Πρόσωπα και προσωπεία







ΣΤΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ 83 -  Γράφει ο Γιάννης Φρύδας

Δείχνει του λαγού να φύγει,

του λαγωνικού να τρέξει.

(παροιμία)









Υποκριτές και διπρόσωποι

Αφήστε τον λαγό να τρέχει και μην τον κοιτάτε περισσότερο απ’ όσο πρέπει!... Διαβάστε καμιά αράδα απ’ αυτές που αραδιάζω!... Δε θα κερδίσετε τίποτε, αλλά θα ξεφύγετε από τις κακές σκέψεις, διότι παρατηρώ ότι αναπτύσσεται ένα κακόβουλο λογισμικό στο μυαλό σας. Παραδεχτείτε, με ειλικρίνεια, τι σας πέρασε στον νου και υπογραμμίστε ένα απ’ τα παρακάτω:

☺ Να τον είχα να τον βάλω στην κατσαρόλα!

☹ Δεν ξέρω να τον μαγειρέψω, δε με νοιάζει... (κάτι σαν το δεν ξέρω/δεν απαντώ...).

☺ Να μου δώριζαν έναν λαγό, να μου δάνειζε και η γειτόνισσα τον τέντζερη, λίγα κρεμμύδια, ένα σκόρδο, λίγο κρασί, λίγο λάδι, αλάτι, πιπέρι, σάλτσα, δαφνόφυλλα, κουρόμπλα ηλιασμένα και να έβαζα κι εγώ το νερό, τι ωραίο στιφάδο θα έκανα!... (τουλάχιστον αυτός ξέρει τι θέλει…).

☹ Είμαι εναντίον του κυνηγιού, αλλά είμαι υπέρ ενός καλομαγειρεμένου λαγού…

Άλλοι το προχώρησαν και παραπέρα. Νόμισαν ότι τον έχουν σίγουρο τον λαγό και κατέβασαν τον τσελεμεντέ να ψάξουν συνταγές μαγειρέματος. «Πίστεψε λαγό και κάλεσε κουμπάρο!...» που λέει κι η παροιμία. Αυτοί είναι οι ευκολόπιστοι που ενθουσιάζονται άνευ λόγου (κι άνευ λαγού), διότι αγνοούν μια άλλη σοφή παροιμία: «Μην πουλάς το τομάρι πριν πιάσεις τον λαγό!»

Μην ντρέπεστε για ότι σκεφτήκατε ή κάνατε! Άνθρωποι είμαστε κι έχουμε μια ροπή προς το πονηρόν, άρα δεν είναι έγκλημα να θέλουμε να φάμε κι έναν λαγόν…

Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να σας εξηγήσω, γιατί ξεκίνησα αυτή τη λαγοκουβέντα και σας τάραξα στις λαγοπαροιμίες (θα σας ταράξω και με άλλες). Όχι, δε θα σταματήσω τους καφέδες, για να σας μαγειρεύω λαγούς… Άλλοι σας τάζουνε «λαγούς με πετραχήλια» (περιτραχήλια είναι το σωστό, αλλά σιγά την έγνοια που έχουμε όλοι μας για το σωστό…) και δε φταίω εγώ που εσείς τους πιστεύετε. Αιτία είναι η πρώτη παροιμία: «Δείχνει του λαγού να φύγει, του λαγωνικού να τρέξει». Μ’ αυτή ο λαός μας περιέγραφε κάποιον, ο οποίος εξαπατούσε με δόλιο τρόπο την κοινωνία και τους ανθρώπους, κάνοντας ότι είναι με το μέρος τους, ενώ στην πραγματικότητα ήταν εναντίον τους. Είναι ο ύπουλος, ο πονηρός, ο τακτικιστής, ο υποκριτής που προσαρμόζει κάθε φορά στο πρόσωπό του το κατάλληλο προσωπείο, αυτό που εξυπηρετεί τις επιδιώξεις του. Τέτοια «προσόντα» διαθέτει κι ο διπρόσωπος που: «Ρημάζει σπίτια και χτίζει εκκλησίες» όπως λένε για εκείνον που παριστάνει τον καλό, αλλά στην πραγματικότητα είναι άδικος, κλέφτης και απατεώνας.

