Θυμάμαι ήταν περασμένα μεσάνυχτα. Ξύπνησα ξαφνικά από τις φωνές του άντρα μου:






"Είναι κάτω στην αυλή" φώναζε κοιτώντας από το παράθυρο.

"Ποιος είναι στην αυλή;" τον ρώτησα, καθώς σηκώθηκα από το κρεβάτι και πήγα και στάθηκα δίπλα του στο παράθυρο.

"Ο Γιώργος, δεν άκουσες που φώναζε;" μου απάντησε ο άντρας μου.

"Ποιος Γιώργος αγάπη μου; Ο αδερφός σου;" ξαναρώτησα εγώ, χωρίς να μπορώ να διακρίνω κάποιον στην αυλή.

"Ναι με ξύπνησε με τις φωνές του. Φώναζε το όνομά μου" μου ξαναείπε και έτρεξε προς την εξώπορτα για να βγει στην αυλή.

Πραγματικά δεν έβλεπα κανένα. Δεν υπήρχε επαρκείς φωτισμός, αλλά ακόμη κι έτσι σίγουρα θα διέκρινα μια ανθρώπινη φιγούρα αν υπήρχε κάποιος. Εξάλλου δεν είχα ακούσει κανένα να φωνάζει. Κι όταν το σκέφτηκα καλύτερα, αν είχε έρθει ο αδερφός του γιατί να φωνάξει και να μη χτυπήσει το θυροτηλέφωνο.

Ο αδερφός του έμενε στην Ορεστιάδα κι εμείς σε χωριό της Σπάρτης. Δεν υπήρχε περίπτωση να ξεκινούσε να έρθει σε εμάς χωρίς να μας το πει. Και τι ώρα ήταν;

Κοίταζα το ρολόι όταν ο άντρας μου γύρισε στο υπνοδωμάτιο. Ήταν 03:11.

"Δεν βρήκα κανένα. Κι όμως τον άκουσα να φωνάζει" μου είπε καθώς ξάπλωσε στο κρεβάτι.

"Θα το είδες στον ύπνο σου μωρό μου" του απάντησα και πήγα και ενεργοποίησα το συναγερμό. 

Ξαπλώσαμε και μόλις άρχισε να με παίρνει ο ύπνος, ένιωσα τον άντρα μου να πετάγεται όρθιος και πάλι.

"Πάλι με φωνάζει" μου είπε και πριν προλάβω να του απαντήσω ότι δεν άκουσα τίποτα, άρχισε να χτυπάει ο συναγερμός. Τρέξαμε να δούμε γιατί χτυπάει και τότε ανακαλύψαμε ότι είχε εντοπίσει κίνηση στην αυλή. Όσο όμως κι αν κοιτάξαμε δε βρήκαμε κανένα.  Όποιος κι αν ήταν στην αυλή, ίσως να τον τρόμαξε ο συναγερμός και να έφυγε.

Καταφέραμε να κοιμηθούμε ύστερα από πολύ ώρα. Αλλά και πάλι, νωρίς το πρωί μας ξύπνησε το τηλέφωνο. Πρέπει να ήταν γύρω στις 07:30 , όταν μας τηλεφώνησε η πεθερά μου και μας είπε ότι ο αδερφός του άντρα μου, ο Γιώργος, έχασε τη ζωή του περίπου στις 03:00 τα ξημερώματα σε τροχαίο ατύχημα.

Δεν υπάρχουν σχόλια :