Translate the article and read it to your Language

Αγία Αικατερίνη και η νεοπλατωνική Φιλόσοφος Υπατία.









Οι γυναίκες μάρτυρες της Εκκλησίας μας είναι εξίσου ηρωίδες με τους άνδρες μάρτυρες, οι οποίες συναποτελούν την πιο εκλεκτή χορεία των αγίων.


Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος και ο Λάμπρος Κ. Σκόντζος.


Το πρόβλημα της ισότητας των δύο φύλων, λύθηκε για την Εκκλησία μας στους αγίους Της, όπως και η σύμπλευση γνώσης και πίστης.



Στις κορυφαίες γυναίκες μάρτυρες της Εκκλησίας μας ανήκει και η μεγαλομάρτυς αγία Αικατερίνη. Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια στα 294 από ειδωλολατρική οικογένεια και ονομαζόταν Δωροθέα. Ο πατέρας της ονομαζόταν Κώνστας ή Κέστος και ήταν αριστοκράτης, φρόντισε δε να δώσει τη μεγαλύτερη δυνατή μόρφωση στην πανέμορφη και ευγενέστατη κόρη του. Σπούδασε στις πιο ονομαστές εθνικές σχολές φιλοσοφία, ρητορική, ποίηση, μουσική, μαθηματικά, αστρονομία και ιατρική. Γνώριζε το Πλάτωνα, τον Αριστοτέλη, τον Βιργίλιο και όλους τους ποιητές. Επίσης κατείχε τις θεωρίες των αρχαίων ιατρών Ασκληπιού, Γαληνού και Ιπποκράτη.

Ήταν πανεπιστήμων! Κάποιοι μάλιστα την ταυτίζουν με την αλεξανδρινή φιλόσοφο Υπατία, λόγω ομοιότητας, η οποία είχε βρει τραγικό θάνατο, περί το 440, σε μια θρησκευτική διένεξη.

Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές της, έστρεψε την προσοχή της στη χριστιανική διδασκαλία, η οποία, παρ’ όλους τους διωγμούς, διαδίδονταν και γινόταν πίστη των κατοίκων της Αλεξάνδρειας. Εντυπωσιάσθηκε από αυτή και ζήτησε να κατηχηθεί στη νέα πίστη από κάποιον άγιο μοναχό. Βαπτίστηκε και πήρε το όνομα Αικατερίνη. Δεν φανέρωσε αρχικά τη χριστιανική της ιδιότητα στους οικείους της, διότι βρισκόταν σε έξαρση ο μεγάλος διωγμός του Μαξεντίου. Οι γονείς της την πίεζαν να παντρευτεί έναν από τους πάμπολλους πλούσιους νέους, και αξιωματούχους, που ζητούσαν να την κάνουν γυναίκα τους. Εκείνη με ευγένεια απέκρουε τις προτάσεις τους διότι είχε πάρει την απόφασή της να γίνει νύμφη του Χριστού!