Για κάτι παρόμοια... παλληκάρια είπε κι ο Χριστός το: «Ουαί υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές». Όμως, κανένας δεν μπορεί να σας τους υποδείξει. Κι εγώ, απλώς, να σας βάλω στον ντορό θέλω, με την ευκαιρία που έχουμε και το λαγωνικό...

Δική σας υπόθεση να τους αναγνωρίζετε και να τους αντιμετωπίζετε.

Ο λαγός γλυτώνει απ’ τους εχθρούς του δια της φυγής κι επειδή κοιμάται με τα μάτια ανοιχτά, λαγοκοιμάται όπως λένε. Για να γλυτώνουμε κι εμείς από διάφορους απρόσωπους, διπρόσωπους και επικίνδυνους αντιπρόσωπους, δεν προτείνω να κοιμόμαστε με τα μάτια ανοιχτά, αλλά, τουλάχιστον, όταν τα έχουμε ανοιχτά να μην κοιμόμαστε…

Επίσης, να μη θεωρούμε πάντοτε τους εαυτούς μας ασπροπρόσωπους και να κάνουμε συχνά την αυτοκριτική μας, διότι καμιά φορά συμβαίνει υποκριτές να είναι αυτοί που είναι κι εμείς που νομίζουμε ότι δεν είμαστε…


Αυτό κι αν ήταν όνομα!...

Κακοκαιρία ερχόταν, ελπίδα την ονόμασαν... Τον κακό τους τον καιρό... (και τον δικό μας…). Πιθανόν να επιλέχτηκε η ονομασία «κατ’ ευφημισμόν», όπως λέμε Εύξεινο Πόντο τον αφιλόξενο πόντο, Ειρηνικό ωκεανό τον τρικυμιώδη ωκεανό και Ρόγκια τη Κόλαση την τριζολιώτικη. Το «κατ’ ευφημισμόν» είναι σχήμα λόγου όπως το «κατά το νοούμενον», δεν ξέρω αν είναι και το «κατά το υπονοούμενον», αλλά γι’ αυτό τους έχουμε τους φιλόλογους, να ρωτάτε και καμιά φορά εκεί που πρέπει να ρωτάτε...

Όσα δεινά έφερε αυτή η κακοκαιρία, άλλα τόσα έφερε η ονομασία της. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, λένε. Πολύ αισιόδοξο, αρκεί να μη λένε Ελπίδα την πεθερά σας, κυκλοφορεί μια εξυπνάδα… Δυστυχώς, ακόμη και η κακοκαιρία «ελπίδα» πέθανε τελευταία, αφού πέθανε πρώτα το κράτος. Η ρήση περί του θανάτου της ελπίδας επιβεβαιώθηκε… δραματικά.

Η κυβέρνηση είχε την ελπίδα ότι θα τα καταφέρει με την «ελπίδα», αλλά φρούδες ελπίδες (φλούδες ελπίδες, που θα ’λεγε κι ο ΓΑΠ)… και η Πολιτική Προστασία πέρασε οριστικά στη μυθολογία, ως μυθολογικό πρόσωπο (με πολλά κεφάλια, αλλά χωρίς μυαλό) σαν τη Λερναία Ύδρα και σαν τη Σκύλλα με τη Χάρυβδη…

Το ευώνυμον κέρας, άντε, η αριστερή παράταξη για να μη σας ξαναστείλω στους φιλόλογους, ο Σύριζας για να σας φύγει κάθε απορία, επένδυσε στην ελπίδα ότι με την «ελπίδα» η κυβέρνηση θα πάθει στραπάτσο, για να εκμεταλλευτεί την ευκαιρία, διότι, ως γνωστόν, κατά την ανάλυσιν Αχτσιόγλου «η κανονικότητα δεν είναι ποτέ ευκαιρία για την αριστερά»… Μονάχη έγνοια μας τι ευνοεί την αριστερά…

Εμείς, βέβαια, ξέραμε καλά τι μας περιμένει. Μόλις ακούσαμε «η ελπίδα έρχεται», καταλάβαμε ότι κάτι κακό έρχεται, αφού θυμηθήκαμε ότι με αυτό το σύνθημα ήρθε και η πρώτη φορά αριστερά…


