Ορθοδοξία, γεωστρατηγική και ιστορία : Περί παραδρομής πολέμου (Άγιος Νικηφόρος).








Ο βίος του Αγίου αποτελεί παγκόσμιο αντικείμενο έρευνας και διδασκαλίας σε πολλές πανεπιστημιακές σχολές άλλων χωρών. Είναι μια από τις πιο εμβληματικές μορφές του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.

Ορθοδοξία-Γεωστρατηγική και ιστορία. Επικρατέειν η Απόλλυσθαι. Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος (Contact : survivorellas@gmail.com-6945294197)

"Pallida Mors Saracenorum ήταν το όνομα που πήρε o Στραηγός-Αυτοκράτορας Νικηφόρος Φωκάς μετά την μεγαλειώδη νίκη του κατά των Σαρακηνών της Ισπανίας. Οι Ισμαηλίτες κατέλαβαν τον Χάνδακα-Ηράκλειο στην Κρήτη,. Τον Μάρτιο του 961 μ. Χ.

Ένα αξιόλογο άρθρο βρίσκεται στην ιστοσελίδα του Πολεμικού Ναυτικού ινστιτούτου της Αμερικής (US Naval Institute). Στο άρθρο αυτό γίνεται αναφορά στην επιχείρηση που ανέλαβαν οι Έλληνες-Ρωμαίοι για την ανακατάληψη της Κρήτης από τους Σαρακηνούς. Ο αρθρογράφος κάνει αναφορά στην ανακατάληψη της μεγαλονήσου από τον στρατηγό-αυτοκράτορα Νικηφόρο και την κατάκτηση της Κρήτης από τους Γερμανούς κατά τον Β παγκόσμιο πόλεμο.

Οι στρατηγικές κινήσεις που έκανε ο Ελληνικός-Ρωμαϊκός στόλος στην Κρήτη, αποτελούν αντικείμενο παγκόσμιων επιστημονικών ερευνών και διδασκαλίας σε πολλές ναυτικές-πανεπιστημιακές σχολές άλλων χωρών. Οι στρατηγικές τακτικές του Αγίου Νικηφόρου Φωκά αναγνωρίζονται διεθνώς, ως το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα διεξαγωγής και εφαρμογής όλων των επιχειρήσεων πολέμου στην στεριά και στην θάλασσα.

Η Κρήτη έχει ιδιαίτερη γεωστρατηγική σημασία από τα αρχαία χρόνια μέχρι και την σύγχρονη εποχή, καθώς ελέγχει τις αεροπορικές και θαλάσσιες συγκοινωνίες αποτελώντας ιδανική βάση αεροναυτικών επιχειρήσεων προς κάθε σημείο της Ανατολικής Μεσογείου. Για αυτούς τους λόγους ήταν από τις αρχές του Β παγκοσµίου πολέµου, στο στόχαστρο των Βρετανών και των Γερµανών.

Τον ένατο αιώνα βασική επιδίωξη για την Ελληνική-ρωμαϊκή αυτοκρατορία ήταν ο έλεγχος των θαλασσίων γραμμών και η εξουδετέρωση των Σαρακηνών πειρατών, ώστε να γίνεται με ασφάλεια το εμπόριο και να προστατεύεται ο άμαχος Χριστιανικός πληθυσμός.

Τα προηγούμενα χρόνια έγιναν πολλές αποτυχημένες απόπειρες ανακατάληψης του νησιού από τους Έλληνες. Τότε το 960 μ.Χ. συγκροτείται ένας μεγάλος αυτοκρατορικός Ρωμαϊκός στόλος, υπό τον Δομέστικο των Σχολών της Ανατολής Νικηφόρο Φωκά.

Ο Άγιος Νικηφόρος οργανώνει πολύ προσεκτικά τους σταθμούς ανεφοδιασμού του αυτοκρατορικού ναυτικού κατά μήκος του Αιγαίου ξεκινώντας από την νήσο Τένεδο και στην συνέχεια προς Μυτιλήνη*, Χίο, Νάξο, Ίο, Θήρα, Κάρπαθο, με τελικό προορισμό την Κρήτη.