Δεν άργησε να γίνει γνωστή η μεταστροφή της στον Χριστιανισμό. Μέσα στη δίνη του διωγμού, θεώρησε καθήκον της και τιμή της να ομολογήσει την πίστη της στο Χριστό. Ήταν δεκαοκτώ χρονών, αλλά αρκετά ώριμη για να υποστεί τις συνέπειες της δημόσιας ομολογίας της. Την εποχή εκείνη ο αυτοκράτορας Μαξέντιος έβγαλε διαταγή για καθολική θυσία στους «θεούς» από όλους τους υπηκόους. Όποιοι δεν θα εκτελούσαν τη διαταγή του θα τιμωρούνταν σκληρά και παραδειγματικά. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας θυσίασε εκατόν τριάντα ταύρους! Πλήθος κόσμου υπάκουσε στη βασιλική διαταγή, όχι όμως και η Αικατερίνη. Κατευθύνθηκε στο ειδωλολατρικό «ιερό» όπου τελούσε τη μεγαλειώδη θυσία ο Μαξέντιος και ζήτησε από τους ακολούθους του να μιλήσει σ’ αυτόν. Με πρωτόγνωρο θάρρος ήλεγξε τον ειδωλολάτρη αυτοκράτορα, υπενθυμίζοντάς του πως η λατρεία των άψυχων ειδώλων, και δι’ αυτών, η λατρεία των δαιμόνων ανήκει στο σκοτεινό και δεισιδαίμων παρελθόν και πως και οι αρχαίοι σοφοί είχαν ασκήσει σκληρή κριτική στην ειδωλολατρία. Ταυτόχρονα ομολόγησε ενώπιων του την πίστη της στον Ιησού Χριστό, τον αληθινό Θεό. Ο αυτοκράτορας ζήτησε να μάθει ποια ήταν αυτή η όμορφη και ασεβής, κατά την κρίση του, κόρη. Οι ακόλουθοί του του είπαν ότι είναι η κόρη του επιφανή αλεξανδρέα Κώνστα, η οποία έγινε Χριστιανή. Ο αυτοκράτορας έδωσε εντολή να γίνει μια δημόσια συζήτηση με τους πλέον διακεκριμένους φιλοσόφους και ρήτορες της Αλεξάνδρειας, διότι πίστευε πως έτσι θα ξεφτίλιζε τους Χριστιανούς και θα θριάμβευε η ειδωλολατρία. Κάλεσε λοιπόν πενήντα από αυτούς και την Αικατερίνη να εκθέσουν δημόσια τις απόψεις τους. Η Αικατερίνη προσευχήθηκε θερμά στο Θεό να της δώσει σοφία, προκειμένου να υπερισχύσει στη συζήτηση, για τη δόξα τη δική Του και την καταισχύνη των διωκτών της Εκκλησίας. Οι ειδωλολάτρες ρήτορες γεμάτοι κομπασμό άρχισαν πρώτοι να

παρουσιάζουν την αρχαία θρησκεία ως δήθεν παράγοντα πολιτισμού και τους «θεούς» ως δήθεν ευεργέτες των ανθρώπων. Τελευταία μίλησε η Αικατερίνη. Χρησιμοποιώντας τα έργα του Ομήρου, παρουσίασε το έρεβος των «θεών» της αρχαίας θρησκείας, οι οποίοι έπρατταν τις χειρότερες κακουργίες και τις αίσχιστες ηθικές παρεκτροπές, ήτοι: δολοφονίες, απάτες, βιαιοπραγίες, γενοκτονίες, κλοπές, μοιχείες, πορνείες, αιμομιξίες, παιδεραστίες, βιασμούς, κτηνοβασίες, φθόνους, δολοπλοκίες. Διακατέχονταν από ανομολόγητα πάθη, τα οποία οι άνθρωποι δε μπορούσαν να διανοηθούν. Ήταν απίστευτα μισάνθρωποι, ζήλευαν και μισούσαν θανάσιμα τους ανθρώπους και όταν εύρισκαν ευκαιρία τους εξολόθρευαν. Το μόνιμο μίσος τους για τους ανθρώπους καταλάγιαζε με τις φρικτές ανθρωποθυσίες! Αναγκάζονταν οι άνθρωποι να εκπορνεύουν ακόμη τα κορίτσια τους στα «ιερά πορνεία» για χάρη των «θεών»!

Οι ειδωλολάτρες φιλόσοφοι έμειναν άφωνοι από την ευγλωττία και τα επιχειρήματα της νέας φιλοσόφου! Το αποτέλεσμα ήταν να αναγνωρίσουν την ήττα τους και να μεταστραφούν και οι ίδιοι στον Χριστιανισμό! Το γεγονός αυτό εξόργισε το φανατικό ειδωλολάτρη αυτοκράτορα, ο οποίος ζήτησε τη θανάτωσή τους δια της πυράς και τον απάνθρωπο βασανισμό της Αικατερίνης. Η αγία οδηγήθηκε σε φρικτά βασανιστήρια, τα οποία δεν έκαμψαν την πίστη της. Βλέποντας η σύζυγος του αυτοκράτορα Φαυστίνα τον ηρωισμό της μάρτυρος πίστεψε και έγινε και αυτή Χριστιανή. Ο θηριώδης σύζυγός της την αποκεφάλισε και την αγία την παρέδωσε στους δημίους να την αποτελειώσουν στο φοβερό τροχό, ο οποίος διαμέλιζε αργά και βασανιστικά το σώμα της, ενώ η ψυχή της πέταξε στα ουράνια για να συναντήσει τον θείο Νυμφίο που τόσο αγάπησε στη ζωή της. Το σώμα της ο παρέλαβαν οι Χριστιανοί και το ενταφίασαν με τιμές. Το σεβάστηκαν οι αιώνες και σήμερα αποτελεί πολύτιμο θησαυρό στην ιστορική Μονή του Σινά. Η μνήμη της εορτάζεται στις 25 Νοεμβρίου. Η αγία Αικατερίνη είναι ένα από τα απτά παραδείγματα πως η γνώση και η επιστήμη όχι μόνο δεν αντιτίθενται στην χριστιανική πίστη, αλλά καταξιώνονται σ’ αυτή ως δώρα του Θεού στην ανθρωπότητα!