Τούτων δοθέντων, το Καφενείο σάς αποκαλύπτει την κυβερνητική πλεκτάνη. Εκτός από τα ΜΜΕ, την κυβέρνηση υποστηρίζει και η ΕΜΥ που λέει τον καιρό, καθώς και το Αστεροσκοπείο Αθηνών που... βαφτίζει τις κακοκαιρίες. Ιξιπίτιδις είπαν τον παλιόκαιρο ελπίδα. Το έκαναν για να πλήξουν τον Σύριζα. Τι να πει, τώρα, ο Αλέξης; Δεν μπορεί να ξαναπουλήσει ελπίδα λέγοντας: η ελπίδα ξανάρχεται… Ας το αλλάξει και να λέει: η απελπισία ξανάρχεται (πιο κοντά στην αλήθεια θα είναι)…


Η κακοκαιρία αυτή έδειξε για μια ακόμη φορά πόσο ανοργάνωτο είναι το οργανωμένο κράτος μας. Διακοπές ρεύματος, διακοπές κυκλοφορίας και το χειρότερο... διακοπές σοβαρότητας. Η κυβέρνηση τα κάνει όλα λάθος (κατά την αντιπολίτευση), η αντιπολίτευση τα λέει όλα λάθος (κατά την κυβέρνηση) κι απ’ την κακοκαιρία περνάμε στην κοκορομαχία, όπου ο καθένας απ’ αυτούς υπερασπίζεται τον εαυτό του και την παράταξή του και στο τέλος μένουμε εμείς ανυπεράσπιστοι…

Το σπουδαιότερο πρόβλημα εντοπίστηκε στην Αττική οδό. Εκεί αποκλείστηκαν για ώρες άνθρωποι και αυτοκίνητα, διότι η ομώνυμη ισχυρή εταιρεία που εκμεταλλεύεται αυτήν ταύτην την οδόν, αποδείχτηκε ανίσχυρη να κάνει τον αποχιονισμό κι έτσι στο

τέλος από Αττική οδός έγινε Αττική αιδώς…

Ύστερα, μπροστά στη γενική κατακραυγή, αποφασίστηκε να αποζημιωθούν με διχίλιαρο οι εγκλωβισμένοι για την ταλαιπωρία τους. Τότε, όσοι δεν εγκλωβίστηκαν, έβριζαν την ατυχία τους που δε βρέθηκαν κι αυτοί εκεί, επειδή για να βγάλεις διχίλιαρο σήμερα πρέπει να ταλαιπωρηθείς τρεις με τέσσερις μήνες, αν είσαι τυχερός κι έχεις δουλειά.

Τώρα, έχουμε άλλο πρόβλημα. Μόλις συννεφιάσει, πηγαίνουν όλοι οι Αθηναίοι στην Αττική οδό, με την ελπίδα να αποκλειστούν για να τσιμπήσουν την αποζημίωση και εγκλωβίζονται χειρότερα από το μποτιλιάρισμα…


Εκεί που παρακολουθείς την εξέλιξη της κακοκαιρίας, τις διάφορες δυσκολίες και επιπτώσεις της, ανθρώπους να υποφέρουν και να κινδυνεύουν, βλέπεις ως είδηση ότι η Μενεγάκη ξετρελάθηκε από το χιόνι, έβαλε χοντρά ρούχα και βγήκε στον κήπο της να παίξει σαν μικρό παιδί… Πάνω που μας τσάκισε η αγωνία μην ξέχασε τα γάντια της, μια συνοδευτική φωτογραφία απέδειξε αβάσιμους τους φόβους μας…

Μια άλλη φόρεσε ένα άσπρο μπουρνούζι και βγήκε έξω να φωτογραφηθεί στο χιονισμένο παγκάκι. Πρώτη φορά λευκή αρκούδα στην Αθήνα…

Το κακό είναι ότι έμεινε η Τσιμτσιλή 30 ώρες χωρίς ηλεκτρικό. Πώς να χτινίσει του μαλλί τώρα η Τσιμτσιλή π’ αστόχ’σι τα λανάρια στου χουριό; Γλέπιτι του πιστουλάκι δ’λεύει μι ρεύμα…
Είναι να βγάζεις το κάτω εσώρουχο απ’ τον λαιμό, δια να μην είπω εισέτι και τις περικνημίδες, δηλαδή τα τσουράπια.


