας ο Τελαμώνας επέτυχε να προκαλέσει ρήγμα στο τείχος και να εισβάλει πρώτος στην πόλη, ακολουθούμενος από τον Ηρακλή. Μετά από μεγάλη μάχη ο Ηρακλής σκότωσε τον Λαομέδοντα και όλα τα παιδιά του, εκτός από την Ησιόνη και τον Ποδάρκη. Γνωρίζοντας πόσο ήθελε ο Τελαμώνας την Ησιόνη, την έδωσε ως δώρο και παράλληλα τις είπε ότι μπορεί να απελευθερώσει όποιον από τους κρατούμενους επιθυμεί. Εκείνη απάντησε πως θέλει να απελευθερώσει τον αδελφό της.

Ο Ηρακλής εξοργίστηκε λέγοντας ότι αυτό δεν είναι εφικτό διότι ως αρσενικός απόγονος του Λαομέδοντα ήταν επικίνδυνος. Όμως ο Τελαμώνας τον έπεισε να δεχτεί. Ο Ηρακλής έθεσε ως όρο για την απελευθέρωση του Ποδάρκη να τον αγοράσει η Ησιόνη ως σκλάβο. Αυτή δεν είχε κάποιο πολύτιμο κόσμημα και χρυσό και έδωσε το πέπλο της !!! Ο Ηρακλής δέχτηκε την συναλλαγή και ο Ποδάρκης απελευθερώθηκε. Μετά την απελευθέρωση ο Ποδάρκης πήρε το όνομα Πρίαμος διότι εξαγοράστηκε. Αυτός μετά από χρόνια έγινε ο επόμενος Βασιλιάς της Τροίας και βασίλευσε  μέχρι τον δεύτερο Τρωικό Πόλεμο.

Αυτή ήταν η περιπέτεια του Ηρακλή σχετικά με την διάσωση της Ησιόνης και την πρώτη άλωση της Τροίας. H πόλη βρισκόταν υπό τη βασιλεία του Πριάμου, ώσπου έγινε ο δεύτερος και γνωστός Τρωικός Πόλεμος, οπότε και η πόλη ισοπεδώθηκε οριστικά από τους Αχαιούς.

ΟΙ ΑΙΤΙΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΦΟΙΝΙΚΩΝ.

Πρώτοι “χειρών αδίκων” ξεκίνησαν τις εχθροπραξίες οι Φοίνικες παγανιστές, εάν και εφόσων η αρπαγή μιας γυναικώς είναι αδίκημα. Αυτά μας αναφέρει ο Πατέρας της παγκόσμιας και της Ελληνικής Ιστορίας, ο Μέγας Ηρόδοτος. Οι Φοίνικες ως ναυτικός λαός, έκαναν εμπόριο και για αυτό ταξίδευαν σε ολόκληρη την Μεσόγειο πουλώντας τα εμπορεύματα τους.

Ανάμεσα στις πόλεις τις οποίες επισκέφτηκαν ήταν και το Ελληνικό εκείνη την εποχή Άργος, που ήταν η πρώτη από της πόλεις της Ελλάδας. Ανάμεσα στις γυναίκες, που πήγε να δει, τις πραγμάτειες τους, ήταν και η κόρη του βασιλιά, η Ιώ. Όσο εκείνη διάλεγε, τι να αγοράσει, οι Φοίνικες συνεννοήθηκαν μεταξύ τους, την άρπαξαν, την έσυραν στο πλοίο τους και έφυγαν για την Αίγυπτο. Οι Έλληνες σε αντίποινα για την αρπαγή της Ιώς, πήγαν στην Φοινίκη, και απήγαγαν την κόρη του βασιλιά, την Ευρώπη. Όμως οι αρπαγές δεν σταμάτησαν. Στην συνέχεια οι πρόγονοι μας απήγαγαν την μεγαλύτερη μάγισσα όλων των εποχών, όταν πήγαν με την Αργώ στην Αία της Κολχίδας. Όταν τέλειωσαν τις επιχειρήσεις τους, “άρπαξαν” την κόρη του βασιλιά, την Μήδεια, και έφυγαν. Ο βασιλιάς έστειλε κήρυκες στην Ελλάδα, ζητώντας ικανοποίηση και την κόρη του πίσω.

