ΟΙ «ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΟΙ» ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ…


ΠΕΡΙ ΧΟΥΝΤΑΣ, ΑΝΤΙΣΤΑΣΙΑΚΩΝ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΧΟΥΝΤΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΥΝΟΜΩΣΙΟΛΟΓΩΝ...




Γράφει ο Πυργίτης

Είναι αληθές πως για την εποχή της δικτατορίας των συνταγματαρχών υφίσταται σήμερα η εξής ψευδής αντίληψη: ότι η πλειονότητα του «ελληνικού λαού» αντιστάθηκε είτε με

παθητικό είτε με ενεργητικό τρόπο˙ αναμφίβολα, είναι κι αυτός ένας από τους πολλούς μύθους της λεγόμενης μεταπολίτευσης.

Ωστόσο, στην πραγματικότητα η χούντα διέθετε ισχυρή λαϊκή βάση και αποδοχή -ειδικά στην επαρχία- και όσοι αντιστάθηκαν (με την κυριολεκτική σημασία της λέξης και όχι όσοι μόστραραν υφάκι «τσεγκουεβάρα» και αμπέχωνο Βιετνάμ-τρόπικαλ στα κουτούκια της Πλάκας, ως στυλάκι, προσμένοντας μελλοντικά οφέλη[1]), τουλάχιστον μέχρι το 1972 ήταν ομολογουμένως λίγοι. 

Οι περισσότεροι «μη συμπαθούντες» απλώς κοιτούσαν «να κάνουν τη δουλειά τους», δηλαδή να επιβιώσουν χωρίς πολλά-πολλά: η αστυνομία ήταν ανελέητη.

 Εάν οι δικτάτορες δεν παρέτειναν αυτήν την κατάσταση για τόσο πολύ, εάν δηλαδή αποφάσιζαν να επιστρέψουν σε ένα δημοκρατικό σύστημα κατεβαίνοντας οι ίδιοι νομότυπα σε εκλογές, ας πούμε το 1969 – 1970, το πιθανότερο είναι να τις κέρδιζαν. Στη χειρότερη για αυτούς περίπτωση, θα καταλάμβαναν τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Με το που συνέβη η εναλλαγή στην εξουσία (εναλλαγή στην οποία βοήθησε η ίδια η δικτατορία) «ξαφνικά» εκατομμύρια Έλληνες -ως εκ θαύματος- εμφανίστηκαν ως «αντιστασιακοί». 

Η μεταλλαγή της «σιωπηλής πλειοψηφίας» ήταν αξιοθαύμαστη: όσοι συνωστίζονταν για να φιλήσουν την κατουρημένη ποδιά ενός τοπικού στελέχους της δικτατορίας άρχισαν να στρέφουν το βλέμμα τους αλλού και να μην τους λένε ούτε καλημέρα. 

Όχι, δεν τους έλεγαν καλημέρα ποτέ. Το ένστικτο επιβίωσης του Ρωμιού είναι διαχρονικά αλάνθαστο. Στο κάτω κάτω, η κατουρημένη ποδιά ενός κομματικού στελέχους της επερχόμενης δημοκρατίας δεν διέφερε σε τίποτε.

Θα πείτε τώρα για ποιο λόγο τα θυμόμαστε όλα αυτά…

Η σημερινή τεχνοκρατική δικτατορία την οποία υφιστάμεθα και η οποία ήδη έχει βρει τον βηματισμό της, η δικτατορία αυτή που προετοιμάστηκε συστηματικά και αθόρυβα για δεκαετίες μέσα στα σπλάχνα της μεταπολεμικής Δυτικής δημοκρατίας, κοιτά ήδη εκείνους τους συνταγματάρχες ως παιδιά που έπαιζαν στην αλάνα. 


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΟΙΜΟΣ-ΑΘΗΝΑ



Δεν υπάρχουν σχόλια :