Ο κύριος στο σκίτσο λέγεται Λευκάδιος Χερν ..

Ο κύριος στο σκίτσο λέγεται Λευκάδιος Χερν .. μα στην Ιαπωνία έγινε γνωστός στα τέλη του 19ου αιώνα ως Γιάκουμο Κοϊζούμι. Γεννημένος στη Λευκάδα από ελληνίδα μητέρα και ιρλανδό πατέρα, έχοντας ζήσει θλιβερά νεανικά χρόνια δίχως τους γονείς του στα ομιχλώδη περιβάλλοντα της Ιρλανδίας και της Αγγλίας και έχοντας μεταναστεύσει για μεγάλο χρονικό διάστημα στις ΗΠΑ – ο Λευκάδιος βρήκε την υγεία και τον εαυτό του στη Χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, που δόξασε μέσα απ’ τα γραπτά του.
Το σκίτσο απεικονίζει τον Λευκάδιο με το ένα μάτι του – καθώς το άλλο το είχε χάσει σε ατύχημα στη διάρκεια της εφηβείας του. Γι’ αυτό εμφανιζόταν πάντα προφίλ ή με χαμηλωμένα μάτια στις φωτογραφίες του.
Ελάχιστοι λογοτέχνες επιβεβαίωσαν, όπως αυτός, πως “σπίτι είναι εκεί που βρίσκεται η καρδιά σου”. Γι’ αυτό και θεωρώ εξαιρετικά σημαντικά τα ακόλουθα λόγια του. Είναι λόγια ενός αληθινού αναζητητή, πέρα από όρια και σύνορα – που σίγουρα θα μπορούσαν να διδάξουν ένα-δυο πράγματα σε αρκετό κόσμο σήμερα, που αδυνατεί να κοιτάξει πέρα απ’ τον ορίζοντα του μήκους της μύτης του. Συμφωνείς;
«ΕΧΩ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ψυχές που θέλουν να πετάξουν στον αέρα, ψυχές που θέλουν να κολυμπήσουν στο νερό, ψυχές που θέλουν να ζήσουν στα δάση ή στις κορυφές των βουνών. Έχω μέσα μου ψυχές που ποθούν το βουητό των μεγάλων πόλεων, ψυχές που ποθούν να κατοικήσουν στην τροπική απομόνωση• ψυχές επίσης, σε διάφορα στάδια γυμνής αγριότητας• ψυχές που επιζητούν την ελευθερία του νομάδα χωρίς την καταβολή οποιουδήποτε φόρου υποτέλειας• ψυχές συντηρητικές, λεπτές, πίστες στην αυτοκρατορική και φεουδαρχική παράδοση• ψυχές-νιχιλιστές που τους αξίζει να σταλούν στη Σιβηρία• άγρυπνες ψυχές που μισούν την απραξία• ερμητικές ψυχές σε τέτοια πνευματική απομόνωση, που μόνο όταν περάσουν χρόνια τις νιώθω να κινούνται μέσα μου• ψυχές που πιστεύουν σε φετίχ• πολυθεϊστικές ψυχές• ψυχές που κηρύσσουν το Ισλάμ• μεσαιωνικές ψυχές που αναπολούν τον τρυφερό μοναστηριακό ίσκιο, το λιβάνι, τη φλόγα των κεριών, το τρομερό ύψος της γοτθικής λαμπρότητας.[…] Είμαι γενεά των γενεών, αιώνας των αιώνων![…] Ίσως, αφού στο μεταξύ καώ επί τρισεκατομμύρια χρόνια στις διαφορετικές δυναστείες ήλιων, να μπορέσουν μια μέρα τα καλύτερα κομμάτια μου να σμίξουν πάλι».
(από το “Κείμενα από την Ιαπωνία”, ανθολογία του Λευκάδιου Χερν, μτφ: Σ. Χαλικιά)

loading...