Translate the article and read it to your Language

Τα Κάλαντα στην Αρχαία Ελλάδα και τι γιόρταζαν τα Χριστούγεννα.






Ο όρος «Κάλαντα» προέρχεται από τη λατινική λέξη Calendae (Καλένδες) που σημαίνει πρωτομηνιά στο Ρωμαϊκό ημερολόγιο.

Το έθιμο όμως των Καλάντων εχει ρίζες πολύ  βαθιά στο παρελθόν, και πιο συγκεκριμένα στα βάθη της Ελληνικής Αρχαιότητας, όταν τα παιδια τραγουδούσαν στις γειτονιές και υμνούσαν τον «Αγερμό» την «Ειρεσιώνη», τα «Κορωνίσματα» και τα «Χελιδονίσματα»

Την εποχή του Ομήρου στη Σάμο, ή και αργότερα στην Αθήνα, κατά τις ετήσιες «Νουμηνίες», (δηλαδή το νέο μήνα –μια έννοια ευρύτερη που αναφερόταν στο ξεκίνημα μιας νέας εποχής)

Τα παιδιά επισκέπτονταν όλα τα σπίτια ένα-ένα και κρατώντας στο χέρι ένα κλαδί ελιάς που ήταν διακοσμημένο με μαλλί από μικρά προβατάκια (ένα δηλαδή «έριο» στα αρχαία ελληνικά και γι’ αυτό οι γιορτές ονομάζονταν «Ειρεσιώνη»), και άλλα γούρικα αντικείμενα όπως βάζα με μέλι, λάδι ή κρασί. Εκεί τραγουδούσαν ευχές για την καλή σοδειά και καλωσορίσματα για τα χελιδόνια («Χελιδονίσματα») χαιρετίζοντας έτσι την άνοιξη που πλησίαζε. Έψαλλαν στον νοικοκύρης ευχές να έχει πλούτη και ειρήνη.

Γιόρταζαν δηλαδή στην καρδιά του χειμώνα την αλλαγή που σιγά-σιγά θα έδινε τη θέση του στην άνοιξη. Μια χαρακτηριστική μελωδία για τις «Νουμηνίες» από την Αρχαία Ελλάδα :

Στη θέση των «Χριστουγέννων», οι Αρχαίοι Έλληνες γιόρταζαν το «Τριέσπερον», μία εορτή προς τιμήν των πυρφόρων και ηλιακών θεοτήτων Ηρακλέους και Ηλίου.

Το «Τριέσπερον» ξεκινούσε με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο τη νύκτα της 21ης προς την 22α του Δεκεμβρίου, τη μεγαλύτερη δηλαδή νύκτα του έτους και κορυφωνόταν με την αναγέννηση του φωτοδότη Ηλίου τη νύκτα της 24ης προς 25η, όταν η ημέρα έχει ήδη μείνει «στάσιμη» επί 3 ημέρες μετά το Ηλιοστάσιο και αρχίζει πλέον να μεγαλώνει.

Δεν υπάρχουν σχόλια :