Παγκόσμιο ιστορικό παράδοξο : Ο πιο προβεβλημένος Άγιος της Ορθοδοξίας δήλωνε υπερήφανος για την εξ αίματος συγγένεια του με τους μεγαλύτερους προδότες στην ιστορία του Ελληνικού έθνους !!!








Παγκόσμια παράδοξα Ελληνικά και νεοελληνικά φαινόμενα. H μάχη στο Μαντζικέρτ στις 26 Αυγούστου του 1071, αποτελεί την χειρότερη προδοσία στην ιστορία του Ελληνισμού.

Η εντελώς άδικη ήττα και η αιχμαλωσία του Έλληνα αυτοκράτορα από τον Σουλτάνο Άλπ Αρσλάν, οδήγησε στην οριστική απώλεια της Μικράς Ασίας. Η εντελώς άδικη ήττα και η αιχμαλωσία του Έλληνα αυτοκράτορα Ρωμανού Διογένη από τον Σουλτάνο Άλπ Αρσλάν, οδήγησε στην οριστική απώλεια της Μικράς Ασίας. Η Ελληνική από τα πανάρχαια χρόνια Μικρά Ασία ήταν το πολυπληθέστερο και πλουσιότερο κομμάτι της αυτοκρατορίας. Ήταν ο πιο σημαντικός πυλώνας σε γεωστρατηγικό, οικονομικό, πνευματικό και στρατιωτικό επίπεδο. Η Μικρά Ασία ήταν αγροτική-κτηνοτροφική κατά βάση και παρείχε επί αιώνες στρατιώτες-άλογα στην Κωνσταντινούπολη.



Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος Γεωστρατηγικός-Γεωπολιτικός αναλυτής (Contact : [email protected] και official website The Times of Voulgaroktonos.



Η Καππαδοκία και η Παφλαγονία ήταν οι βάσεις των ισχυροτέρων οικογενειών της Ελληνικής-στρατιωτικής αριστοκρατίας. Στα παράλια της Μικράς Ασίας στο Αιγαίο, άκμαζε το εμπόριο και η ναυτιλία. Η κατοχή των Ρωμαϊκών αυτοκρατορικών ακτών του Αιγαίου, έδινε έναν επαρκή χώρο εσωτερικών υδάτων, πολύ σημαντικό σε θέματα γεωστρατηγικής, οικονομίας και πολιτικής-στρατιωτικής κυριαρχίας. Η μάχη του Μαντζικέρτ εδραίωσε τους Σελτζούκους στην επί χιλάδων χρόνων Ελληνική Μικρά Ασία. Λίγο αργότερα η έξοδος των Τούρκων στο Αιγαίο, ξύπνησε τους εφιάλτες του παρελθόντος, τότε που οι Άραβες είχαν κατακτήσει την Κρήτη και λεηλατούσαν το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος ήταν υπό διάλυση και κύματα προσφύγων συνέρρεαν έντρομα στην Βασιλεύουσα.



Επικρατούσαν άθλιες συνθήκες διαβιώσεως για τον Ελληνικό λαό με πείνα και ασθένειες. Η καταστροφή του Ορθοδόξου-Χριστιανικού κόσμου της Μικράς Ασίας υπήρξε τεράστια. Ούτε στις επιδρομές των Αράβων, δεν υπήρξε μαζική κατάκτηση περιοχών και πόλεων. Φοβερές λεηλασίες, σφαγές, εμπρησμοί, βιασμοί και εξανδραποδισμοί. Η γενέτειρα του Ηράκλειτου, του Αναξαγόρα. του Αναξίμανδρου, του Αναξιμένη, του Θαλή, του Ηροδότου, του Ηράκλειου, του Αγίου Νικηφόρου του Β Φωκά, του Ρωμανού Διογένη και των τριών Ιεραρχών έμελλε να χαθεί για πάντα. Οι ανίκανοι αυτοκράτορες μαζί με τους αλλοδαπούς πολιτικούς, εχθρευόταν επί πολλούς αιώνες τους Ήρωες- Έλληνες Στρατιωτικούς. Για αυτό ως αντίδραση όταν ανέλαβαν την εξουσία άρχισαν να διαλύουν τον θεματικό-Ρωμαϊκό στρατό τον οποίο θεωρούσαν αχρείαστο και επικίνδυνο.