Ανανεώσιμες πληγές ενέργειας

Αρνητική γνωμοδότηση εκδόθηκε, από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας, για τα αιολικά στις κορυφογραμμές της Νιάλας και του Καταραχιά Αγράφων. Ο αγώνας αρχίζει να φέρνει αποτελέσματα. Χρήστο Φασούλα, γυρνάει το ματσάκι… Θα τα βάλουμε κι εμείς τα γκολάκια μας, υποστηρίζει ο Γιώργος Καραβίδας…

Η νίλα άρχισε στη Νιάλα… Όμως, ο κίνδυνος για τα βουνά μας παραμένει και δεν επιτρέπεται εφησυχασμός. Όλοι στα παρατηρητήρια!... Συμμετέχουμε σε κάθε διαβούλευση που γίνεται στο Ηλεκτρονικό Περιβαλλοντικό Μητρώο, εκφράζοντας την αντίθεσή μας στην καταστροφή του τόπου μας είτε με τη δική μας γνώμη είτε προσθέτοντας την υπογραφή μας στα ειδικά κείμενα του Δικτύου Φορέων και Πολιτών για την Προστασία των Αγράφων και του Ελληνικού Ορειβατικού Συλλόγου Καρδίτσας. Χονδροσπάνι… Αγκαθάκι… Κορυφές… και συνεχίζουμε…


Ο αγώνας δυναμώνει. Ολοένα και περισσότεροι άνθρωποι πληροφορούνται και εναντιώνονται στη λεηλασία της φύσης… Πολίτες, φορείς και δήμοι μπήκαν με κείμενα θέσεων στη διαβούλευση. Ποιοι μπορούν να τους αγνοούν;


Σπουδαίο το κείμενο του δημάρχου της λίμνης Πλαστήρα, Παναγιώτη Νάνου (κι ας μην αρέσει στον Μήτσιο). Εξαιρετική και τεκμηριωμένη η ομόφωνη απόφαση για τα αιολικά του δήμου Μουζακίου (κι ας διαφωνεί ο Μήτσιος). Σημαντικότατη η διαρκής παρουσία της Επιτροπής Αγώνα Αγραφιωτών (κι ας ζορίζεται ο Μήτσιος, διότι καλύτερα να ζορίζεται ο Μήτσιος, παρά να ζορίζομαι εγώ…).


Συγχαίρω τους δημάρχους Αγράφων, Λίμνης Πλαστήρα και Αργιθέας, για τη σοβαρή παρέμβασή τους και στήριξη στον διωκόμενο (για άρθρο του περί αιολικών) δημοσιογράφο Τάσο Σαραντή, από εταιρεία αιολικών. Οι εταιρείες θα απαγορεύουν στο εξής να έχουμε γνώμη για τον τόπο μας και να την εκφράζουμε;


Προτείνω οι δήμοι να κινηθούν εντονότερα και ουσιαστικότερα. Να ακυρώσουν, όπου υπάρχουν, όλες τις προηγούμενες αποφάσεις περί εγκατάστασης αιολικών στα βουνά μας. Και μόνο που δεν ενημερώθηκαν προηγουμένως οι τοπικές κοινωνίες, είναι επαρκής λόγος ακύρωσής τους. Ας βγάλει παράνομες τις νέες αποφάσεις η αποκεντρωμένη διοίκηση. Θα γνωρίζουν και οι επενδυτές ότι δεν τους παραχωρείται «πέτρα, χώμα και κλαρί» στον τόπο μας, με τη δική μας έγκριση…

Είναι ψέμα ότι δόθηκε αρχική συναίνεση από τις τοπικές κοινωνίες. Ουδεμία ενημέρωση έγινε σ’ αυτές. Πώς συναινούσαν, χωρίς να ερωτηθούν; Τη δική τους συναίνεση έδιναν όσοι υπέγραψαν σχετικές αποφάσεις κι αυτές οι αποφάσεις δεν είναι «ιερές αγελάδες». Όταν γίνεται αντιληπτό ότι ζημιώνεται ο τόπος μας, τις ακυρώνουμε και τις αλλάζουμε… Τόσο απλά…


Κάτι ακόμη: Ένα τοπικό δημοψηφισματάκι το λύνει το προβληματάκι…

Ναι, στους αετούς και στους πετρίτες! Όχι, στους αετονύχηδες και τους γεραπετρίτες!