Οι Έλληνες απάντησαν πως δεν τους δόθηκε ικανοποίηση για την αρπαγή της Ιώς, οπότε κι αυτοί δεν είχαν καμιά υποχρέωση προς εκείνον. Αυτά αναφέρει ο Ηρόδοτος, ότι είναι η Περσική άποψη για την Αργοναυτική εκστρατεία.

Μια γενιά αργότερα διηγούνται οι Πέρσες ο Πάρις θέλησε να αρπάξει και εκείνος μια γυναίκα από την Ελλάδα, γνωρίζοντας ότι δεν υπάρχουν αντίποινα. Κατά τους Πέρσες, η αρπαγή των γυναικών είναι πράξη αδίκων και η βιασύνη για εκδίκηση πράξη ανόητων. Οι γνωστικοί δεν νοιάζονται, καθώς είναι φανερό, πως εάν δεν το ήθελαν και οι ίδιες οι γυναίκες, δεν θα τις άρπαζαν. Ο Πάρις όμως ατύχησε διότι αν και πήρε την Σημιτικής καταγωγής ωραία Ελένη, η οποία ήταν από το ίδιο έθνος με εκείνον, εν τούτοις οι Έλληνες την ζήτησαν πίσω !!! Αυτός τους απάντησε ότι δεν την δίνει καθώς και εκείνοι δεν επέστρεψαν την Μήδεια.

Οπότε έγινε πόλεμος με τους Έλληνες. Με όλα αυτά οι Πέρσες δικαιολογούσαν τις εκστρατείες του Δαρείου και του Ξέρξη εναντίον της Ελλάδας, καθώς έγιναν αντίποινα για την άλωση της Τροίας. Για την προαιώνια έχθρα μεταξύ των δύο παγκόσμιων πολιτισμών, αιτία μεταξύ άλλων ήταν και οι αρπαγές των γυναικών. Ανάμεσα σε αυτές ήταν και δύο πολύ μεγάλες μάγισσες (Μήδεια-Ελένη). Για αυτό όλοι οι λαοί Πέρσες, Ρωμαίοι και άλλοι, δικαιολογούσαν τις επιθέσεις τους ενάντια στους αρχαίους Έλληνες ως αντίποινα για την νίκη των προγόνων μας, στο Φοινικικόν Ίλιον. Να περάσουμε να δούμε τι αναφέρει η αρχαία Ελληνική γραμματεία για τον πρώτο Τρωικό πόλεμο.

Η Ελένη ήταν η κόρη του Τυνδάρεω. Σε ηλικία δώδεκα ετών, την έκλεψε ο πρώτος της εξάδελφος. Στην συνέχεια την απήγαγε ο ‘Έλληνας Θησέας.  Ο πατέρας της Ελένης αποφάσισε να παντρέψει την κόρη του, με σκοπό μην ξαναπέσει θύμα απαγωγής. Κατόπιν προσκλήσεως έσπευσαν στο παλάτι όλοι οι Αχαιοί πρίγκιπες ως υποψήφιοι σύζυγοι. Η Ελένη επέλεξε τον Μενέλαο. Ο Μενέλαος ήταν  ο πιο πλούσιος και ο πιο αφελής. Εκείνη την εποχή ο Μενέλαος ήταν μαζί με τον αδελφό του τον Αγαμέμνονα, οι πιο ανυπάκουοι στα Φοινικικά ιερατεία.

Δέκα χρόνια έζησε η Ελένη με τον Μενέλαο και απέκτησαν μια κόρη, την όμορφη Ερμιόνη. Σε κάποια χρονική στιγμή φτάνει στην Σπάρτη, ο πρίγκηπας από το Ίλιον. Ο Πάρις ήταν γιος του βασιλιά της Τροίας, και πήγε στην Σπάρτη να πάρει το «έπαθλο» που του είχε υποσχεθεί η εωσφορική-“θεά” Αφροδίτη. Κάποια άλλη εκδοχή αναφέρει πως ήρθε να ανταποδώσει την επίσκεψη που του είχε κάνει ο Μενέλαος. Ο Πάρις αν και ήταν παντρεμένος με τη νύμφη Οινώνη και είχε έναν γιο, εν τούτοις εγκατέλειψε την οικογένεια του. Ο Μενέλαος τον υποδέχθηκε με βασιλικές τιμές. Λίγες μέρες αργότερα άφησε εντολή στην Ελένη να φροντίζει τον καλεσμένο τους, γιατί ο εκείνος έπρεπε να πάει στην Κρήτη, για να παραστεί στην κηδεία του παππού του. Η Ελένη με τον Πάρη, βρήκαν την ευκαιρία και έφυγαν με τους θησαυρούς του Μενελάου για την Φοινικική Τροία.

