Το 2005 εγώ ήμουν ένα κακό, μάλλον πολύ κακό παιδί, που δεν πίστευε σε θεό, σε διάβολο, σε τίποτα, ξεχνώντας ότι έχει συμβεί στο παρελθόν






 Βασικά θα αρχίσω λέγοντας ότι από μικρή ηλικία είχα πολλές μεταφυσικές εμπειρίες, που φοβόμουν να τις πω σε άλλους για ευνόητους λόγους και επίσης ένιωθα ότι θα συμβεί κάτι κακό σε κάποιους ανθρώπους...

Τέλος πάντων για να μην πάω το θέμα βόλτα θα αρχίσω.

Το 2005  εγώ ήμουν ένα κακό, μάλλον πολύ κακό παιδί, που δεν πίστευε σε θεό, σε διάβολο, σε τίποτα, ξεχνώντας ότι έχει συμβεί στο παρελθόν.

2005 χειμώνας, είμαι στο Παλατάκι (Χαϊδάρι), περασμένη η ώρα διψασμένος και σκεφτόμουν που θα βρω λεφτά για την επόμενη μέρα.

Σε κάποια στιγμή εμφανίστηκε μια μεγάλη γυναίκα (γριά) με το γιο της (45-50αρης). Μου έπιασαν συζήτηση και μου πρόσφεραν μια πορτοκαλάδα (που ήταν αυτό που ένιωθα, διψασμένος). Την πήρα, την ήπια και πάνω στη συζήτηση μου πέταξαν ότι θα με βοηθήσουν.

Το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στα λεφτά και μου ζήτησαν να τους ακολουθήσω, όπως και έγινε. Πήγαμε απέναντι στο Περιστέρι σε ένα στενάκι μου είπαν να περιμένω λίγο.

Μετά από λίγο ήρθε ο γιός της μου έδωσε κάποια χρήματα και μου έδωσε κάποια περιοδικά, που πάνω στις σκέψεις ότι ήμουν καλά για την επόμενη μέρα, ξέχασα να τα πετάξω.

Μπήκα σπίτι τα πέταξα στο σαλόνι, τα οποία έπεσαν πίσω από το μαξιλάρι και πήγα στο δωμάτιο μου.

Στο δωμάτιο μου πάνω από το κρεβάτι υπήρχε ένας μεγάλος ξύλινος σταυρός που τον είχε βάλει η μάνα μου πιστεύοντας ότι ο θεός μπορεί να με αλλάξει...

Κατά τις 4-5 τα ξημερώματα άρχισα να ακούω βήματα έξω από την πόρτα, που δεν ήταν καλά κλειστή (απλά τραβηγμένη όσο πήγαινε). Τα βήματα δεν ήταν απλά, ήταν ένας έντονος ήχος σαν να περπατούσε η μάνα μου στο ξύλινο πάτωμα με τακούνια... Της φώναξα πιστεύοντας ότι είναι αυτή αλλά δεν σταματούσε.

Το πρωί τη ρώτησα καλά τη έκανες με τα τακούνια μέσα στη νύχτα;

Και κατευθείαν μου την είπε πάλι μεθυσμένος ήρθες κτλ.

Αυτό συνέβη και το επόμενο βράδυ και το μεθεπόμενο. Όμως  όλο και κάθε μέρα γινόταν πιο έντονο. 

Άρχισα να νιώθω μια παρουσία και να ακούω τα βήματα να σταματάνε στη πόρτα μου. Άνοιγε λίγο η πόρτα μέσα στο σκοτάδι και σταματούσε. Το έβλεπα, το ένιωθα και τα βήματα γινόντουσαν ακόμα πιο γρήγορα, πιο έντονα, σαν να έχει τσαντιστεί αυτό που ήταν, ότι κι αν ήταν, εκεί έξω τέλος πάντων, γιατί δεν μπορούσε να μπει. Αυτό συνέβαινε κάθε βράδυ πάνω από 6μηνες.

Ο τρόπος που βρήκα εν μέρη να το αντιμετωπίσω ήταν το να κοιμάμαι τη μέρα και να είμαι ξύπνιος όλο το βράδυ. Να το ακούω και να προσεύχομαι γιατί κανείς δεν με πίστευε.

Ένα βράδυ σηκώθηκε η μάνα μου να πάει στη κουζίνα και είδε μέσα στα σκοτάδια μια μαύρη παρουσία που καθόταν στο σαλόνι και τότε άρχισε να με πιστεύει. Την επόμενη μέρα το είπε και στο πατέρα μου.

Άρχισε και έβαλε εικόνες και σταυρούς παντού, αλλά τα βήματα δεν σταματούσαν. Ένα βράδυ από εκεί που άνοιγε λίγο η πόρτα και ένιωθα ότι κάποιος κοιτάζει, άνοιξε πολύ περισσότερο η πόρτα και σε δέκατα δευτερολέπτου ένιωθα κάποια παρουσία από πάνω μου και να τρέμω ολόκληρος (μάλλον να χτυπιέμαι θα έλεγα καλύτερα).

Αυτό έγινε για μερικά δευτερόλεπτα και μετά σταμάτησε. Ησύχασα εκείνη τη νύχτα, αλλά την επόμενη έγιναν τα ίδια.

Ένα βράδυ που σηκώθηκε ο πατέρας μου και πήγε στη κουζίνα είδε μέσα σε ένα φως ένα λιοντάρι και του είπε: "τι κάνεις εσύ εδώ;" Τότε άνοιξε την πόρτα του είπε να φύγει και έφυγε... Βέβαια μετά που φώναξε την μάνα μου και πήγα και εγώ είχε παγώσει ο άνθρωπος. 

Πήρε η μάνα μου τηλέφωνο ένα θείο της (παπάς από πατέρα σε γιο πολλές γενιές) και κανόνισαν να έρθει σπίτι να κάνει αγιασμό. 

Την επόμενη ήρθε στο σπίτι. Δεν ξέρω γιατί κοντοστάθηκε στην πόρτα μόλις πήγε να μπει. Άρχισε τον αγιασμό και όταν έφτασε παιδιά στην πολυθρόνα που είχαν πέσει από πίσω τα περιοδικά που μου είχαν δώσει τότε σταμάτησε. 

Τα είχα ξεχάσει αυτά τα περιοδικά. Θυμάμαι ότι το ένα είχε ανάποδα τη φωτογραφία του Ιησού στο σταυρό και κάτι έγραφε, αλλά δεν πρόλαβα να διαβάσω. Ο Παππάς τα μάζεψε γρήγορα τα έβαλε σε ένα χαρτοφύλακα μετά συνέχισε αυτό που έκανε και έφυγε. 

Από τότε ηρέμησα! Bεβαια έκανα 2-3 μήνες να μπορέσω να ξανακοιμηθώ νύχτα!

Δεν υπάρχουν σχόλια :