Η ΑΤΖΕΝΤΑ ΤΗΣ ΜΕΙΩΣΗΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ ΠΕΡΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΦΑΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΤΟΥ…








ΠΩΣ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΝΟΥΝ ΤΟΝ ΠΛΟΥΤΟ ΜΕ ΤΟΝ ΠΛΗΘΩΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΦΟΡΟΥΣ

Daniel Lacalle
Μετάφραση: Απολλόδωρος

Σε συνέντευξή της στη Wall Street Journal, η υπουργός Οικονομικών Janet Yellen παραδέχτηκε ότι η αλυσίδα των σχεδίων τόνωσης που εφάρμοσε η αμερικανική κυβέρνηση συνέβαλε στη δημιουργία του προβλήματος του πληθωρισμού.

“Ο πληθωρισμός είναι θέμα ζήτησης και προσφοράς, και οι δαπάνες που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του αμερικανικού σχεδίου διάσωσης τροφοδότησαν τη ζήτηση”, παραδέχτηκε η Yellen. Βέβαια, η Yellen συνέχισε λέγοντας ότι οι δαπάνες ήταν κατάλληλες λόγω της κατάρρευσης της οικονομίας, καθώς οι κυβερνήσεις προσπαθούσαν να αποτρέψουν την ύφεση.


Αυτό μας θυμίζει μερικά από τα προβλήματα της δυσανάλογης κυβερνητικής παρέμβασης και τις αρνητικές επιπτώσεις στη μεσαία τάξη. Τα άστοχα μαζικά λουκέτα επιβλήθηκαν από την κυβέρνηση.
Οι χώρες που είχαν αυστηρά τεστ, όπως η Νότια Κορέα και άλλες ασιατικές και ευρωπαϊκές χώρες, διατήρησαν την οικονομία σε λειτουργία και την πανδημία υπό έλεγχο. Ωστόσο, το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο και βαθύτερο.

Οι κεντρικές τράπεζες και οι κυβερνήσεις έχουν εξαντλήσει όλες τις πολιτικές από την πλευρά της ζήτησης εις βάρος της μεσαίας τάξης, διαβρώνοντας τους πραγματικούς μισθούς και τις καταθέσεις.

Ακόμη χειρότερα, οι κυβερνήσεις δημιούργησαν ένα μεγαλύτερο πληθωριστικό σπιράλ διατηρώντας όλα τα πακέτα “ανακούφισης από την πανδημία” ακόμη και μετά την επαναλειτουργία, πολύ πέρα από την ανάκαμψη.

Περίμεναν μια θεαματική αύξηση της συνολικής ζήτησης και την πήραν. Τώρα το αποτέλεσμα είναι υψηλότερος πληθωρισμός και χαμηλότερη οικονομική ανάπτυξη. Αλλά το μέγεθος της κυβέρνησης και οι ελλειμματικές δαπάνες παραμένουν.


Ό,τι ξοδεύει η κυβέρνηση το πληρώνετε εσείς. Δεν υπάρχει δωρεάν χρήμα. Ακόμη και για τους αποδέκτες παροχών σε συνεχώς υποτιμημένο νόμισμα. Ο πληθωρισμός είναι Φόρος στους φτωχούς.

Οι κυβερνήσεις δεν αποφεύγουν τις υφέσεις μέσω των δαπανών, απλά κάνουν τα συσσωρευμένα προβλήματα μεγαλύτερα προσθέτοντας συνεχώς χρέος που οι κεντρικές τράπεζες νομισματοποιούν μέσω της ποσοτικής χαλάρωσης.

Αυτή η ανεξέλεγκτη αύξηση της προσφοράς χρήματος Μ3 (ένα ευρύ χρηματικό υποκατάστατο) οδηγεί πρώτα σε πληθωρισμό περιουσιακών στοιχείων και μετά σε πληθωρισμό των τιμών των καθημερινών αγαθών.

Και οι δύο συνέπειες οδηγούν σε ανισότητα και σε συνεχή υποβάθμιση της αγοραστικής δύναμης του νομίσματος, καθιστώντας τους μισθούς σε πραγματικούς όρους χαμηλότερους.