Προς το τέλος του πολέμου η θεουργός Ελένη ήταν η πρώτη που αντιλαμβάνεται την παγίδα του Δούρειου Ίππου. Ως ισχυρή μάγισσα ήταν η μόνη που γνώριζε ποιοι ήταν κρυμμένοι μέσα στο ξύλινο άλογο. Την νύχτα τρέχει ολομόναχη μπροστά στο παράξενο- ξύλινο  αφιέρωμα και καλεί τους αρχηγούς με τα μικρά τους ονόματα.  Εν τούτοις δεν αποκάλυψε απολύτως τίποτα στους Τρώες και τους άφησε να αφανιστούν. Η Ελένη μετά από 10 χρόνια ήξερε καλά τις αντιδράσεις των συμπατριωτών της, καθώς και ποιοι κρύβονταν μέσα στον Δούρειο Ίππο. Στο τέλος του πολέμου η μάγισσα-θεουργός Ελένη, είναι η απόλυτη νικήτρια και παράλληλα παίρνει το πιο υποταχτικό ύφος που ταιριάζει σε μία άπιστη σύζυγο, λέγοντας στον Μενέλαο, ότι “ήταν δύσκολο να αντισταθεί στην θέληση των θεών”, καθώς η Αφροδίτη την “έριξε”, στην αγκαλιά του Πάρη.

Η Ελένη ήταν μια από τις πολύ γνωστές μάγισσες-φαρμακεύτριες, των αρχαίων χρόνων, καθώς έριχνε μαγικά φίλτρα, στα κρασιά των ξετρελαμένων από πάθος για εκείνη, εραστών της, πριν από τα αχαλίνωτα σεξουαλικά όργια. Οι μεγάλες μάγισσες τα αρχαία χρόνια, ασκούσαν την σεξουαλική μαύρη μαγεία και συμμετείχαν  με πάθος, σε όλα τα σεξουαλικά όργια, για να αποκτήσουν, δύναμη και εξουσία, από τους Αιγύπτιους και τους Φρυγικούς δαίμονες.

Έχοντας πλήρη συναίσθηση της υψηλής καταγωγής της, ως Ελληνοφοινικικής προελέυσεως και απόγονος κατά το ήμισυ των Δωριέων-Ηρακλειδών, ήταν σε θέση να αψηφά τους νόμους χωρίς συνέπειες. Παράλληλα ήταν σε θέση να προκαλεί καταστροφικά πράγματα για τους άλλους. Η μεγάλη Μάγισσα, διάλεξε για σύζυγο τον ήσυχο Μενέλαο, τον οποίο μπορούσε να εξουσιάζει με ευκολία και όχι τον πολυμήχανο Οδυσσέα. Τόσο η Ελένη όσο και η Κλυταιμνήστρα, με βάση καλά οργανωμένο σχέδιο παντρεύονται συζύγους από τον αντίπαλο και πολεμόχαρο οίκο των Ατρειδών. Οι Ατρείδες είχαν ανατρέψει τους συγγενείς, των δύο γυναικών, τους Ηρακλείδες εκδιώκοντας τους μακριά. Έπαιξε ένα σατανικό πολιτικό παιχνίδι, σε βάρος του συζύγου της, και του οίκου των ανυπάκουων Ιουδαίων-Ατρειδών στην νέα τάξη πραγμάτων (Φοινικικό δωδεκάθεο), παρασύροντας και τους υπόλοιπους Αχαιούς σε μια εθνική περιπέτεια, που τελικά ανέτρεψε και διέλυσε τους Ατρείδες, και ισχυροποίησε τους Έλληνες Δωριείς-Ηρακλειδείς.

