Πως μέσω της πανδημίας άλλαξαν τον τρόπο σκέψης της ανθρωπότητας...








Η ύπαρξη σωστών πληροφοριών δεν ήταν αρκετή από μόνη της. Αποδεικνύεται (και αυτό είναι ίσως προφανές τώρα) ότι δεν έχει σημασία η διαθεσιμότητα των πληροφοριών καθαυτή, αλλά η ικανότητα των ανθρώπων να κάνουν ορθές κρίσεις σχετικά με αυτές τις πληροφορίες. Αυτό έλειπε σε όλη τη διάρκεια της...πανδημίας.




Η κουλτούρα συμμόρφωσης ήταν πλέον εκτός ελέγχου, ακόμη και όταν δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι οποιαδήποτε από αυτές τις «μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις» πέτυχε τον στόχο της. Οι μη συμμορφούμενοι με τις υποδείξεις των «ειδικών» αντιμετωπίστηκαν ως διαδότες - μεταδότες ασθενειών, υποβλήθηκαν σε εκστρατείες δαιμονοποίησης από την ελίτ και γρήγορα κατέληξαν να μεταμορφωθούν σε πολεμιστές της κορωνοδικίας στη βάση...



Πηγή: Brownstone Institute

Από τον JEFFREY A. TUCKER*

Απόδοση: Ελλήνων Αφύπνιση




Κοιτάζοντας πίσω στο κοντινό παρελθόν – δηλαδή πριν από τα μέσα Μαρτίου 2020 – ήμασταν όλοι αρκετά αφελείς σχετικά με την ελευθερία, την τεχνολογία, τον όχλο και τη λειτουργία του κράτους. Οι περισσότεροι από εμάς δεν είχαμε ιδέα τι ήταν δυνατό να συμβεί και ότι η δυστοπία που περιγραφόταν στις ταινίες θα μπορούσε να γίνει αληθινή στην εποχή μας, και μάλιστα ξαφνικά.

Είναι ακόμη δύσκολο για μένα να αναδημιουργήσω τη σκέψη πίσω από την πληθωρική μου σιγουριά ότι αντιμετωπίζαμε ένα μέλλον ειρήνης και προόδου για πάντα, στιγμές που δεν μπορούσα να συλλάβω περιστάσεις που θα απενεργοποίησαν όλη αυτή την τροχιά στην οποία πίστευα ότι βρισκόμασταν. Προηγουμένως, ήμουν σίγουρος ότι το κράτος, όπως το ξέρουμε, έλιωνε σιγά σιγά.

Κοιτάζοντας πίσω, είχα γίνει σαν ένα βικτωριανού τύπου Whig που δεν ονειρευόταν ποτέ ότι ο Μεγάλος Πόλεμος θα μπορούσε να συμβεί. Σίγουρα, θα μπορούσα να είχα δίκιο στην εμπειρική μου παρατήρηση ότι οι δημόσιοι θεσμοί έχαναν την αξιοπιστία τους εδώ και τριάντα χρόνια. Και όμως, ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο ήταν πιθανό να εμφανιστεί κάποια μεγάλη εκστρατεία φόβου για να διαταράξει την τροχιά. Δεν μου είχε περάσει από το μυαλό ότι θα πετύχαινε τόσο «υπέροχα» και εύκολα.

Η εμπειρία μας άλλαξε όλους, κάνοντάς μας να συνειδητοποιήσουμε το βάθος της κρίσης και να μας διδάξουμε μαθήματα που δεν μπορούμε παρά να ευχηθούμε να μάθουμε.

#1 Ο Ρόλος της Πληροφόρησης

Η προηγούμενη αφέλειά μου, νομίζω, οφειλόταν στην εμπιστοσύνη μου στις ροές πληροφοριών κάτι που οφειλόταν στη μελέτη μου για την ιστορία. Κάθε δεσποτισμός του παρελθόντος χαρακτηριζόταν από έλλειψη πρόσβασης στην αλήθεια. Για παράδειγμα, πώς πίστευε ο κόσμος ότι ο Στάλιν, ο Μουσολίνι και ο Χίτλερ ήταν άνθρωποι της ειρήνης και μπορούσαν να διαχειρίζονται επιδέξια μέσω διπλωματικών σχέσεων; Γιατί οι άνθρωποι πίστεψαν τις αναφορές που προέρχονταν από τους New York Times ότι δεν υπήρχε λιμός στην Ουκρανία, ότι ο Μουσολίνι είχε σπάσει τον κώδικα για αποτελεσματικό οικονομικό σχεδιασμό και ότι ο Χίτλερ ήταν υπερβολικός αλλά ουσιαστικά ακίνδυνος;

Η προηγούμενη άποψή μου ήταν ότι ο κόσμος δεν γνώριζε τότε επειδή δεν είχε πρόσβαση σε ακριβείς αναφορές. Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί για άλλα κραυγαλέα περιστατικά δεσποτισμού από την ιστορία. Η ανθρωπότητα βυθίστηκε στο σκοτάδι. Το Διαδίκτυο το διορθώνει, ή έτσι πιστεύαμε (εγώ).