Η δημιουργία χρήματος με κεντρικό σχεδιασμό δεν είναι ποτέ ουδέτερη.

Ωφελεί δυσανάλογα τους πρώτους αποδέκτες του χρήματος, την κυβέρνηση και όσους έχουν περιουσιακά στοιχεία και χρέος, και επηρεάζει αρνητικά όσους έχουν ένα χρηματικό μισθό και κάποιες αποταμιεύσεις σε καταθέσεις μετρητών, οι οποίες διαλύονται με την πάροδο του χρόνου.

Κανένα σοσιαλιστικό φύλλο excel δεν μπορεί να διαγράψει το γεγονός ότι οι μαζικές ελλειμματικές δαπάνες που χρηματοδοτούνται με νεοδημιουργηθέντα χρήματα καταστρέφουν τους φτωχούς και τη μεσαία τάξη. Μπορεί να λένε ότι οι κυβερνητικές δαπάνες πηγαίνουν σε κοινωνικά προγράμματα που ωφελούν τους φτωχούς, αλλά αυτό δεν συμβαίνει.

Τα κοινωνικά προγράμματα σε ένα διαρκώς υποτιμημένο νόμισμα καθίστανται άσχετα, αναποτελεσματικά και άχρηστα, ενώ ταυτόχρονα το λανθασμένα ονομαζόμενο κράτος πρόνοιας καταδικάζει ένα σημαντικό μέρος του πληθυσμού να είναι όμηροι-πελάτες των κυβερνητικών σχεδίων.


Η κυβέρνηση δεν δίνει τα πλεονάζοντα αποθεματικά ως κοινωνικά προγράμματα. Η κυβέρνηση αφαιρεί από τον υπάρχοντα και μελλοντικό πλούτο της οικονομίας μέσω της εκτύπωσης νομίσματος, της φορολογίας, των δαπανών και του χρέους, αλλά τα μαθηματικά δεν λειτουργούν ποτέ για όσους πιστεύουν ότι οι εκχυδαϊστικές και δημευτικές πολιτικές θα λειτουργήσουν.

Το πλήθος των “φορολογούμενων πλουσίων” προσφέρει τεράστια κακή υπηρεσία στους πολίτες που υποτίθεται ότι υποστηρίζει.

Οι παρεμβατιστές μπορεί να χρησιμοποιούν τη δικαιολογία ότι κλέβουν από τους πλούσιους για να δώσουν στους φτωχούς, αλλά η πραγματικότητα είναι ότι οι κυβερνητικές δαπάνες είναι τόσο τεράστιες που δεν μπορούν να χρηματοδοτήσουν κάθε δικαίωμα και κοινωνικό πρόγραμμα με τα χρήματα του 1% του πληθυσμού.

Η κυβέρνηση παίρνει από το 99 τοις εκατό για να δώσει απαξιωμένα και όλο και πιο άχρηστα κεφάλαια στο 45 τοις εκατό του πληθυσμού, και στην πορεία διογκώνει μια συνεχώς διευρυνόμενη γραφειοκρατία για να τα διαχειρίζεται όλα αυτά.


Νιώσατε ευτυχισμένοι όταν η κυβέρνηση σας έδωσε μια επιταγή πληρωμένη με τυπωμένο χρήμα; Παρακολουθήστε τώρα καθώς τα καθημερινά σας ψώνια, η βενζίνη και το ρεύμα γίνονται απλησίαστα.

Η κυβέρνηση παίρνει πάντα τρία όταν υπόσχεται ένα. Η τεράστια συσσώρευση δημόσιου χρέους θα πληρωθεί από το 99 τοις εκατό μέσω του πληθωρισμού, των φόρων ή και των δύο.

Οι ελλειμματικές δαπάνες και η τεχνητή δημιουργία χρήματος είναι απλώς οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, η διάλυση του υπάρχοντος πλούτου ενός έθνους με την έκδοση περισσότερων υποσχετικών. Ο πλούτος είναι ο ίδιος, απλά περισσότερες μονάδες νομίσματος σε κυκλοφορία. Ως εκ τούτου, οι τιμές δεν αυξάνονται, η αγοραστική δύναμη του χρήματος μειώνεται.