Λίγο αργότερα από την πτώση της Τροίας και μετά τον θάνατο της Ελένης, έχουμε την κάθοδο των Δωριέων-Ηρακλειδών, από την Πίνδο στην Πελοπόνησο, οι οποίοι δεν άφησαν τίποτε όρθιο στο πέρασμά τους, καίγοντας και ξεθεμελιώνοντας τα πλούσια Ατρειδικά παλάτια. Η Κλυταιμνήστρα και η Ελένη, με την αριστοκρατική καταγωγή και τον απέραντο πλούτο, περιφρονούν τους συζύγους, τους οποίους παντρεύτηκαν βάση σχεδίου. Η Ελένη έπαιξε διπλό πολιτικό παιχνίδι, και στήριξε και τις δύο πλευρές, ως Ελληνίδα-Ιουδαία που ήταν. Μετά την νίκη στον δεύτερο Τρωικό πόλεμο εις βάρος των Φοινίκων του Ιλίου, το έθνος μας ανέκαμψε και πήρε πίσω αρκετά εδάφη της μητροπολιτικής Ελλάδας.

ΠΩΣ ΒΡΕΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΩΡΙΕΙΣ ΣΤΗΝ

ΣΤΕΡΕΑ ΕΛΛΑΔΑ ;

Ο μεγάλος Ρήτορας Ισοκράτης σχετικά με τους Ηρακλειδείς-Δωριείς, αναφέρει ότι όταν πέθανε, ο Ηρακλής, οι γιοί και οι απόγονοί του, οι λεγόμενοι Ηρακλείδες, φοβούμενοι μήπως τους δολοφονήσει ο Σημιτικής καταγώγης Ευρυσθέας*, ο σφετεριστής του Θρόνου των Αργείων, κατέφυγαν στην Στερεά Ελλάδα. Όμως ο Ευρυσθέας πήγε στην Στερεά, για να τους βρει, και να τους σκοτώσει, φοβούμενος μήπως γυρίσουν, οι Ηρακλειδείς και του πάρουν την βασιλεία. Ωστόσο οι Αθηναίοι βοήθησαν τους Ηρακλείδες και σκότωσαν τον Ευρυσθέα.

Στην συνέχεια οι Ηρακλείδες μαζί με Δωριείς κατέβηκαν από την Β. Ελλάδα και την Πίνδο, στην Πελοπόννησο, και κατέλαβαν όλες σχεδόν τις πόλεις της Πελοποννήσου ( Σπάρτη, Μεσσήνη, Άργος κλπ.) Αυτό έγινε διότι η περιοχή αυτή ήταν βασιλική κληρονομιά των Ελλήνων Δωριέων, των γιών του Ηρακλή. Ακολούθως οι Δωριείς εγκατέστησαν τους απόγονους του Ηρακλή στον Θρόνο και παρεμειναν στην πατρίδα τους. (Ισοκράτης, Αρχίδαμος 16 – 19). Οι Δωριείς που εισέβαλαν στην Πελοπόννησο, ήταν τρεις φυλές, οι Πάμφιλοι, οι Υλλείς και οι Δυνάμεις.

Μόλις οι Δωριείς κατέλαβαν την Πελοπόννησο, οι Ηρακλείδες την μοίρασαν μεταξύ τους, με κλήρο διαιρώντας την σε τρία μέρη: Το Άργος, δόθηκε στον Τήμενο,την Μεσσήνη, έλαβε ο Κρεσφόντης και την Λακεδαίμονα πήραν τα δυο αδέλφια Ευρυσθένης και Πρόκλης. Στους δυο τελευταίους ανήγαγαν την καταγωγή τους, οι βασιλιάδες της Σπάρτης και γι αυτό, άλλωστε, ήταν δύο στον αριθμό. Μετά την καταστροφή των Μυκηνών και της Τίρυνθας από τους εισβολείς, το Άργος έγινε η βάση των εξορμήσεων, του Δωρικού ήρωα Τέμενου, απόγονου του Ηρακλή. Ήταν ο μεγαλύτερος των τριών αδελφών, του Κρεσφόντη και Αριστόδημου, οι οποίοι κυρίευσαν την Πελοπόννησο. Οι γιοι και οι γαμπροί του διαδοχικά Δειφόντης, Φάλκης, Κεισος, κατέλαβαν την Τροιζήνη, Επίδαυρο, Αίγινα, Σικυών και Φλιούντα, οι οποίες έγιναν Δωρικές αποικίες.