Στις επόμενες εκλογές, μην εκπλαγείτε αν δείτε ψηφοδέλτια «Όχι στα αιολικά» και «μαύρο» σ’ όσους βρήκαμε ή θα βρούμε ΑΠΕναντι... (τόσο κάρβουνο διαθέτουμε, δε θα δυσκολευτούμε να τους μαυρίσουμε).


Η Ελλάς κινδυνεύει να διολισθήσει εις το φεουδαρχικόν σύστημα. Ανήκομεν εις την δύσιν (αυτό το ξέραμε), εις το εξής θα ανήκομεν και εις την Τέρναν ή θα ανήκομεν εις την ΔΕΗ, εις μίαν εταιρείαν τέλος πάντων, εις την οποίαν θα ανήκει η περιοχή μας και ουδέν εις ημάς θα ανήκει... Ανήκουστον!... (8 εις χρειάστηκα να το περιγράψω...).

«Διεμερίσαντο τα βουνά εαυτοίς και επί των κορυφογραμμών τους έβαλον κλήρον…». Ζήτω η ελληνική φεουδαρχία!

Κάθε τόπος τον αγά του και τον μπέη και τον πασά του…


Ποια βουνά; Αυτοί είναι ικανοί να σου στήσουν υδροηλεκτρικό και στο μάτι. Έτσι και σου ξεφύγει και πεις έχω καταρράκτη, κάνουν αμέσως αίτηση στη ΡΑΕ, για να πάρουν άδεια…

Κάτω στο ρέμα το βαθύ, καινούργιο φράγμα θα στηθεί.

Ψάχνουμε τον επενδυτή, ξέρει κανείς να μας τον πει;

(τραγούδι σε ρυθμό δαφνοζωναράδικου χορού)


Αρθρογράφος, τελευταία, αναφέρεται στον Τύμπανο με φράσεις όπως: «των κορυφών του άγριου Τυμπάνου», «όμορφη φωτογραφία από την αφιλόξενη κορυφή του Τυμπάνου»… Άγριος κι αφιλόξενος ο Τύμπανος… Τι θέλει να πει ο ποιητής; Όποιος το καταλάβει να μας το πει κι εμάς που δεν το καταλαβαίνουμε… Τώρα, πώς γίνεται να είναι όμορφη η φωτογραφία της αφιλόξενης κορυφής, ας ρωτήσει καλύτερα τον αρθρογράφο…


Όλο και προοδεύω… Από ισχνή μειοψηφία πέρασα σε αναχρονιστική δύναμη, έγινα μέτωπο λιγνίτη και προήχθην (κατ’ αρχαιότητα ή κατ’ εκλογήν, θα σας γελάσω…) σε θύλακα λιγνίτη και κάρβουνου και κατέληξα Δον Κιχώτης του άνθρακα. Με βλέπω από καφετζή ανθρακωρύχο. Στη συνέχεια θα συνδιοργανώσω, μαζί με τους άλλους καρβουνιάρηδες της περιοχής, την εν Αργιθέα εξέγερση των καρμπονάρων…

Συμπέρασμα: Καλύτερα θύλακας παρά τερνοθεματοφύλακας…


Οι δυναμικές εταιρείες δεν κόπτονται για την κλιματική αλλαγή, για τα κέρδη τους και μόνον κόπτονται… Όσο για τόσο, κάτι μας κόβει κι εμάς των… λιγνιτοθυλάκων.