Οι Ανατολικές επαρχίες ήταν στο έλεος των Σελτζούκων, τους οποίους παραδόξως αποκαλεί Ούννους, ένας αξιόλογος ιστορικός της εποχής. Οι διεφθαρμένοι αλλοδαποί-πολιτικοί αξιωματούχοι έκαναν κατάχρηση των χρημάτων του αυτοκρατορικού Θησαυροφυλακίου, και παράλληλα αδιαφορούσαν για τον Τουρκικό κίνδυνο και επεκτατισμό. Οι πολιτικοί εκτιμούσαν ότι δεν υφίσταται κανένας απολύτως κίνδυνος από τους Σελτζούκους και ότι όλα ήταν φαντασιώσεις των φίλαρχων Ελλήνων στρατιωτικών. Το θλιβερό ήταν ότι οι ασυλλόγιστες σπατάλες από το αυτοκρατορικό ταμείο προέρχονταν από τους φόρους των αδύνατων Ελλήνων, οι οποίοι έβλεπαν τις περιουσίες τους να χάνονται είτε να πυρπολούνται, οι συγγενείς τους να σφάζονται, και να καταλήγουν στα σκλαβοπάζαρα των Αγαρηνών. Δυστυχώς το υστέρημα των εξασθενημένων οικονομικά Ελλήνων-Ρωμαίων υπηκόων, δινόταν σε πολυτελείς επαύλεις και άλλες επενδύσεις των αλλοδαπών-συγκλητικών της Βασιλεύουσας. Σύμφωνα με την αλλοδαπή-πολιτική αριστοκρατία αυτό το οποίο έκαναν στην πραγματικότητα οι Έλληνες στρατιωτικοί, ήταν να διαιωνίζουν “άσκοπους” πολέμους. Κατά την γνώμη των πολιτικών αλλοδαπών αξιωματούχων, οι Τούρκοι και οι Γερμανοί αποτελούσαν εκείνη την εποχή μία μακρινή απειλή. Ακόμα και με την πιο απαισιόδοξη πρόβλεψη, θα χρειαζόταν πολλά χρόνια για να φτάσουν να απειλήσουν την Μικρά Ασία και την Βασιλεύουσα μαζί με τις Ευρωπαϊκές κτήσεις οι Φράγκοι και οι Νορμανδοί. Μόνον οι στρατιωτικοί μέσα στα “άρρωστα”-πατριωτικά μυαλά τους, προσηλωμένα μονίμως στους αμυντικούς πολέμους, τις σφαγές των αντιπάλων, και την “αρχομανία” τους, ισχυρίζονταν ότι έρχεται η εθνική καταστροφή, για την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία.

Οι ένδοξες νίκες της περιόδου που βρισκόταν στον Ρωμαϊκό θρόνο η θρυλική τριανδρία των Pallida Mors Saracenorum, Ι. Τσιμισκής και Βουλγαροκτόνος με τον Ελληνισμό να φτάνει στο απόγειον της πολιτικής-στρατιωτικής και οικονομικής του δυνάμεως είχαν δημιουργήσει μια εντύπωση αιωνίου παντοδυναμίας με συνέπεια οι επόμενοι αυτοκράτορες να επαναπαυτούν στις δάφνες των τριών προαναφερθέντων. Ένα συνοθύλλευμα διεφθαρμένων-ανίκανων κρατικών λειτουργών και αυτοκρατόρων. διέλυσε σε χρονικό διάστημα το οποίο αποτελεί παγκόσμιο ιστορικό ρεκόρ, την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Οι ανίκανοι αυτοκράτορες μαζί με τους αλλοδαπούς πολιτικούς, εχθρευόταν επί πολλούς αιώνες, τους Ήρωες Έλληνες Στρατιωτικούς. Για αυτό ως αντίδραση όταν ανέλαβαν την εξουσία, άρχισαν να διαλύουν τον θεματικό Ρωμαϊκό στρατό, τον οποίο θεωρούσαν αχρείαστο και επικίνδυνο.

Ενδεικτικό γεγονός είναι ότι 42 χρόνια πριν από τον θάνατο του Βουλγαροκτόνου, η Ελλάδα είχε φτάσει στο απόγειον της δυνάμεως της, σε ηθικό, πολιτικό, κοινωνικό και στρατιωτικό επίπεδο παράλληλα, από την ημέρα που είχε δημιουργηθεί το έθνος των Ελλήνων. Όμως δυστυχώς εκείνα τα χρόνια η πολιτική “αριστοκρατία είχε διαλύσει ολοσχερώς τον Ελληνικό στρατό. Είχαν αφαιρέσει την ανωτάτη πολιτική-στρατιωτική εξουσία από της Ελληνικές-στρατιωτικές οικογένειες της Μ. Ασίας. Κατέστρεψαν όλες της υποδομές του στρατού και του κράτους. Χαρακτηριστικό ήταν ότι οι Σημίτες πολιτικοί αξιωματούχοι επέτυχαν να ανεβάσουν στον αυτοκρατορικό θρόνο έναν δικό τους, τον Κωνσταντίνο Δούκα. Όταν ανέλαβε εκ νέου αυτοκράτορας ένας εκ των Ελληνικών στρατιωτικών οικογενειών της Μ. Ασίας, ο Ρωμανός Διογένης βρήκε εντελώς διαλυμένο τον Ελληνικό στρατό. Οι στρατιώτες χωρίς ασπίδες, σπαθιά, και άλογα, ήταν απλήρωτοι, με σκισμένες σημαίες, με κουρελιασμένες στολές. Έκτοτε είχαν εδραιωθεί οριστικά και αμετάκλητα, οι αλλοδαποί πολιτικοί στην διοίκηση του Ελληνικού-Ρωμαϊκού αυτοκρατορικού κράτους. Συνδιοικούν πλέον μαζί με τους Έλληνες στρατιωτικούς. Η συνδιοίκηση της αυτοκρατορίας, μεταξύ Ελλήνων και αλλοδαπών, επισφραγίστηκε με τον γάμο ανάμεσα σε ένα πολύ επιφανές μέλος της Ελληνικής στρατιωτικής αριστοκρατίας τον Ρωμανό Διογένη και την χήρα του Κωνσταντίνου Δούκα, την Αυγούστα Ευδοκία την Μακρεμβολίτισσα.

Πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά έχουμε έναν τέτοιο γάμο, ανάμεσα στις δύο πλευρές, Όλους τους προηγούμενους αιώνες, οι Ήρωες, Έλληνες στρατiωτικοί παντρευόταν μόνον με μέλη της στρατιωτικής αριστοκρατίας. Όμως ήταν τόσο κρίσιμη η κατάσταση του Ρωμαϊκού κράτους, ώστε οι πρόγονοί μας να μην έχουν το χρονικό περιθώριο να εκτοπίσουν τους πολιτικούς-προδότες από την εξουσία. Η οριστική επισφράγιση της συνεργασίας μεταξύ των δύο πλευρών, έγινε μερικά χρόνια αργότερα, με τον γάμο τους Αλέξιου Κομνηνού (Ελληνική ηρωική, στρατιωτική αριστοκρατία της Μικράς Ασίας, και της Ειρήνης Δούκα (πολιτική, Σημιτική αριστοκρατία). Χωρίς αυτούς τους δύο γάμους, δεν θα μπορούσαν να επιστρέψουν, οι Έλληνες στρατιωτικοί στην διοίκηση του Ρωμαϊκού κράτους. Ο Ρωμανός ήταν ο πρώτος Τουρκομάχος αυτοκράτορας. Το διάστημα που βρέθηκε στον Ρωμαϊκό θρόνο αποτελεί το οριστικό τέλος για την εποχή ακμής και δόξας της αυτοκρατορίας. Ο Καππαδόκης Ρωμανός ενσάρκωσε το αρχαιοελληνικό ιδεώδες του Βασιλιά-πολεμιστή, το οποίο δίδαξε ο Βασιλιάς Θησέας. Εν τούτοις έκανε ένα τεράστιο προσωπικό σφάλμα με το να περιφρονεί δικαίως τους απόλεμους πολιτικούς της Βασιλεύουσας, χωρίς παράλληλα να εφαρμόσει τις τακτικές, του Βασιλέως που αναπαυόταν στον Άγιο Ιωάννη-Θεολόγο στο Έβδομον, και τον οποίο θαύμαζε απεριόριστα. Ενδεικτικά αναφέρω όταν επέστρεφε από μια εκστρατεία εναντίον των Αγαρηνών, ο Βουλγαροκτόνος αντιλαμβανόμενος την επικινδυνότητα του πλούσιου και ισχυρού Ευστάθιου Μαλεϊνού τον κράτησε τιμητικά αιχμάλωτο μέχρι το τέλος της ζωής του στην Κωνσταντινούπολη.

Toν Αύγουστο του 1071 η μάχη λίγο έξω από το κάστρο του Μαντζικέρτ έδειχνε το μέγεθος της τρομερής καταστροφής. Ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός στρατός είχε υποστεί την μεγαλύτερη ήττα στην ιστορία. Η προδοσία του Ψελλού και των Δουκών υπήρξε μεγαλύτερη και αισχρότερη από εκείνη του Εφιάλτη, με συνέπεια να προσφέρουν στους Σελτζούκους Τούρκους μια ανέλπιστη νίκη. Χιλιάδες Έλληνες-Ρωμαίοι στρατιώτες έχασαν τις ζωές τους, και πολλοί ήταν αιχμάλωτοι. Ανάμεσα τους βρισκόταν και Βασιλιάς Ρωμανός Δ. Κατά την διάρκεια της μάχης είχε κυκλωθεί από τους Σελτζούκους. Εν τούτοις πολέμησε γενναία με τις εφεδρείες, και κέρδιζε την μάχη. Τα πιο μάχιμα Ελληνικά-Ρωμαϊκά στρατεύματα εγκατέλειψαν προδοτικά πριν από την καθοριστική μάχη και επέστρεψαν στην Ρωμαϊκή επικράτεια, υπό την αρχηγία του Μάγιστρου Ιωσήφ Τραχωνειάτη, ο οποίος πρόδωσε έναντι υψηλότατων οικονομικών ανταλλαγμάτων τον Έλληνα Ρωμανό. Δυστυχώς κατόπιν της φοβερής προδοσίας ο Ρωμανός τραυματίστηκε από εχθρικό ακόντιο και συνελήφθη. Παρόμοια περιστατικά είχαμε το 378 και 811 μ.Χ., καθώς οι Έλληνες υπέστησαν δύο παρόμοιες εθνικές ταπεινώσεις.