Οι Δωριείς μέχρι να καταλάβουν την Πελοπόννησο προκειμένου να επανέλθουν οι Ηρακλείδες στον θρόνο του Άργους, αλλά και για να βρουν οι Δωριείς καλύτερες συνθήκες ζωής σε σχέση με τα μέρη που έμεναν στα βουνά του Ολύμπου, και τις Πίνδου, έκαναν αρκετές επιχειρήσεις. Αυτές της πολεμικές επιχειρήσεις, τις έκαναν οι Ηρακλειδείς Κρεσφόντης, Τέμενος και Αριστόδημος. Ο Αριστόδημος πέθανε στην Ναύπακτο, χτυπημένος από κεραυνό, αφήνοντας πίσω τα παιδιά του, Ευρυσθένη και Πρόκλη.

Εκείνοι πέρασαν τον κόλπο και αποβιβάστηκαν στην Αχαΐα, όπου και πολέμησαν νικώντας τον άρχοντα της Πελοποννήσου, Τισαμένη. Όταν η Δωρική φαλαγγα έφθασε στην περιοχή της Λακωνίας και της Μεσσήνας, επικεφαλής ήταν ο Κρεσφόντης, ο οποίος κατοίκησε την εύφορη πεδιάδα της Πάμεσου. Οι Ηρακλειδείς ήταν ιδαιτέρως μισητοί, από τους αλλοδαπούς παγανιστές, για αυτό και τους κατεδίωξαν τόσο πολύ άγρια, καθώς ήταν οι πρώτοι Έλληνες, οι οποίοι, κατέκτησαν την Σημιτική-Φοινικική Τροία.

Ο πατέρας της ιστορίας Ηρόδοτος αναφέρει στο έργο του Κλειώ (56-57), ότι οι Δωριείς, διωκόμενοι από την Πελοπόνησο, αρχικά κατοικούσαν στην Φθιώτιδα. Την εποχή του βασιλιά Δώρου, οι Δωριείς διωκόμενοι από τους αλλοδαπούς Καδμείους, πήγαν στις πλαγιές της Όσσας, και του Ολύμπου, στην χώρα που ονομάζεται Ιστιαιώτιδα. Από εκεί τους κυνήγησαν οι αλλοδαποί βάρβαροι οι Καδμείοι, για αυτό αναγκάστηκαν, να πάνε στην Πίνδο. Όσοι από τους Δωριείς παρέμειναν στην Μακεδονία, έγιναν γνωστοί με το όνομα έθνος Μακεδνό, δηλαδή Μακεδόνες. Οι υπόλοιποι Δωριείς, αποφάσισαν να περάσουν στην αντεπίθεση, με σκοπό να πάρουν πίσω τα εδάφη τους, από τους αλλοδαπούς σκλάβους Σημιτικής-Φοινικής καταγωγής. Οι Έλληνες Δωριείς (Ηρακλειδείς) κατάλαβαν ότι εξαιτίας της υποχωριτικότητας τους, θα είχαν πάρα πολύ άσχημο τέλος, από τους αλλοδαπούς σκλάβους του παγανισμού. Αντιλήφθηκαν οι Δωριείς, ότι η Πίνδος, δεν θα ήταν ο τελικός τους προορισμός.