Μου διέφυγε ότι έχουν νόμιμες άδειες, αλλά δε μου διαφεύγει ότι: «με λαγούς και με περδίκια τ’ άδικα τα κάνεις δίκια». Φωτογραφικά νομοσχέδια, φωτογραφικές διατάξεις, φωτογραφικές αποφάσεις, φωτογραφικές φωτογραφίες…

«Είναι νόμιμο, διότι το θέλω» είπε κάποτε κι ο Λουδοβίκος ο 16ος, όμως δεν ξέρω αν είχε κι αυτός καμιά εταιρεία…


Αντιθέτως, η κυβέρνηση κόπτεται για την πράσινη ανάπτυξη. Δεν είδα, ωστόσο, να κόπτεται για την ανάπτυξη της γεωργίας και της κτηνοτροφίας, με στήριξη στους πραγματικούς παραγωγούς και στην πραγματική παραγωγή. Και τα μαρούλια πράσινα είναι, αλλά, φαίνεται, δεν εμπίπτουν στην πράσινη ανάπτυξη. Άντε, εσύ μετά να υποψιαστείς ότι η πράσινη ανάπτυξη έρχεται καταστρέφοντας το πράσινο περιβάλλον και τσιμεντάροντας τα πράσινα βουνά…


Αντίλογος (έστω και παράλογος)… Οι ανεμογεννήτριες θα φέρουν ανάπτυξη, οι εκκλησίες μας θα αποκτήσουν παπά και ψάλτη (περιλαμβάνονται στα καινούργια αντισταθμιστικά, αλλά δεν προβλέπεται ακόμη καντηλανάφτης), θα ανοίξουν τα κλειστά σχολεία μας. Στο Αργύρι, μάλιστα, που δραστηριοποιείται ισχυρή εταιρεία εδώ και χρόνια, ψάχνει ήδη ο δήμος να βρει οικόπεδο για την ανέγερση μαιευτηρίου, αφού οι γεννήσεις σημειώνουν κατακόρυφη άνοδο.


Πέρυσι η ισχυρή εταιρεία έδωσε σε κάθε οικογένεια στο Αργύρι δυο κιλά ζάχαρη και δυο κιλά μακαρόνια (στριφτά ή ίσια δε γνωρίζω…). Πήραν τη ζάχαρη οι Αργυράτες έφκιασαν χαλβάδες, την ξόδεψαν. Τα μακαρόνια τα έχουν ακόμη. Περίμεναν να τους στείλουν κι αστακούς, για να κάνουν αστακομακαρονάδα, αλλά πουθενά αστακοί… Έχουν και την υποψία μην τους έφαγαν οι Χοριγκοβίτες…


«Άλλοι προγκάνε τον λαγό κι άλλοι τον μαγειρεύουν…». Ώρα να σας ξανακεράσω μια παροιμία.


Στο μεταξύ, ένα άλλο ματσάκι διεξάγεται στην κοιλάδα Αχελώου… Χρήστος Καπερώνης – Μήτσιος. Εγώ είμαι με τον Χρήστο (για να μην είμαι με τον Μήτσιο). Να σωθεί η κοιλάδα ο Χρήστος, να πνιγεί η κοιλάδα και να γίνει λίμνη ο Μήτσιος.

Είπαμε, φκιάστε το φράγμα στη Συκιά, μη θέλετε να γίνει παντού ο Αχελώος λίμνη! Αλλιώς, να τον κάνουμε πλωτό με συνεχή φράγματα και να φκιάσουμε διώρυγα στα Βρουβιανά (κατά το διώρυγα Παναμά). Να έρχονται τα κρουαζιερόπλοια ως τη γέφυρα Κοράκου. Η συγκοινωνία να γίνεται με ποταμόπλοια και τα νέα λιμάνια να απογειώσουν την ανάπτυξη του τόπου... Να βάλουμε και τον Βασίλη Παπαϊάννη με τον Νίκο Καρακώστα λιμενάρχες (έναν από δώθε κι έναν από πέρα)…


Επιστημονικά περίεργα

Βρέθηκαν υδρατμοί στην ατμόσφαιρα εξωπλανήτη, ο οποίος βρίσκεται 150 έτη φωτός μακριά. Τίποτε!... Ένα τσιγάρο δρόμος... Αυτή είναι σημαντική είδηση! Κάπου εκεί κοντά θα υπάρχει και νερό σε κάνα ρέμα…

Πιταχτείτι ένας, αρέ πιδιά, να γιουμίσει τ’ ασκί να ιδούμι τι νιρό είνι αυτό! Μην αστουχήσει να τ’ράξει αν γένιτι να στήσουμι κι ικεί κάνα υδρουηλικτρικό…


Διονύσης Σιμόπουλος: «Είμαστε αστρόσκονη και θα ξαναγυρίσουμε στα άστρα»…

Καφετζής: «Είμαστε Πασόκ και θα παραμείνουμε Πασόκ, όσα ονόματα κι αν αλλάξει το Πασόκ…».