Στις 9 Αυγούστου του 378 μ.Χ. δεκατρία χιλιόμετρα από την Αδριανούπολη o αλλοδαπός αυτοκράτορας Ουάλης έπεσε στα χέρια των Βησιγότθων. Το 811 μ.Χ. ο Βούλγαρος Κρούμος έκανε κύπελλο για να πίνει κρασί, το κρανίο του αυτοκράτορα Νικηφόρου Α. Από τότε είχε να βιώσει το Ρωμαϊκό κράτος παρόμοιες ταπεινώσεις, σε πολέμους. Ο βάρβαρος νικητής της μάχης του Μαντζικέρτ, ο σουλτάνος Αλπ Αρσλάν, έδειξε ανωτερότητα καθώς αντιμετώπισε τον ηττημένο Ρωμανό μεγαλόψυχα και τον άφησε ελεύθερο !!! Ο Ρωμανός αφέθηκε να επιστρέψει στην βασιλεύουσα, είχε εξασφαλίσει μία συνθήκη ειρήνης με σχετικά ευνοϊκούς όρους, με βάση την συντριπτική ήττα. Το Ρωμαϊκό κράτος, αναλάμβανε να πληρώνει λύτρα σε ετήσια βάση, μαζί με την υποχρέωση στρατιωτικής συνδρομής στους πολέμους των Τούρκων. Επίσης συμφωνήθηκε να πραγματοποιηθεί ανταλλαγή αιχμαλώτων και βασιλικό συνοικέσιο ανάμεσα στους δύο θρόνους. Την περίοδο εκείνη ο Αλπ Αρσλάν ήταν επικεντρωμένος στον πόλεμο με τους Φατιμίδες της Αιγύπτου και άλλα μέτωπα. Όταν η είδηση της ήττας έφθασε στο παλάτι, η οικογένεια των Δουκών η οποία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην προδοσία του Μαντζικέρτ έσπευσε να κηρύξει έκπτωτο τον Έλληνα βασιλιά. Ο συναυτοκράτορας Μιχαήλ Ζ’ Δούκας, ανακηρύχθηκε μονοκράτορας. Την αυτοκρατορία συγκλόνιζε μια ακόμη προδοσία.

Στην μάχη που δόθηκε μεταξύ των προδοτών και των Ελλήνων ο Ρωμανός Διογένης με τα πιστά σε εκείνον θεματικά στρατεύματα δεν μπόρεσε να επικρατήσει απέναντι στους προδότες και σφετεριστές του Ρωμαϊκού θρόνου. Υποχώρησε με τα υπολείμματα των πιστών στρατιωτών του στην Κιλικία. Χωρίς ελπίδες αντιστάσεως ο αυτοκράτορας δέχθηκε να παραδοθεί στους ανθέλληνες-αλλοδαπούς πολιτικούς αξιωματούχους, να γίνει μοναχός και να εξοριστεί στη νήσο Πρώτη. Στα πλαίσια των διαπραγματεύσεων τρεις επίσκοποι "έδωσαν εγγυήσεις" για την σωματική του ακεραιότητα. Δυστυχώς λίγο αργότερα αντιλήφθηκε ότι η φιλοιουδαϊκή οικογένεια των Δουκών ήταν η χειρότερη όλων καθώς φέρθηκε με τον πιο αισχρό και άνανδρο τρόπο, εν αντιθέσει με τον βάρβαρο Άλπ Αρσλάν.