Αυτό διότι οι αλλοδαποί Καδμείοι είχαν σκοπό να τους καταδιώξουν, μέχρι να τους πετάξουν μέσα στον Δούναβη. Τότε οι Έλληνες Δωριείς, αποφάσισαν να σταθούν στο ύψος τους, και σταμάτησαν, να πολεμήσουν, για να κερδίσουν πίσω τις ζωές τους, και την πατρίδα τους. Αυτή ήταν η γνωστή κάθοδος των Δωριέων. Στην ανύψωση του ηθικού, για την αντεπίθεση των Δωριέων, συνέβαλε και η νίκη των Ελλήνων, επί των βάρβαρων Φοινικικής καταγωγής Τρώων, όπως μας αναφέρει ο Ισοκράτης στο έργο του, Ελένης Εγκώμιον. «Εξαιτίας αυτής της νικηφόρου εκστρατείας των Ελλήνων στην Τροία, επήλθε τόσο μεγάλη μεταβολή, ώστε ενώ προηγουμένως οι βάρβαροι, που ζούσαν δυστυχισμένοι στους τόπους τους, και ο Δαναός, ενώ έφυγε από την Αίγυπτο, κατέλαβε το Άργος, ο Κάδμος ο Σιδώνιος έγινε βασιλιάς της Θήβας, οι Κάρες αποίκησαν τα νησιά και ο Πέλοπας κυρίευσε την Πελοπόνησο, οι μετά από αυτού του πολέμου, το γένος μας γνώρισε τόση ακμή, ώστε κατάφερε να αφαιρέσει από τους βάρβαρους μεγάλες πόλεις και τεράστιες εδαφικές εκτάσεις» (Ισοκράτης Ελένης εγκώμιον 68 – 69), στο τέλος του έργου, τελευταία παράγραφος.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η  Ελένη έχει απαχθεί δύο φορές. Κατά την πρώτη απαγωγή της Ελένης από τον Έλληνα Θησέα, οι διόσκουροι θα εισβάλουν με θανάσιμο μίσος ενάντια στους Έλληνες της Αττικής και θα ισοπεδώσουν τα πάντα. Μέχρι την μητέρα του Έλληνα Θησέα πήραν για σκλάβα !!! Αντίθετα κατά την δεύτερη απαγωγή της Ελένης δεν δέχονται να πολεμήσουν δίπλα στους Έλληνες ενάντια στους Τρώες, για να πάρουν πίσω την αδελφή τους. Οι Τρώες ήταν Σημιτικής καταγωγής και φυσικά φανατικοί λάτρεις του Διονυσιακού πολιτισμού.

 

Η  Ελένη γνωστή θεουργός-μάγισσα έριχνε μαγικά φίλτρα στα ποτά των εραστών της πριν από τα αχαλίνωτα σεξουαλικά όργια. Είναι πλέον γνωστό και ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι όλες οι μεγάλες μάγισσες τα αρχαία χρόνια ασκούσαν μεταξύ άλλων και την σεξουαλική μαγεία. Η ερωτική μαγεία με τις παρά φύσιν ερωτικές πράξεις αποτελεί το κορυφαίο είδος λατρείας του Εωσφόρου και του Αρχιδαίμονα Savaziou-Διόνυσου.

Για αυτό οι μάγισσες επιδίδονταν με μεγάλη μανία και πάθος σε οποιαδήποτε ανωμαλία προσβάλει στον μέγιστο βαθμό τον θεό δημιουργό του Αριστοκλή για να αποκτήσουν εξουσία και δύναμη από τους θεούς του παγανισμού.

Το οξύμωρο και μεγαλύτερο παράλογο του δεύτερου Τρωικού πολέμου, ήταν ότι ο αρχιστράτηγος των Ελλήνων ήταν ένας Θεουργός, αλλοδαπός και μέτοχος του Διονυσιακού πολιτισμού ο Αγαμέμνων. Οι Έλληνες κέρδισαν τον πόλεμο με αρχηγό έναν Σημιτικών πεποιθήσεων !!! Αυτό οφείλεται στην εισβολή των Φοινίκων στην μητροπολιτική Ελλάδα και στην ανάμειξη του πληθυσμού. (1) Επίσης ο αλλοδαπός  Αγαμέμνονας από τον πολεμοχαρή οίκο των Ατρειδών αναζητούσε εκδίκηση για την εκδίωξη των προγόνων του στην Πελοπόννησο, από τα περίχωρα της Τροίας. Επίσης μην ξεχνάτε ότι η βασική Θεότητα των Τρώων ήταν Ιουδαίος δαίμονας Απόλλων.