Η τιμή ενός αγαθού ή μιας υπηρεσίας μπορεί να αυξηθεί λόγω κρίσης προσφοράς, αλλά αν η ποσότητα του νομίσματος που εκδίδεται είναι η ίδια, θα ήταν αδύνατο να δούμε όλες τις τιμές να αυξάνονται μαζί της.


Στην πραγματικότητα, άλλες τιμές θα μειώνονταν. Οι τιμές των περισσότερων αγαθών και υπηρεσιών μπορούν να αυξηθούν από κοινού μόνο εάν η ποσότητα του νομίσματος αυξάνεται ταχύτερα από τη ζήτησή του.

Οι κυβερνήσεις και οι κεντρικές τράπεζες θα συνεχίσουν να επιβάλλουν πολιτικές από την πλευρά της ζήτησης με τη δικαιολογία ότι είναι το καλύτερο για όλους και αποτρέπει την ύφεση, την ιδέα ότι είναι καλό για εσάς.

Το κίνητρο για να το κάνουν είναι τεράστιο, διότι όταν αποτυγχάνει να λειτουργήσει, κατηγορούν τις επιχειρήσεις, τη γεωπολιτική, τους πλούσιους ή οποιονδήποτε άλλον.

Αν οι πολίτες πιστεύουν ότι η κυβέρνηση μπορεί να δημιουργήσει πλούτο μέσω της εκτύπωσης χρήματος, οι κυβερνήσεις θα το κάνουν, παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως τη λύση στο πρόβλημα που οι ίδιες δημιούργησαν. Πήραμε την επιταγή μας για την πανδημία και τώρα την πληρώνουμε πολλαπλάσια.


Τώρα οι κεϋνσιανοί βλέπουν ότι υπάρχει μόνο ένας τρόπος για να περιορίσουν τον πληθωρισμό: Να μπει φρένο στη συνολική ζήτηση. Όμως οι κυβερνήσεις δεν πρόκειται να μειώσουν τις δαπάνες, οπότε η “μείωση της συνολικής ζήτησης” θα κάνει όλους στον ιδιωτικό τομέα φτωχότερους.

Ο πληθωρισμός έχει δημιουργηθεί με τη χρήση του lockdown για τη μαζική αύξηση του κυβερνητικού μεγέθους. Η Yellen λέει ότι ο πληθωρισμός είναι συνέπεια της προσφοράς και της ζήτησης, αλλά αν ίσχυε αυτό η Αργεντινή και η Βενεζουέλα θα είχαν χαμηλό πληθωρισμό. Το πρόβλημα είναι η αυξανόμενη προσφορά νομίσματος και η αποδυνάμωση της ζήτησής του.

Η οφθαλμαπάτη των τεράστιων κυβερνητικών δαπανών και της εκθετικής εκτύπωσης νομίσματος είναι μια διαδικασία απαλλοτρίωσης. Η κυβέρνηση επεκτείνει το μέγεθός της εις βάρος του υπόλοιπου πληθυσμού, ειδικά εκείνων που υπερασπίζονται τα αυξανόμενα προγράμματα δημόσιων δαπανών.

Οι πολιτικές από την πλευρά της ζήτησης απαλλοτριώνουν τον πλούτο με τρεις τρόπους. Αρχικά, με τη διενέργεια ανεξέλεγκτων ελλειμμάτων που χρηματοδοτούνται με χρέος, το οποίο σημαίνει υψηλότερους φόρους στο μέλλον.


Δεύτερον, με την αύξηση των φόρων για τη “μείωση του ελλείμματος”. Τρίτον, με τον πληθωρισμό. Το κυβερνητικό βάρος στην οικονομία αυξάνεται και στα τρία βήματα. Στη συνέχεια, όταν αποτύχει, επαναλαμβάνεται.

Αν θέλατε περισσότερη κυβέρνηση, αυτό είναι περισσότερη κυβέρνηση: Λιγότερη ανάπτυξη, υψηλότερος πληθωρισμός και φτωχότεροι πολίτες.



ΠΗΓΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ


How Governments Expropriate Wealth with Inflation and Taxes | Mises Wire

telegra.ph

ΠΗΓΗ

Δεν υπάρχουν σχόλια :