Φαντάζομαι έχετε καταλάβει πως το θέμα πλέον δεν είναι ο κοβιντ.






Είναι το ότι στα μεγαλύτερα νοσοκομεία της Αττικής αυτή τη στιγμή, δεν υπάρχει απλή, μη-κοβιντ ΜΕΘ ούτε για δείγμα. 

Έστω πως νοσηλεύεται ο οποιοσδήποτε για ένα απλό μεν, επείγον δε, χειρουργείο σκωληκοειδεκτομής πχ στο νοσοκομείο.

Κάτι στραβώνει.

Δεν μπορεί να γίνει τίποτα. 

Θα μείνει στο χειρουργικό τμήμα που βρίσκεται. 

Με την μία νοσηλεύτρια για 30 ασθενείς, γιατί τα επείγοντα χειρουργικά δεν καταλαβαίνουν από λοκντάουν - τολμάει δηλαδή να αρρωσταίνει ο κόσμος, αν είναι δυνατόν.

30 ασθενείς λοιπόν, που θέλουν αλλάγματα, που χρειάζονται ΟΛΟΙ έλεγχο στα ζωτικά ανα τρίωρο μαξ, που βαράνε μετεγχειρητικούς πυρετούς, που βέβαια πονάνε, που γίνονται συγχυτικοί λόγω της κατάστασης και πάνε να φύγουν τραβάνε σωληνάκια διάφορα, φλεβοκαθετήρες, ουροκαθετήρες, που χρειάζονται αντιβιώσεις φυσικά, αδειάσματα οι διάφορες παροχετεύσεις και χίλια άλλα δύο. 

Όλα αυτά είναι τα συνήθη της βάρδιας, αν δηλαδή δε γίνει καμμία ανακοπή ή/και χρειαστεί κανένας άνθρωπος διασωλήνωση. 

Ποιος και πως να ασχοληθεί με τον έναν ασθενή που χρειάζεται αυξημένη φροντίδα, μόνιτορ, στενή παρακολούθηση, όταν στα μεγάλα νοσοκομεία δεν υπάρχει απλή μεθ/μαφ ούτε για δείγμα; 

Δε ξέρω.

Ίσως να βοηθούσε τη κατάσταση να φέρουμε κάποιον από τους αστυνομικούς του πανεπιστημίων, να πλακώσει στις μάπες τον ασθενή που πονάει, ούτε παυσίπονα, ούτε θα ενοχλεί, τίποτα.

Ίσως να βοηθούσε να τον πηγαίναμε μια βόλτα με ένα αεροπλάνο μιας αεροπορικής που πήραν τόσα εκατομμύρια αυτόν τον καιρό. Με τη βόλτα ίσως ξεχαστεί, με τον δροσερό αέρα του αεροσκάφους ίσως του πέσει ο πυρετός.

Να φέρουμε τηλεσταρς να μας λένε ζώδια και γκόσιπ, άλλα τόσα χρήματα πήραν και τα κανάλια, ε, ας βοηθήσουν κάπου!

Μπορεί να βοηθήσει να φέρουμε τα λαμπιόνια του χριστουγεννιάτικου στολισμού των πόλεων και να τα βάλουμε στα τμήματα μέσα, και να υπνωτίζουμε τους ασθενείς. 

Ή να τρίψουμε τα ξερά από τις ζαρντινιέρες του μεγάλου περιπάτου και να αρχίσουμε να τα καπνίζουμε όλοι μαζί.. γιατί εγώ προσωπικά, άλλη λύση δε βλέπω.

Δεν υπάρχουν σχόλια :