Ο πόλεμος Ελλήνων και Τρώων ήταν ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος, καθώς πολέμησαν οι δύο υπερδυνάμεις της αρχαίας εποχής μεταξύ τους. Οι δύο παγκόσμιοι πολιτισμοί (Αριστόκλειος-Ελληνικός και Φοινικικός-Διονυσιακός πολέμησαν για θρησκευτικές και εν συνεχεία για πολιτιστικές-οικονομικές, γεωπολιτικές, γεωστρατηγικές αιτίες.

Στα πλαίσια αυτής της διαμάχης έχουμε ένα ευρύτατο πολιτικό-στρατιωτικό, θρησκευτικό, πολιτιστικό πλέγμα συμφερόντων και κυριαρχίας ανάμεσα στα δύο έθνη. Οι δύο υπερδυνάμεις της εποχής ανταγωνίζονταν για τα πρωτεία στην Μεσόγειο, την Ευρώπη και την Ασία. Σε αυτόν τον αδυσώπητο πόλεμο δίχως αύριο όπως αποδείχτηκε ο νικητής θα έμενε για πάντα ισχυρός και ο ηττημένος θα περιοριζόταν σε Γεωγραφικό, Γεωστρατηγικό-Γεωπολιτικό και Γεωοικονομικό επίπεδο.

Για αυτό όλους τους επόμενους αιώνες οι Φοίνικες χρησιμοποίησαν όλη τους την δολιότητα εις βάρος των Ελλήνων (Περσικοί πόλεμοι κατά την αρχαιότητα και τον μεσαίωνα και απόσπαση της Διοικήσεως της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τους Έλληνες, καθώς το Imperium Romanum ήταν δημιούργημα των παραγόντων της Διονυσιακής Κουλτούρας.

Όταν αρνήθηκαν οι Ισραηλίτες τον  Χριστό, τον αποδέχτηκαν οι Έλληνες των πρωτοχριστιανικών αιώνων και του μεσαίωνα, οι οποίοι έκαναν τον Ιουδαϊκό Χριστιανισμό Ελληνικό.

Για αυτό οι πρόγονοι μας από σκλάβοι έγιναν διοικητές του Ρωμαϊκού κράτους. Η ίδρυση της παγκόσμιας Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας από τους Ιουδαίους ένωσε όλη την οικουμένη.  Αυτό έφερε την υποταγή των εθνών, κατάργησε τα σύνορα στην Μεσόγειο, Ευρώπη, Μικρά Ασία. Βόρεια Αφρική, Συρία, Ισραήλ σχημάτισε την πατρίδα που γεννήθηκε η Ελληνορθοδοξία και δημιούργησε τις προυποθέσεις για την απελευθέρωση του Ελληνικού έθνους, το οποίο έφτασε στο απόγειο του, με την ανάληψη διοικήσεως του Ρωμαϊκού κράτους. Οι Έλληνες των μεσαιωνικών αιώνων μέσα από την ηθική, την πίστη και την παιδεία έγιναν κληρονόμοι μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας (Ρωμαϊκή) και μια παγκόσμιας θρησκείας (Χριστιανισμός). Ο Χριστιανισμός αναδύθηκε και έγινε παγκόσμια θρησκεία με την εισαγωγή των Πλατωνικών διδασκαλιών από τους τρεις ιεράρχες και η αρχαία Ελληνική σοφία διασώθηκε και διατηρήθηκε στους αιώνες μέσα από την ενσωμάτωση της στην Ορθόδοξη-Χριστιανική πίστη. Κυριολεκτικά ο Ελληνισμός αναστήθηκε από την Ορθοδοξία.

Δεν ήταν τυχαία ιστορικά γεγονότα ότι ο Τίμιος Σταυρός βρέθηκε για πρώτη φορά επί βασιλείας του Αγίου Κωνσταντίνου, όταν παραχωρήθηκε η Ρωμαϊκή εξουσία στους Έλληνες και επέστρεψε στα Ιεροσόλυμα από τον πρώτο Έλληνα αυτοκράτορα που ανέβηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο της Κωνσταντινουπόλεως.