Η Ρωμαϊκή δύναμή περιλαμβάνει πεζούς στρατιώτες, ιππικό και ναυτικό προσωπικό. Παράλληλα στέλνει πλοία προς
αναγνώριση και συλλογή πληροφοριών. Στην συνέχεια περικυκλώνει το νησί με ναυτικές δυνάμεις δημιουργώντας περιοχές καταδρομικών-ναυτικών επιχειρήσεων.


Πραγματοποιεί οργανωμένες αποβάσεις ταυτόχρονα σε προκαθορισμένες ακτές, με στόχο να αιφνιδιάσει τους Αγαρηνούς, ώστε να μην αντιδράσουν.


Η απόβαση διεξάγεται με εκτόξευση βελών και υγρού πυρός, για να καλυφθούν οι εξερχόμενοι Έλληνες-Ρωμαίοι στρατιώτες από τα πλοία. Μέχρι την πολιορκία του 961 μ.Χ. οι Άραβες θεωρούσαν ότι είναι κυρίαρχοι και χωρίς αντίπαλο. Για αυτό προχωρούσαν σε φονικές επιδρομές με πλούσια λάφυρα και σε δουλεμπόριο. Αυτό το οποίο αγνοούν οι περισσότεροι είναι ότι η Ορθόδοξη πίστη επιτρέπει την νόμιμη άμυνα.


ΠΕΡΙ ΠΑΡΑΔΡΟΜΗΣ ΠΟΛΕΜΟΥ (ΑΓΙΟΣ

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ).


Το βιβλίο του Αγίου αναφέρεται στους πολέμους του Ελληνικού-Ρωμαϊκού στρατού, σε θέση άμυνας εναντίον αλλοεθνών εισβολέων που επιτίθενται διεξάγοντας μη συμβατικό πόλεμο.


Πρόκειται για στρατιωτικές μεθόδους και επιχειρήσεις αντιμετωπίσεως των εχθρών. Η πολεμική μέθοδος εμπεριέχει στρατηγικές τεχνικές, τακτικές και σχεδιασμούς του Χριστιανικού Ελληνορωμαϊκού αυτοκρατορικού στρατού της Κωνσταντινουπόλεως και των Θεμάτων της Μικράς Ασίας, κατά τις επιχειρήσεις που προηγούνται ή έπονται της βασικής αναμέτρησης με τους Σαρακηνούς.

Στο αριστούργημα το οποίο έγραψε ο κορυφαίος στρατιωτικός Άγιος της Ορθοδοξίας, μας διδάσκει πάρα πολύ σημαντικά πράγματα. Σύμφωνα με τον Άγιο Νικηφόρο Β Φωκά, τα πάντα γίνονται με την βοήθεια του Χριστού. Ο στρατός πρέπει να είναι άριστα εκπαιδευμένος στον χειρισμό των όπλων, όσο και να αυξάνεται η αντοχή του με σκληρές και επίπονες ασκήσεις.


Δεν επιτρέπεται οι Έλληνες στρατιώτες να αδιαφορούν, να τεμπελιάζουν, να μεθούν και να ασωτεύουν με γυναίκες, καθώς και με οποιονδήποτε τρόπο. Ο Άγιος Νικηφόρος μας τονίζει τον θανάσιμο κίνδυνο της σεξουαλικής διαφθοράς και των νεοταξικών διασκεδάσεων.


Πάρα πολύ βασικό για τον Άγιο ήταν οι Έλληνες στρατιωτικοί, να λαμβάνουν εγκαίρως τις “ρόγες” (μισθούς) και την τροφή τους και όλα όσα οφέλη συνηθίζονται και έχουν καθιερωθεί να παίρνουν, γιατί με αυτά θα αγοράσουν καλά άλογα, όπλα και πανοπλίες. Παράλληλα με προθυμία και χαρά στην καρδιά τους, θα κινδυνεύσουν για τους Αγίους Βασιλιάδες και τον λαό του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Για να είναι πανέτοιμοι να πολεμήσουν τους εχθρούς.

Όμως το σημαντικότερο, το οποίο θα τους κάνει πρόθυμους και ριψοκίνδυνους, ενώ θα αυξήσει την γενναιότητα, είναι να νοιώθουν πως είναι ελεύθεροι όσον αφορά τα σπίτια τους, τις οικογένειές τους, ως στρατιώτες που διοικούνται και διοικούν. Αυτό είναι το απαράβατο δικαίωμα των Ελλήνων στρατιωτών, το οποίο ίσχυε από παλιά και πάντα προστατεύονταν.


