Ζούσε κάποτε ένα ζευγάρι που αγαπιόταν πολύ.






Ο άνδρας υπεραγαπούσε τη γυναίκα του και της το έδειχνε σε κάθε ευκαιρία. Εκείνη ήταν πανέμορφη, ευαίσθητη, όμως πολύ φιλάσθενη...

Ξέσπασε πόλεμος και ο άνδρας χρειάστηκε να πάει να πολεμήσει. Πέρασε πολλές δυσκολίες και παραλίγο να χάσει και τη ζωή του ακόμα. 

Παρακαλούσε το Θεό και την Παναγία, να τον αξιώσει να γυρίσει πίσω στην γυναίκα του. Το μόνο που σκεφτόταν, ήταν η ώρα που θα την ξανάβλεπε και θα την ξανάσφιγγε στην αγκαλιά του!!!...

Όταν τέλειωσε ο πόλεμος, γεμάτος ανυπομονησία ξεκίνησε για το σπιτικό του. Στο δρόμο συνάντησε έναν οικογενειακό φίλο.

- Λυπάμαι πολύ, του είπε.

- Για ποιό πράγμα; ρώτησε ο άνδρας

- Για την συμφορά που σας βρήκε, είπε ο φίλος του.

- Ποιά σύμφορά;

- Δεν τα έμαθες; Η γυναίκα σου κόλλησε μια μολυσματική αρρώστια και έχει παραμορφωθεί το πρόσωπο της...

Ο άνδρας κάθισε στην μέση του δρόμου και έκλαψε πικρά, για πολλή ώρα.

Συνέχισε το δρόμο του και κατά το απόγευμα έφτασε στο σπίτι του.

Η γυναίκα του κατάλαβε, ότι είχε χάσει το φως του στον πόλεμο.

Παρόλα αυτά, τον αγκάλιασε με την ίδια αγάπη και ζήσανε μαζί δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια!

Η γυναίκα του πέθανε ένα πρωί και εκείνος αφού της έκλεισε τα μάτια, άνοιξε τα δικά του!...

Για δεκαπέντε χρόνια προσποιήθηκε, ότι ήταν τυφλός, για να μην την πληγώσει...

Δεν υπάρχουν σχόλια :