Αυτό αποδείχθηκε όμως λάθος. Η ταχύτητα και η αφθονία των πληροφοριών ενίσχυσαν πραγματικά το σφάλμα στη διάχιση της πληροφορίας. Στο αποκορύφωμα της απόκρισης της πανδημίας, ο καθένας θα μπορούσε να έχει αναζητήσει τα δημογραφικά στοιχεία του κινδύνου, τις αποτυχίες της PCR και των μασκών, την ιστορία και τη σημασία της φυσικής ανοσίας, τους παραλογισμούς του πλεξιγκλάς και τους περιορισμούς χωρητικότητας, την απόλυτη ματαιότητα των ταξιδιωτικών ορίων και των απαγορεύσεων κυκλοφορίας, την άσκοπη βαρβαρότητα του κλεισίματος των σχολείων. Ήταν όλα εκεί, όχι μόνο σε τυχαία ιστολόγια αλλά και στην επιστημονική βιβλιογραφία.

Αλλά η ύπαρξη σωστών πληροφοριών δεν ήταν αρκετή από μόνη της. Αποδεικνύεται (και αυτό είναι ίσως προφανές τώρα) ότι δεν έχει σημασία η διαθεσιμότητα των πληροφοριών καθαυτή, αλλά η ικανότητα των ανθρώπων να κάνουν ορθές κρίσεις σχετικά με αυτές τις πληροφορίες. Αυτό έλειπε σε όλη τη διάρκεια.

Ο φόβος, η ενοριακή μικροφοβία, η γενική αναρίθμηση, η δεισιδαιμονική εμπιστοσύνη στα φυλαχτά, η ανούσια τελετουργία και η άγνοια του πληθυσμού για τα επιτεύγματα της κυτταρικής βιολογίας υπερισχύουν της ορθολογικής επιχειρηματολογίας και της αυστηρής επιστήμης. Αποδεικνύεται ότι η πλημμύρα πληροφοριών, ακόμη και όταν περιλαμβάνουν αυτό που είναι ακριβές και αληθές, δεν αρκούν για να ξεπεράσουν την αδύναμη κρίση, την έλλειψη σοφίας και την ηθική δειλία.

#2 Εμπιστευτείτε τη μεγάλη τεχνολογία

Στα πρώτα χρόνια της ίδρυσής τους, εταιρείες όπως η Google, η Microsoft, το Twitter, ακόμη και το Facebook είχαν ένα ελευθεριακό ήθος συνδεδεμένο με τις ιδέες της βιομηχανικής αναστάτωσης, της ελεύθερης ροής ιδεών και της δημοκρατικής συμμετοχής. Τα κληροδοτημένα μέσα ενημέρωσης ήταν τρομοκρατημένα. Ήρθαμε να δούμε τις νέες εταιρείες ως τα καλά παιδιά και τα παλιά μέσα ενημέρωσης ως τα κακά παιδιά. Έγραψα ολόκληρα βιβλία προαναγγέλλοντας την αυγή του νέου, που με τη σειρά του συνδέθηκε με την πεποίθησή μου ότι περισσότερες πληροφορίες θα επέτρεπαν στις καλύτερες πληροφορίες να κυριαρχήσουν στη δημόσια συζήτηση.

Σε κάποιο σημείο αυτής της τροχιάς, όλοι αυτοί οι θεσμοί κατελήφθησαν από ένα διαφορετικό ήθος. Το πώς ακριβώς έγινε αυτό έχει ένα μείγμα εξηγήσεων. Ανεξάρτητα από αυτό, συνέβη, και αυτό έγινε απίστευτα προφανές και οδυνηρό κατά τη διάρκεια της πανδημίας, καθώς αυτοί οι Διευθύνοντες Σύμβουλοι προσέφεραν εθελοντικά τις προσπάθειές τους να ενισχύσουν τις πληροφορίες του CDC και του ΠΟΥ, ανεξάρτητα από το πόσο λάθος αποδείχτηκαν. Όσο περισσότεροι χρήστες απωθούσαν, τόσο πιο βάναυσες τακτικές λογοκρισίας και ακύρωσης έγιναν ο κανόνας.