Για αυτό και αναφερόταν στους νόμους της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εκτός από ελεύθεροι οι Έλληνες στρατιώτες πρέπει να είναι και τιμημένοι, να μην ταπεινώνονται και να μην ατιμάζονται.


Οι Έλληνες άνδρες που αψηφούν την ζωή τους, για το δίκιο των Αγίων, και παράλληλα είναι οι εκδικητές-ελευθερωτές των Χριστιανών από τους Αγαρηνούς, πρέπει να έχουν την καλύτερη αντιμετώπιση από τους αξιωματικούς, καθώς και από τους πολιτικούς (δημοσίους) υπαλλήλους. Ενδεικτικά ο Άγιος-Βασιλιάς Νικηφόρος τονίζει την διαχρονική επικινδυνότητα των εφοριακών και των δικαστών.




Οι εφοριακοί σύμφωνα με τον Άγιο Νικηφόρο είναι ανθρωπάκια, που δεν ωφελούν σε τίποτα το Ελληνικό κράτος, διότι δεν ενεργούν για το κοινό καλό και κατ επέκτασιν, γα το έθνος, γιατί κατατρέχουν τους φτωχούς και με την αδικία. και με τα αίματα της φτωχολογιάς μαζεύουν πολύ χρυσάφι. Εδώ ο αυτοκράτορας αναφέρεται στις δωροδοκίες των εφοριακών και τον παράνομο πλουτισμό.

Φυσικά το σπουδαιότερο το οποίο μας διδάσκει ο Άγιος Νικηφόρος Φωκάς, είναι ότι δεν γίνεται οι Ήρωες, Έλληνες στρατιώτες, που πολεμούν στο μέτωπο για την Ελλάδα και τον Χριστό να πληρώνουν φόρους.

ΔΙΚΑΣΤΕΣ-ΔΑΚΑΙΟΣΥΝΗ.

Οι δικαστές δεν επιτρέπεται να ατιμάζουν τους στρατιώτες, να τους σέρνουν σαν δούλους να τους μαστιγώνουν, να τους ρίχνουν σε δεσμά και κλοιούς.

Τέτοια μαρτύρια δεν τα αξίζουν οι ήρωες-εκδικητές, οι σωτήρες (μετά τον Χριστό), του Ελληνικού λαού. Δεν επιτρέπεται από τους γραπτούς και άγραφους νόμους των Ρωμαίων (Ελλήνων). Αυτό διότι οι Έλληνες στρατιώτες πεθαίνουν σχεδόν κάθε μέρα για τους Αγίους μας και τον άμαχο πληθυσμό.

Ο νόμος αναφέρει πως πρέπει να δικάζονται από τον διοικητή τους και μόνον. Ο μοναδικός που έχει δικαίωμα από τον Ρωμαϊκό νόμο, να κρίνει τους στρατιώτες είναι ο στρατηγός του εκάστοτε θέματος τον όποιο έχει διορίσει ο ίδιος ο αυτοκράτορας.

Για αυτό ακόμα και από την εποχή της αρχαίας Ρώμης αλλά και από το Ελληνικό-Ρωμαϊκό νόμο, οι στρατηγοί των Θεμάτων είχαν και έχουν εξουσία σε ότι σχετικό με τον στρατό και οι δικαστές, oi πρωτονοτάριοι και οι άλλοι δημόσιοι λειτουργοί είναι απλοί βοηθοί των Ελλήνων στρατηγών.

Σε παλαιότερους χρόνους ο τουρμάρχης είχε την ίδια εξουσία στους άντρες του, και μάλιστα σαν εκπρόσωπος του ίδιου του Βασιλιά, με όλους τους τύπους και τα προνόμια.

Εάν εφαρμοστούν αυτά, ο στρατός του Χριστού και των Αγίων βασιλέων θα ξαναβρεί την παλιά του δόξα και όσα οδηγούν στην φτώχεια και την εξαθλίωση θα απομακρυνθούν. Οι πολεμιστές θα γίνουν πρόθυμοι-χαρούμενοι, γενναιότεροι και τολμηρότεροι, και θα φανούν ανίκητοι στους εχθρούς.