Διαπίστωσε πως η οικογένεια των Δουκών δεν είχε κανένα ηθικό στοιχείο, σε σχέση με τον Σελτζούκο ηγεμόνα. Με στόχο να τον απομακρύνουν οριστικά από τα πολιτικά και τα στρατιωτικά δρώμενα, διέταξαν την τύφλωση του. Ο Άλπ Αρσλάν φέρθηκε με άψογο τρόπο στον Ρωμανό, τον περιποιήθηκε με ευγένεια, χωρίς υπεροψία και συζήτησαν επανειλημμένα για την μάχη. Ενώ τα δεδομένα μετά την μάχη ήταν αρκετά θετικά για το Ελληνικό-Ρωμαϊκό κράτος, καθώς ο αυτοκράτορας, επέτυχε ευνοϊκούς όρους και επέστρεφε ελεύθερος στην Κωνσταντινούπολη, παρά την προδοσiα, η σύγκλητος και οι πολιτικoί-αριστορκάτες συνέχιζαν τις πλεκτάνες !!! Έπρεπε να ολοκληρώσουν τα εγκληματικά τους σχέδια αδιαφορώντας για το γεγονός ότι αν ο Ρωμανός έφευγε από τον θρόνο, οι Τούρκοι δεν θα δεσμεύονταν από τις υπάρχουσες συνθήκες και θα επαναλάμβαναν τις επιθέσεις τους, στα Ανατολικά θέματα, ώστε να ολοκληρώσουν την κατάκτηση της Μικράς Ασίας. Τα νέα της προδοσίας στο Μαντζικέρτ είχαν φθάσει στην Κωνσταντινούπολη. Η Αυγούστα Ευδοκία ανησυχούσε για την ασφάλεια την δική της και των παιδιών της. Πανικοβάλλεται για αυτό τάχθηκε, με την Σημιτική πλευρά. Η είδηση απελευθερώσεως του Ρωμανού άλλαξε τα δεδομένα για τους συνωμότες. Οι επικεφαλής της πολιτικής παρατάξεως τρομοκρατήθηκαν. Όλα όσα είχαν σχεδιάσει τόσο προσεκτικά και βρώμικα, είχαν γίνει άνευ ουσίας. Υπήρχαν άμεσοι κίνδυνοι που έπρεπε να αντιμετωπίσουν οι πολιτικοί-αλλοδαποί προδότες. Η βασίλισσα Ευδοκία έβλεπε την επιστροφή του Ρωμανού ως την μοναδική ελπίδα, ώστε να αποφύγει την εκθρόνιση. Ο θλιβερός Ψελλός ανέλαβε υπό την προστασία του, τον μεγαλύτερο γιο της Ευδοκίας Μιχαήλ Δούκα και τον έστεψε Αυτοκράτορα, κηρύσσοντας ταυτόχρονα έκπτωτο τον Ρωμανό. Στις 26 Σεπτεμβρίου η Ευδοκία εκάρη μοναχή δια της βίας, και εξορίστηκε σε μονή του Βοσπόρου. Μετά την απομάκρυνση της μητέρας του, ο νεαρός αυτοκράτορας Μιχαήλ Δούκας, έγινε το πειθήνιο όργανό του. Ο Καίσαρας Δούκας επέστρεψε αμέσως από την εξορία του, αποστέλλοντας στην Μικρά Ασία στρατιωτικό σώμα για να συλλάβει τον Ρωμανό. Αμέσως μετά την επιστροφή του Ρωμανού στην Βασιλεύουσα, οι γραπτές εγγυήσεις έπαψαν.

Ο εκδικητικός και μειωμένων ικανοτήτων Καίσαρας Ιωάννης Δούκας διέταξε ωστόσο να ακυρώσουν την συνθήκη και να τον τυφλώσουν στις 29 Ιουνίου 1072. Aρχικά ο Καίσαρας Δούκας έπεισε τον Ψελλό να τον δηλητηριάσουν. Το δηλητήριο αποδείχθηκε ασθενές για να επιφέρει τον θάνατο, αλλά ήταν αρκετά ισχυρό για να προκαλεί αφόρητους πόνους. Κατόπιν αποφάσισαν ότι η τύφλωσή του Ρωμανού, θα ήταν μία καλύτερη ποινή. Όταν ο δήμιος του παλατιού αρνήθηκε να εκτελέσει την ποινή, και τότε πολύ πρόθυμα, ανέλαβε να τυφλώσει τον Έλληνα Ρωμανό, ένας Εβραίος. Όμως ο Εβραίος είχε πλήρη άγνοια σχετικά με την διαδικασία της τυφλώσεως και για αυτό το μαρτύριο του Ρωμανού παρατάθηκε κατά τον πλέον κτηνώδη τρόπο. Έξι φορές και με θανάσιμο μίσος, βύθισε την πυρωμένη βέργα στα μάτια του Ρωμανού, καθώς εκείνος ούρλιαζε από τους πόνους. Ο Ιουδαίος δήμιος δεν είχε απλώς καυτηριάσει τις ίριδες, αλλά είχε εξορύξει ολόκληρους τους οφθαλμούς. Ο Ιστορικός Μιχαήλ Ατταλειάτης αναφέρει ότι όσοι αντίκρυσαν τον αόμματο ήρωα Καππαδόκη ξέσπασαν σε λύγμους. Τριάντα χρυσά νομίσματα πληρώθηηκε ο Ιουδαίος δήμιος. Ο θρασύδειλος εχθρός του Μιχαήλ Ψελλός λίγο πριν τον θάνατο του έστειλε επιστολή με την οποία τον συγχαίρει ενθουσιασμένος για την απώλεια των ματιών του. Ακόμη και τότε δεν ησύχασαν οι αλλοδαποί προδότες. Όταν είδαν ότι το δράμα του Αυτοκράτορα είχε ξεσηκώσει την κατακραυγή λαού και του στρατού, αποφάσισαν να τον φυλακίσουν σε ένα μοναστήρι καθώς ήταν πλέον εθνικός ήρωας.

Οι Σημιτικής καταγωγής πολιτικοί μισούσαν θανάσιμα τον Έλληνα-Ήρωα Ρωμανό γιατί πολεμούσε γενναία στα πεδία των μαχών, και είχε πρότυπο τον Έλληνα που αναπαύεται στο Έβδομον. Επίσης ο βασικότερος λόγος που διώχθηκε ήταν ότι πατέρας του ήταν ο ένδοξος στρατηγός Κωνσταντίνος Διογένης. Ο Κωνσταντίνος Διογένης διακρίθηκε σε πολλές ιστορικές μάχες δίπλα στον Μέγα Βουλγαροκτόνο. Μια εξ αυτών ήταν η θρυλική μάχη του Αξιού. Ο Κωνσταντίνος Διογένης διακρίθηκε σε πολλές ιστορικές μάχες. Μια εξ αυτών ήταν η θρυλική μάχη του Αξιού. Ο στρατηγός Διογένης ξεκίνησε την καριέρα του ως διοικητής σε ένα στρατιωτικό τάγμα του Βασιλείου Β. Συμμετείχε στην μάχη του Κλειδιού και έπειτα ανέλαβε την εκκαθάριση των Βουλγαρικών κέντρων αντίστασης. Κατέκτησε το Σίρμιο και έγινε διοικητής του, ο τίτλος που είχε ήταν στρατηγός της Σερβίας. Το 1022 η 1025 ως στρατηγός του Βουλγαρικού θέματος, απέκρουσε την εισβολή των Πετστενέγων το 1027.