Σαφώς, δεν το είχα προβλέψει αλλά θα έπρεπε. Η μακρά ιστορία συνεργασίας μεγάλων επιχειρήσεων με μεγάλες κυβερνήσεις δείχνει πώς συχνά δουλεύουν χέρι-χέρι (το New Deal είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα). Σε αυτήν την περίπτωση, ο κίνδυνος έγινε ιδιαίτερα έντονος επειδή η Big Tech έχει πολύ μεγάλη και βαθιά εμβέλεια στη ζωή μας μέσω εντοπισμού τοποθεσίας και συναρπαστικών ειδοποιήσεων, σε σημείο που σχεδόν κάθε Αμερικανός φέρνει στο πρόσωπό του αυτό που αποδείχθηκε εργαλείο προπαγάνδας και συμμόρφωσης. – το ακριβώς αντίθετο από την αρχική υπόσχεση.

Ένα άλλο παράδειγμα μεγάλων επιχειρήσεων, και ίσως το εξέχον, ήταν η Big Pharma, η οποία πιθανότατα έπαιξε σημαντικό ρόλο στις αποφάσεις πολιτικής που ελήφθησαν πολύ νωρίς. Η υπόσχεση ότι το πλάνο της θα διορθώσει τα πάντα αποδείχτηκε αναληθής, γεγονός που πολλοί είναι ακόμα απρόθυμοι να παραδεχτούν. Αλλά σκεφτείτε το κόστος αυτής της λανθασμένης εκτίμησης! Είναι αδιανόητο.

#3 Αποκαλύφθηκε το Διοικητικό - Τεχνοκρατικό Κράτος

Υπάρχουν τρία είδη κρατών: το προσωπικό κράτος, το εκλεγμένο/δημοκρατικό κράτος και το διοικητικό κράτος. Οι Αμερικανοί πιστεύουν ότι ζούμε στον δεύτερο τύπο, αλλά η πανδημία αποκάλυψε κάτι άλλο. Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, η γραφειοκρατία είναι αυτή που κυβερνά. Οι Αμερικανοί, όπως και κανένας άλλος λαός, δεν ψήφισαν ποτέ εντολές για μάσκες, κλείσιμο σχολείων ή ταξιδιωτικούς περιορισμούς. Αυτά επιβλήθηκαν με διατάγματα από αξιωματούχους της «δημόσιας υγείας» που φαίνονται ευχαριστημένοι από τη δύναμή τους. Επιπλέον, αυτές οι πολιτικές επιβλήθηκαν χωρίς την κατάλληλη διαβούλευση. Κατά καιρούς, φαινόταν ότι τα νομοθετικά σώματα και ακόμη και τα δικαστήρια ήταν εντελώς ανίσχυρα ή πολύ δειλά να κάνουν οτιδήποτε.

Αυτή είναι μια σοβαρή κρίση για κάθε λαό που φαντάζεται τον εαυτό του ελεύθερο. Οι ΗΠΑ δεν ιδρύθηκαν για να είναι έτσι. Το λεγόμενο «διοικητικό-τεχνοκρατικό κράτος» είναι μια σχετικά νέα εφεύρεση με την πρώτη πλήρη ανάπτυξη να ακολουθεί τον Μεγάλο Πόλεμο. Έχει γίνει μόνο χειρότερο.

Η αποθέωση του διοικητικού κράτους των ΗΠΑ, και των υπόλοιπων κρατών, ήταν σίγουρα η περίοδος της πανδημίας. Αυτές οι εποχές αποκάλυψαν ότι η «πολιτική» τάξη δεν ήταν τίποτα περισσότερο από ένα καπλαμά για κάτι πολύ λιγότερο υπεύθυνο. Έγινε τόσο άσχημο που όταν ένας δικαστής της Φλόριντα έκρινε ένα διάταγμα του CDC ως ασυμβίβαστο με το νόμο, το CDC αντιτάχθηκε κυρίως με την αιτιολογία ότι η εξουσία τους δεν μπορεί να αμφισβητηθεί. Αυτό δεν είναι ένα ανεκτό σύστημα. Είναι δύσκολο να σκεφτείς μεγαλύτερη προτεραιότητα από το να περιορίσεις αυτό το θηρίο.