Τα δύο αυτά μεγίστης-παγκόσμιας σημασίας γεγονότα δείχνουν ότι οι αναγεννημένοι από την Ορθοδοξία Έλληνες, είχαν την ευλογία και την απόλυτη στήριξη του Χριστού να διοικήσουν την παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία για να διδάξουν τον Θεό-Δημιουργό του Μέγα Αριστοκλή και τον Ελληνικό πολιτισμό στα έθνη κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους. Οι αναγεννημένοι από την Ορθοδοξία Έλληνες είχαν την ευλογία και την απόλυτη στήριξη του Θεού να διοικήσουν την παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία για να διδάξουν τον Ελληνικό πολιτισμό-Ορθοδοξία στα έθνη κατά τους μεσαιωνικούς χρόνους.

Οι Έλληνες των μεσαιωνικών αιώνων μέσα από την ηθική, την πίστη και την παιδεία έγιναν κληρονόμοι μιας παγκόσμιας αυτοκρατορίας (Ρωμαϊκή) και μια παγκόσμιας θρησκείας (Χριστιανισμός). Οι αρχαίοι Σιωνιστές ως γνήσιοι συνεχιστές των παραδόσεων τους ήταν παγανιστές και πίστευαν στον θεό Savazio, για αυτό έφεραν την Ολύμπια θρησκεία στην Ελλάδα Στην Ελληνική μυθολογία-ιστορία με το όνομα Σαβάζιος είναι γνωστή μία αρχαία θεότητα. Ετυμολογικά το δεύτερο συνθετικό του ονόματος (-ζιος) προέρχεται από την ρίζα Dyeus. Aπό εκεί βγαίνουν και οι λέξεις Δίας και θεός, (Λατινικά deus). Στην κλασική Ελλάδα τον ονόμασαν Διόνυσο. Ο “θεός” Σαβάζιος είναι ο Διόνυσος (Λεξικό Σούδα). Ο Σαβάζιος αποτελεί τον βασικότερο και σημαντικότερο “θεό” του Ιουδαϊκού έθνους.

Ο βιογράφος, φιλόσοφος, ιστορικός, θεουργός και αρχιερέας του μαντείου των Δελφών Πλούταρχος γράφει στα Συμποσιακά του (ΙV 6) ,ότι οι Εβραίοι λάτρευαν τον Διόνυσο, και ότι η ημέρα των Σαββάτων ήταν εορτή του Σαβαζίου !!! Ένας μύστης αναφέρει την πραγματική θρησκεία των Ισραηλιτών. Διαβάστε σχετικά το αρχαίο κείμενο των Συμποσιακών. (1) O Φρυγικός Savazios είναι ο “θεός” των αχαλίνωτων ερωτικών οργίων-σεξουαλική μαγεία και των καταστροφών. Για αυτό μοιραζόταν την διοίκηση του Φοινικικού μαντείου των Δελφών με τον έτερο “θεό” των καταστροφών, τον Ιουδαϊκής καταγωγής Απόλλων.

Μετά τους Ηρακλειδείς-Δωριείς που πρώτοι κατέκτησαν την Φοινικική Τροία, ήταν η σειρά των Αχαιών και των άλλων φυλών να υπερασπιστούν το Ελληνικό έθνος.

Οι βασικότερες αιτίες του Τρωικού πολέμου ήταν θρησκευτικής και πολιτιστικής φύσεως. Η Ελένη υπήρξε η αφορμή για να γίνει ο δεύτερος Τρωικός πόλεμος. Εν τούτοις, αυτή δεν ήταν η πρώτη φορά που πολέμησαν Έλληνες και Τρώες. Ο πρώτος Τρωικός πόλεμος έγινε σύμφωνα με τον Μέγα Αριστοκλή από τους Ηρακλειδείς-Δωριείς, οι οποίοι πρώτοι κατέκτησαν την Τροία (Αριστοκλής-Νόμοι). Τον Αριστοκλή επιβεβαιώνουν και άλλοι μεγάλοι αρχαίοι σχετικά με την πρώτη άλωση της Τροίας, από τους Ηρακλειδείς.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΣΗΜΗ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΓΕΩΣΤΡΑΤΗΓΙΚΟΥ ΑΝΑΛΥΤΗ ΑΓΓΕΛΟΥ-ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ Φ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ THE TIMES OF VOULGAROKTONOS 

loading...