Προσωπικά ο Αυτοκράτορας Βασίλειος Β΄ τον είχε συγχαρεί για τα κατορθώματα του, και τον είχε ασπαστεί έμπροσθεν των στρατευμάτων. Ο Δούκας Κωνσταντίνος Διογένης ήταν ένας από τους Έλληνες στρατιωτικούς, ο οποίος είχε αντιληφθεί τον επερχόμενο κίνδυνο από τους αλλοδαπούς πολιτικούς. Γνώριζε καλά την πολιτική σήψη που επικρατούσε. Στην Κωνσταντινούπολη οι Αυτοκράτορες που είχαν διαδεχθεί τον Βουλγαροκτόνο, έκαναν διασκεδάσεις, μεθούσαν και αντάλλασαν ερωτικούς συντρόφους και συζύγους. Κανείς δεν ενδιαφερόταν για την Ελληνική επαρχία που σφάδαζε από την αβάσταχτη φορολογία και τις βαρβαρικές επιδρομές. Η εξουσία είχε περιέλθει στα χέρια των αλλοδαπών-πολιτικών ευνούχων. Ένας από αυτούς σκοπίμως κατηγόρησε τον Κωνσταντίνο Διογένη και τον Ευστάθιο Δαφνομήλη, ότι σχεδίαζαν κίνημα εναντίον του θρόνου, στο οποίο σύμφωνα με τα λεγόμενα του ήταν "αναμεμιγμένοι" και άλλοι τέσσερις συμπολεμιστές του Βουλγαροκτόνου.

Οι συνωμότες συνελήφθησαν και μαστιγώθηκαν-ξυλοκοπήθηκαν. Διαπομπεύθηκαν συρόμενοι σαν να ήταν οι χειρότεροι εγκληματίες, κατά μήκος της κεντρικής λεωφόρου στην Κωνσταντινούπολη, και στην συνέχεια φυλακίσθηκαν. Ο Κωνσταντίνος Διογένης υποχρεώθηκε να περιβληθεί το μοναχικό σχήμα. Η τιμωρία και ο εξευτελισμός του Ήρωα-βασανισμένου στρατηγού, δεν ικανοποίησε την κακία των αλλοδαπών της Βασιλεύουσας, καθώς ο στόχος τους ήταν να απομακρύνουν δια παντός τους στρατιωτικούς από την εξουσία. Ακόμα και έγκλειστος στην Μονή Στουδίου ο Κ. Διογένης κατηγορήθηκε σαν συνωμότης για δεύτερη φορά !!! Ο Κωνσταντίνος Διογένης αυτοκτόνησε πηδώντας από τα βράχια του μοναστηριού, για να αποφύγει τα χειρότερα. Ο μικρός του γιος ο Ρωμανός Δ Διογένης ήταν εκείνη την εποχή πέντε ετών. Οι αλλοδαποί Σημίτες-πολιτικοί μισούσαν θανάσιμα του Έλληνες στρατιωτικούς. Ακόμη περισσότερο φθονούσαν εκείνους τους Έλληνες αξιωματικούς, που στάθηκαν δίπλα στον Βασίλειο και έφεραν την Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία στο απόγειο της σε στρατιωτικό, πολιτικό και ηθικό επίπεδο. Ο Κωνσταντίνος Διογένης συνέβαλε μαζί με τους άλλους στρατηγούς να φτάσει ο Ελληνισμός και το Ρωμαϊκό κράτος στο απόγειο του. Συνεπώς Ο Ρωμανός Διογένης ήταν καταδικασμένος από την ημέρα που γεννήθηκε.

ΑΝΝΑ ΔΑΛΑΣΣΗΝΗ.

Το πόσο μεγάλη υπήρξε η αντιπαλότητα μεταξύ των δύο παρατάξεων το καταδεικνύει η αντίδραση της Άννας Δαλασσηνής, όταν ο γιός της Αλέξιος νυμφεύτηκε την Ειρήνη Δούκα από την οικογένεια των Δουκών, η οποία διοργάνωσε μαζί με τον Ψελλό, την μεγαλύτερη εθνική προδοσία όλων των εποχών (Μαντζικέρτ 1071). (1) Η Άννα Δαλασσηνή γίνεται επικεφαλής της οικογένειας των Κομνηνών, μετά τον θάνατο του συζύγου της. Ο γιος της Μανουήλ Κομνηνός, υπηρετούσε στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό μαζί με τον αδελφό του. Μετά τον θάνατο του βασιλιά Κωνσταντίνου Δούκα, η Άννα τάχθηκε ως επιφανές μέλος των Ελληνικών-στρατιωτικών οικογενειών της Μικράς Ασίας στο πλευρό της Ευδοκίας Μακρεμβολίτισσας και του Ρωμανού Δ Διογένη.