Αυτό θα εξελιχθεί σε κάτι πιο εκτεταμένο από μια απλή αλλαγή στην οποία τα εκλεγμένα κόμματα ελέγχουν το νομοθετικό σώμα. Θα χρειαστούν θεμελιώδεις αλλαγές, δημιουργία τειχών διαχωρισμού, μονοπάτια λογοδοσίας, νομικά όρια και, ιδανικά, κατάργηση ολόκληρων τμημάτων. Αυτή είναι μια δύσκολη ατζέντα, και απλά δεν μπορεί να συμβεί χωρίς δημόσια υποστήριξη, η οποία με τη σειρά της εξαρτάται από την πολιτιστική πεποίθηση ότι απλά δεν μπορούμε και δεν θα ζήσουμε με αυτόν τον τρόπο.

#4 Το ζήτημα της ανισότητας

Με την οικονομική εκπαίδευση, ποτέ δεν πήρα πραγματικά τα ζητήματα της ανισότητας του πλούτου ως τέτοια πολύ σοβαρά. Πόσο πιθανόν να έχει σημασία ποιο είναι το «χάσμα» μεταξύ πλουσίων και φτωχών, εφόσον υπάρχει κινητικότητα μεταξύ των τάξεων; Δεν βλάπτει κατά κάποιο τρόπο τους φτωχούς που οι άλλοι είναι πλούσιοι. μπορείς να κάνεις και την αντίθετη περίπτωση.

Πάντα έβρισκα την ιδέα της ίδιας της τάξης σε μεγάλο βαθμό υπερβολική και ακόμη και άσχετη από την άποψη της πολιτικής οικονομίας, ένα μαρξιστικό κατασκεύασμα που δεν έχει πραγματικό αντίκτυπο στην κοινωνική οργάνωση. Πράγματι, από καιρό υποψιαζόμουν ότι αυτοί που λένε το αντίθετο εκμεταλλεύονταν την τάξη ως τρόπο διαίρεσης της κοινωνικής τάξης που κατά τα άλλα είναι καθολικά συνεργάσιμη.

Και έτσι θα ήταν σε μια ελεύθερη κοινωνία. Αυτό δεν είναι που βρισκόμαστε σήμερα. Και αυτό ξέρουμε πολλά: η επαγγελματική τάξη ασκεί τεράστια επιρροή στις κρατικές υποθέσεις. Αυτό θα έπρεπε να είναι εξαιρετικά προφανές, αν και δεν είμαι σίγουρος ότι ήταν για μένα πριν από το 2020. Αυτό που είδαμε ήταν η εξέλιξη ενός καταναγκαστικού κοινωνικού συστήματος που ευνόησε την επαγγελματική τάξη έναντι της εργατικής τάξης, μια ομάδα που έγινε σχεδόν άφωνη προς το καλύτερο μέρος δύο ετών.

Τώρα είναι πολύ προφανές για μένα γιατί μια κοινωνία με εδραιωμένες κοινωνικές τάξεις έχει πραγματικά σημασία για τη λειτουργία της πολιτικής. Χωρίς ταξική κινητικότητα τόσο πάνω όσο και προς τα κάτω στην κοινωνική κλίμακα, η άρχουσα τάξη γίνεται προστατευτική της τάξης της και φοβάται βαθιά μήπως την χάσει, ακόμη και σε σημείο να πιέζει πολιτικές για να εδραιώσουν τα προνόμιά της. Το lockdown ήταν ένα από αυτά. Ήταν μια πολιτική που κατασκευάστηκε για να χρησιμοποιήσει τις εργατικές τάξεις ως σάκους άμμου για να σηκώσει το βάρος της ασυλίας των κοπαδιών και να κρατήσει τα καλύτερα τους καθαρά και προστατευμένα. Είναι πραγματικά αδύνατο να φανταστεί κανείς ότι το lockdown θα είχε συμβεί ποτέ αν δεν υπήρχε αυτή η ταξική διαστρωμάτωση και οστεοποίηση.

#5 Ο όχλος

Μαζί με την εμπιστοσύνη μου στις ροές πληροφοριών έρχεται μια σιωπηρά λαϊκιστική αίσθηση ότι οι άνθρωποι βρίσκουν έξυπνες απαντήσεις σε σημαντικά ερωτήματα και ενεργούν σύμφωνα με αυτές. Πιστεύω ότι το αποδεχόμουν πάντα ως ιδεολογικό προβάδισμα. Όμως τα χρόνια του Covid έδειξαν το αντίθετο.