Βλέπουμε εδώ ότι ο Άγιος Νικηφόρος διδάσκει ότι για να είναι πολύ ισχυρός ο Ελληνικός στρατός και για να επιβιώσει το Ελληνικό έθνος-κράτος, δεν θα πρέπει να υπάρχει διαφθορά των δημοσίων υπαλλήλων και αδικίες εις βάρος των Ελλήνων στρατιωτών, καθώς τότε η Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία θα αφανιστεί.

Επίσης οι στρατηγοί μαζί με τα Ελληνικά στρατεύματα, θα πρέπει να ακολουθούν κατά πόδας τους Αγαρηνούς σε όλη την διάρκεια της κάθε εισβολής. Σε περίπτωση που τα Ελληνικά-Ρωμαϊκά στρατεύματα είναι λιγότερα αριθμητικά, τότε θα πρέπει με τεχνάσματα να παρουσιάζονται ως περισσότερα, αριθμητικά και να εφαρμόζουν, τις κατάλληλες στιγμές, την εικονική υποχώρηση.

Ακόμη όταν οι εχθρός είναι πολλαπλάσιοι και δυνατοί, ενώ οι Έλληνες λίγοι, τότε θα πρέπει να τον αφήσουν να εισβάλει. Όταν θα ολοκληρώσουν την εισβολή και θα επιστρέφουν εξαντλημένοι, τότε θα είναι η κατάλληλη χρονική στιγμή για να επιτεθούν στους Αγαρηνούς. Aυτή την τακτική θα πρέπει να εφαρμόσει η κατοχική Ελλάδα στον υβριδικό πόλεμο που βιώνουμε. Καθώς αυτή την εποχή η πλειοψηφία είναι αδύναμη ηθικά-πνευματικά και όχι μόνον.

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΦΩΚΑΣ.

Ενσαρκώνει την διαχρονική Ορθόδοξη, Ελληνική-Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, και τα αξιώματα του έθνους.
Η αγάπη του για τον Χριστό, την Ορθοδοξία, την Ελλάδα και το πώς θα υπηρετήσει καλύτερα, την πατρίδα του, καθόρισε όλη την ζωή του. Από μικρός αναρωτιόταν αν θα έπρεπε να γίνει μοναχός ή αν θα υπηρετούσε καλύτερα τον Χριστό, αγωνιζόμενος ως στρατιωτικός. Ήξερε πως μένοντας στον κόσμο και στα πιο υψηλά επίπεδα της στρατιωτικής ιεραρχίας, ότι η προσφορά του θα ήταν μεγάλη, αλλά οι πιέσεις και οι πειρασμοί θα ήταν μεγάλοι. Το δίλημμα του Αγίου Νικηφόρου είναι το δίλημμα πολλών Ορθοδόξων Χριστιανών.


Ο Νικηφόρος Φωκάς υπηρέτησε στον Ελληνικό-Ρωμαϊκό στρατό και παράλληλα, συνδύασε την στρατιωτική, με την ασκητική ζωή κοντά στον Χριστό. Υπάρχουν λαοί οι οποίοι με κλάματα, παρακάλια και βλαστήμιες, καλούν τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό να τους βοηθήσει. Όμως οι Έλληνες, μόνον με έναν τρόπο ξέρουν να καλούν τον Χριστό να τους υποστηρίξει πολεμώντας και αγωνιζόμενοι σε περιόδους ειρήνης.


Στις εποχές όπου το έθνος βρισκόταν σε αμυντικούς πολέμους, όλοι οι Έλληνες εφάρμοσαν πιστά την διδαχή του στυλοβάτη του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας, του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου. Η χριστιανική πίστη θεωρεί τον πόλεμο και την χρήση των όπλων προς άμυνα βέβαια, ένα αναγκαίο κακό. Επομένως, όταν κινδυνεύουν τα αγαθά της ζωής, η τιμή, η ελευθερία, η πατρίδα και η οικογένεια, οφείλουμε ως χριστιανοί να τα υπερασπιστούμε πολεμώντας ακόμη και μέχρι θανάτου εάν χρειαστεί.


Ο Κύριος έλεγε: “Μείζονα ταύτης αγάπη ουδείς έχει ίνα τις θει την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού”. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αγάπη από το να θυσιαστεί κανείς για αυτούς που αγαπάει.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ARISVINEWS


Δεν υπάρχουν σχόλια :