Η Άννα Δαλασσηνη έγινε από τους ισχυρότερους υποστηρικτές του Ρωμανού και έστειλε τους γιους της να υπηρετησουν στις εκστρατείες του εναντια στους Σελτζούκους Τουρκους. Ο Μανουήλ Κομνηνός εφτασε στα πιο υψηλά αξιώματα του στρατού και έγινε γνωστός για τα κατορθώματά του. Δυστυχώς όμως αρρώστησε βαριά και και απεβίωσε. Παρά την τεράστια θλίψη της η Ελληνίδα Άννα έστειλε και το τρίτο παιδί της τον Αλέξιο στον στρατό Ρωμαϊκό στρατό, να υπηρετήσει στην θέση του αδικοχαμένου γιου της. Μετά την προδοσία που οργάνωσε στο Μαντζικέρτ η οικογένεια των Δουκών σε αγαστή συνεργασία με τον Μ. Ψελλό, η πολιτική αριστοκρατία επεστρεψε στην διοίκηση της αυτοκρατοριας. Εν τούτοις η Αννα διατήρησε την υποστήριξη της στον Ρ. Διογένη.

Η Δαλασσηνή στοχοποιήθηκε από την αυτοκρατορική εξουσία. Κατηγορήθηκε οτι διατηρούσε μυστική αλληλογραφία με τον τέως αυτοκράτορα Ρωμανό και οδηγήθηκε σε δίκη. Κατά την διάρκεια της δίκης η Άννα ισχυρίστηκε ότι οι επιστολές ήταν πλαστές. Η πιστή Χριστιανή κατά την διάρκεια της δίκης παρουσίασε μια εικόνα του Χριστού και είπε στους δικαστές ότι την κατηγορούν αδίκως. Συνεχίζοντας ανέφερε οτι ο ανώτατος κριτής όλων ειναι ο Χριστός. Για αυτό έκανε έκκληση να είναι η απόφαση τους αντάξια του Ανώτατου Κριτή που ειναι ο Θεανθρωπος και ο οποίος γνωρίζει όλα τα μυστικά. Ορισμένοι από τους δικαστές ήταν υπέρ της αθώωσης, ομώς έτρεμαν την οργη του αυτοκράτορα, και για αυτό προέβησαν σε μία άδικη απόφαση. Η Άννα και ο Αλέξιος καταδικάστηκαν σε εξορία και στάλθηκαν σε ένα νησί. Η μοιρα των Κομνηνών αλλαξε το 1073, μετά την απομάκρυνση του εχθρου της Καισαρα Ιωαννη Δουκα, που ηρθε σε ρήξη με τον ανιψιό του και αυτοκράτορα Μιχαηλ Ζ. Την περίοδο εκείνη οι γιοί της Άννας (Αλέξιος και Ισαάκκιος) απέκτησαν σημαντικά αξιωματα στον στρατό, και έγιναν γνωστοί για την γενναιότητα τους. Μόνον με τις στρατιωτικές διακρίσεις αποκτούσαν οφίκια-αξιώματα και έφταναν μέχρι την άνοδο στον θρόνο οι Έλληνες στρατιωτικοί. Με την πάροδο του χρόνου ο Αλέξιος γινόταν ολοένα και πιο συμπαθείς στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα. Ο Αλέξιος Κομνηνός στήριξε τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Ζ, να παραμείνει στην εξουσία. Με την ανάληψη της εξουσίας από τους Κομνηνούς, η Άννα Δαλασσηνή, διοίκησε την αυτοκρατορία στο πολιτικό σκελος. Τον Αύγουστο του 1081 αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Βασιλεύουσα για να πολεμήσει στην Ιλλυρια με τους Νορμανδους. Για αυτό ανεθεσε στη μητερα του με επισημο διαταγμα την εξουσία, κατα την διάρκεια της απουσίας του. Στα πολιτικά δρώμενα η Α. Δαλασσηνή επανέφερε σε τάξη την κυβέρνηση και ειδικά την οικονομία καθως οι προκάτοχοι σπαταλούσαν τα χρήματα και αυξανόταν σταδιακά το κρατικό έλλειμμα.