Ο όχλος «απελευθερώθηκε» με τρόπους που δεν έχω ξαναδεί. Εκατομμύρια γονείς έβαζαν με τη βία μάσκες στα πρόσωπα των παιδιών τους από φόβο. Η κουλτούρα συμμόρφωσης ήταν πλέον εκτός ελέγχου, ακόμη και όταν δεν υπήρχαν αποδείξεις ότι οποιαδήποτε από αυτές τις «μη φαρμακευτικές παρεμβάσεις» πέτυχε τον στόχο της. Οι μη συμμορφούμενοι αντιμετωπίστηκαν ως διαδότες - μεταδότες ασθενειών, υποβλήθηκαν σε εκστρατείες δαιμονοποίησης από την ελίτ και γρήγορα κατέληξαν να μεταμορφωθούν σε πολεμιστές της κορωνοδικίας στη βάση.

Οι πολιτιστικοί διαχωρισμοί εδώ έγιναν τόσο έντονοι που γκρεμίστηκαν οικογένειες και κοινότητες. Η παρόρμηση προς τον διαχωρισμό και τον στιγματισμό έγινε ακραία. Ήταν μολυσμένο εναντίον μη μολυσμένου, καλυμμένο εναντίον μη, εμβολιασμένο εναντίον μη και, τέλος, κόκκινο εναντίον μπλε – σοβαρές κατηγορίες άλλων που κατασκευάστηκαν εξ ολοκλήρου στο όνομα της διαχείρισης του ιού. Πραγματικά, δεν είχα ιδέα ότι κάτι τέτοιο θα ήταν δυνατό στον σύγχρονο κόσμο. Αυτή η εμπειρία πρέπει να μας διδάξει ότι η έναρξη της τυραννίας δεν αφορά μόνο τον κανόνα από πάνω προς τα κάτω . Πρόκειται για μια εξαγορά ολόκληρης της κοινωνίας από μια κατασκευασμένη μανία.

Ίσως κάποια μορφή λαϊκισμού να μας βγάλει από αυτό το χάλι, αλλά ο λαϊκισμός είναι δίκοπο μαχαίρι. Ήταν ένα τρομοκρατημένο κοινό που υποστήριξε την παράλογη απάντηση στον ιό. Σήμερα το λογικό φαίνεται να υπερτερεί αριθμητικά του παράλογου, αλλά αυτό θα μπορούσε εύκολα να αντιστραφεί.

Αυτό που χρειαζόμαστε πραγματικά είναι ένα σύστημα ασφαλές για την ελευθερία και τα ανθρώπινα δικαιώματα που προστατεύει αυτά τα ιδανικά ακόμα και όταν η τρέλα των πλήθους –ή η αλαζονεία των διανοουμένων ή ο πόθος για εξουσία των γραφειοκρατών– θέλει να τα καταργήσει. Και αυτό σημαίνει να επανεξετάσουμε τα ίδια τα θεμέλια του είδους του κόσμου στον οποίο θέλουμε να ζήσουμε. Αυτό που κάποτε πιστεύαμε ότι ήταν ένα διευθετημένο ζήτημα έχει ανατραπεί εντελώς. Το να βρούμε πώς να ανακτήσετε και να αποκαταστήσετε είναι η μεγάλη πρόκληση της εποχής μας.

Λοιπόν, ναι, όπως και με εκατομμύρια άλλους, η αφέλειά μου έχει φύγει, αντικαταστάθηκε από μια πιο σκληρή, πιο σκληρή και πιο ρεαλιστική κατανόηση των μεγάλων αγώνων που αντιμετωπίζουμε. Οι άνθρωποι σε καιρό πολέμου στο παρελθόν πρέπει να έχουν περάσει από τέτοιες παρόμοιες μεταμορφώσεις. Μας επηρεάζει όλους, προσωπικά και πνευματικά. Είναι η μεγάλη στιγμή που συνειδητοποιούμε ότι κανένα αποτέλεσμα δεν φτιάχνεται στον ιστό της ιστορίας. Τις ζωές που ζούμε δεν μας τις χαρίζει κανένας. Αυτό πρέπει να το φτιάξουμε για τον εαυτό μας.



*Ο Jeffrey A. Tucker είναι Ιδρυτής και Πρόεδρος του Ινστιτούτου Brownstone και συγγραφέας πολλών χιλιάδων άρθρων στον επιστημονικό και δημοφιλή τύπο και δέκα βιβλίων σε 5 γλώσσες, με πιο πρόσφατο το Liberty ή Lockdown. Είναι επίσης ο αρχισυντάκτης του The Best of Mises. Γράφει μια καθημερινή στήλη για τα οικονομικά στους The Epoch Times και μιλάει ευρέως για θέματα οικονομίας, τεχνολογίας, κοινωνικής φιλοσοφίας και πολιτισμού.

Δεν υπάρχουν σχόλια :