Το καλό είναι ότι η θεωρία της αστρόσκονης απαντά πειστικά πια στην απορία: τι κουρνιαχτός είναι αυτός; Τώρα, ξέρουμε… Είδατε σκόνη; Κάποιος βαρέθηκε την πανδημία, την εφορία, τη φασαρία και αποδημεί για τ’ αστέρια…

Ο ίδιος αστροφυσικός είπε ότι η γη θα καταστραφεί μετά από πεντέμισι δισεκατομμύρια χρόνια. Επιτέλους, μάθαμε πότε θα ξεχρεωθεί η Ελλάδα… Τακτοποιήστε κι εσείς εγκαίρως τις εκκρεμότητές σας. Προλαβαίνετε, δεν προλαβαίνετε…



Οι παλιοί πρόγονοί μας πιθανότατα είχαν την ικανότητα να πέφτουν σε χειμερία νάρκη για να επιβιώνουν, υποστηρίζει ο καθηγητής Αντώνης Μπαρτσιώκας.

Κύριε καθηγητά, ξεκαθαρίστε το όσο γίνεται γρηγορότερα! Επειγόντως, δώστε μας και τη συνταγή να την εφαρμόσουμε!... Αν έχουμε τέτοια δυνατότητα, είναι κρίμα να μην την αξιοποιήσουμε, ώστε να περάσει αυτή η περίοδος Μητσοτάκη. Μια χειμερία νάρκη μας σώζει απ’ τον Κυριάκο και τους άλλους που θέλουν να μας κυβερνήσουν.


─ Πώς βρέθηκε αυτό το σκυλί στα επιστημονικά περίεργα;

─ Πού είναι το περίεργο; Δεν το περιμένατε; Για πλάκα νομίζετε τρέχει ο λαγός;

─ Ο λαός και ο λαγός είναι ίδιοι ακριβώς… Πάντα κάποιος κυνηγώντας τους πηγαίνει διαρκώς…


Η επιστημονική έρευνα συνεχίζεται. Αυτή τη στιγμή το δυσκολότερο θέμα που απασχολεί και συζητείται έντονα στους επιστημονικούς κύκλους είναι πώς συμβαίνει το φλουρί της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Πασόκ να πέφτει πάντοτε στον αρχηγό. Η πλάκα είναι που φέτος το έψαχνε κι ο Γιωργάκης. Λέτε, να μην το κατάλαβε ακόμη;


Γραμματέας

Αρχές Ιανουαρίου συνταξιοδοτήθηκε ο γραμματέας Κώστας Καϊμακάμης. Με τον Κώστα εκτός του ότι είμαστε συγχωριανοί και φίλοι έχουμε κι άλλα κοινά. Είμαστε συνομήλικοι και μάλιστα γεννηθήκαμε την ίδια μέρα (πώς λένε, όταν έρθει ένα κακό να περιμένεις κι άλλο...). Επίσης, συνυπηρετήσαμε μια χρονιά στο χωριό μας. Ήταν η χρονιά που ανέλαβε γραμματέας, αντικαθιστώντας τον αείμνηστο Λάζαρο Καραούζα. Πέρασαν τα χρόνια… Στο πέρασμα αυτών των χρόνων, προσπάθησε πάντοτε διακριτικά και αθόρυβα για το καλύτερο στον τόπο μας. Δεν υπάρχει Στεφανιώτης και γενικότερα Αργιθεάτης που δεν τον εξυπηρέτησε με πολλή διάθεση και σε κάθε ανάγκη. Είμαι σίγουρος ότι κατανοείτε και τη δική μου ανάγκη γι’ αυτόν τον διαφορετικό επίλογο στο σημερινό Καφενείο.

Αγαπητέ, Κώστα!

Να είσαι πάντα γερός και δυνατός σαν τα βουνά του τόπου μας που υπηρέτησες τόσα χρόνια!


Στεφανιάδα 1985

Στου χωριού μας την πλατέα

με τον Κώστα γραμματέα


22/2/2022

Δεν υπάρχουν σχόλια :