Σε προσωπικό επίπεδο η Βασιλομήτωρ εξακολούθησε να μην έχει καλές σχέσεις με την νύφη της Ειρήνη Δούκα εξαιτίας της προδοσίας εις βάρος του Βασιλιά Ρωμανού στο Μαντζικέρτ από την οικογένεια των Δουκών.H Άννα τους σιχαινόταν για την προδοσία που διέπραξαν και λόγω της καταγωής τους. Yπάρχειι μια ιστορική αναφορά ότι επί 20 χρόνια είχε απαγορέυσει στην Ειρήνη Δούκα να βλέπει το παιδί της !!! (2) Η Δαλασσηνή ανέλαβε εξ ολοκλήρου την ανατροφή και την εκαπαιδευση της Άννας Κομνηνής. Δεν ήταν τυχαίο το πόσο ψηλά έφθασε η πριγκίπισσα Α. Κομνηνή υπό την σιδηρά καθοδήγηση της γιαγιά της. Καθημερινά σε ολόκληρο τον βίο της η Βασιλομήτωρ αφιέρωνε ένα μέρος από τον χρόνο της σε νυχτερινές προσευχές. Τα πρωινά παρακολουθουσε την Θεία λειτουργία στην Αγία Θέκλα και ασχολούνταν ως το βράδυ με τα κοινά.

Με βάση όλα τα προαναφερόμενα ιστορικά γεγονόνα ερωτηματικά προκαλεί γιατί ένας Άγιος με Ιουδαϊκές ρίζες να είναι ο εκλεκτός του Θεού. Ο Βατάτζης δεν υπήρξε αυτοκράτορας του imperium romanum με πρωτεύουσα την Κωνσταντινούπολη. Για όσους δεν γνωρίζουν ο Ιωάννης Βατάτζης ήταν βασιλιάς στο μικρό κρατίδιο της Νίκαιας στην Μικρά Ασία. Αυτό διότι η ένδοξη Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, είχε πλέον κατακτηθεί από τους Γερμανούς το 1204 μ.Χ. Οι ελάχιστοι Έλληνες οι οποίοι επέτυχαν να διαφύγουν πέρασαν στην Μικρά Ασία και ίδρυσαν ένα πολύ μικρό σε γεωγραφική έκταση Ελληνικό κράτος. Έξι χρόνια πριν από την επανάκτηση της Κωνσταντινουπόλεως ο Άγιος Ιωάννης Γ Δούκας-Βατάτζης απεβίωσε και την πόλη κατέκτησε ο Μιχαήλ ο Η Παλαιολόγος. Ο Παλαιολόγος είχε αυτομολήσει στους Τούρκους λόγω πολιτικών διώξεων, και εν συνεχεία τύφλωσε τον νόμιμο βασιλιά τον Ιωάννη Δ Λάσκαρη, για να γίνει εκείνος βασιλιάς. Πως γίνεται να αξιώσει ο Χριστός έναν τόσο κακό άνθρωπο να πάρει πίσω την πόλη, και να μην αξιώσει τον Βατάτζη ; Γιατί να μην είναι ο εκλεκτός του Θεού ένας Έλληνας ; Γιατί να μην είναι ο κορυφαίος στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδόξου πίστεως-ιδρυτής του Αγίου όρους και τρίτος κορυφαίος αυτοκράτορας όλων των εποχών (Pallida Mors Saracenorum) ;

Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΟΣ ΔΙΟΤΙ ΚΑΤΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΠΡΟΔΟΤΩΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΠΟΧΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ !!!

Ο Ιωάννης-Δούκας Βατάτζης όπως και όλοι οι Έλληνες, γνώριζε σχετικά με την μεγαλύτερη εθνική προδοσία όλων των εποχών στην ιστορία του έθνους από την οικογένεια των Δουκών στο Μαντζικέρτ. Εν τούτοις δήλωνε με υπερηφάνεια ότι ήταν απόγονος των μεγαλύτερων προδοτών του έθνους, την οικογένεια των Δουκών που ήταν Ιουδαίοι !!! Πρώτη φορά στα παγκόσμια χρονικά συμβαίνει ένας Χριστιανός, να αισθάνεται υπερήφανος και να το δηλώνει και δημόσια, γιατί είναι συγγενείς με τους μεγαλύτερους προδότες του Ελληνικού έθνους !!! Διαχρονικά όλοι οι άνθρωποι ακόμη και αν δεν ευθύνονται οι ίδιοι για τις προδοτικές-κακουργηματικές πράξεις των συγγενών τους, εν τούτοις σε αυτές τις περιπτώσεις, αποκρύπτουν την συγγένεια τους με εγκληματίες-προδότες είτε καταδικάζουν αυτές τις πράξεις. Επίσης αρκετοί αλλάζουν επώνυμο γιατί δεν επιθυμούν καμία σχέση με προδότες. Όμως ο Ιωάννης-Δούκας Βατάτζης θεωρούσε μέγα επίτευγμα την συγγένεια του με τους μεγαλύτερους προδότες τους Ελληνισμού !!! Η Άννα Δαλασσηνή απεχθάνονταν τους Δούκες και ο Βατάτζης ένιωσε υπερήφανος που ήταν εξ αίματος συγγενείς τους !!!
ΟΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΣΤΟ OFFICIAL WEBSITE ΤΟΥ ΑΓΓΕΛΟΥ-ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ Φ. ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ THE TIMES OF VOULGAROKTONOS

Δεν υπάρχουν σχόλια :