Υπάρχει παράδοση της Ορθοδόξου Χριστιανικής πίστεως ότι η Αγία Αικατερίνη, ήταν η φιλόσοφος Υπατία.



Αν και χρονολογικά ο βίος της τοποθετείται στους χρόνους πριν το 305 μ.Χ. –έτος του μαρτυρίου της- την εποχή του Έπαρχου Κώνστα ή Κέστου, του οποίου μάλιστα θεωρήθηκε θυγατέρα, όχι όμως από έγκυρες ιστορικές πηγές αλλά από συναξάρια) σε φιλοσοφικό διάλογο με 50 σοφούς της εποχής της τους αποστόμωσε μεταστρέφοντάς τους προς τον Χριστιανισμό και ξυπνώντας έτσι το μένος του Ρωμαίου αυτοκράτορος, ο οποίος επεδίωξε και τελικώς επέτυχε τον μαρτυρικό θάνατό της. Για την ζωή της Αγίας έχουμε 4 πηγές: τον Συμεών τον μεταφραστή (P.G.116,276-301, τον Αθανάσιο τον Ταχυγράφο και 2 άγνωστους συναξαριστές.
Η περιγραφή αυτή καθώς και η αναφορά στο όνομά της το οποίο ήταν διαφορετικό και έγινε αργότερα, λόγω της αμέμπτου ηθικής της Αεικαθερίνα (αει = πάντα, καθερίνα = καθαρή) και εκ παραφθοράς Αικατερίνα (γενική πτώση: Αικατερίνης, αργότερα δε Αικατερίνη), ισχυροποιεί την υπόθεσή μας ότι η Υπατία και Αγία Αικατερίνη είναι ένα και το αυτό πρόσωπο.


Η βασικότερη ωστόσο παράδοση, η οποία συνδέει τη ζωή της Αγίας Αικατερίνης με αυτή της φιλοσόφου Υπατίας, έρχεται από τη Λαοδικεία της Μικράς Ασίας.


Ο συγγραφέας Β. Μυρσιλίδης αναφέρει στο σύγγραμμά του Βιογραφία της φιλοσόφου Ελληνίδος Υπατίας, Αθήναι 1926, ότι στο χωριό Δενισλί, στο οποίο ο ίδιος υπηρέτησε ως διευθυντής της Σχολής της Ελληνικής Κοινότητας το 1897, στις 25 Νοεμβρίου υπήρχε εορταστική πανήγυρις στην οποία είχε λάβει μέρος και ο ίδιος «εις τιμήν και μνήμην Υπατίας φιλοσόφου και μάρτυρος».


Ακόμη στη βιογραφία του, ο ίδιος αναφέρει ότι στο Δενισλί της Λαοδικείας υπήρχε και ναός «εκ βάθρων εις τιμήν και μνήμην της Υπατίας, της φιλοσόφου και μάρτυρος» και ότι ο Ναός αυτός πανηγύριζε στις 25 Νοεμβρίου «της παρθενομάρτυρος Αγίας Αικατερίνης υπό το όνομα της οποίας τα πλήθη των πέριξ οικούντων πιστών εορτάζουν την σοφήν ρήτορα κόρην Υπατίαν». (Β Μυρσλίδη, Βιογραφία και περιοδικό «Κιβωτός» Νοέμβριος και Δεκέμβριος 1953). Η Υπατία, Ελληνίς φιλόσοφος και μάρτυρας, προστάτιδα της σπουδάζουσας νεολαίας και ιδιαιτέρως της φιλοσοφίας, τουλάχιστον κατά τη χριστιανική παράδοση της Μικράς Ασίας είναι κατά την αντίληψή μας το ίδιο πρόσωπο με την παρθενομάρτυρα Αγία Αικατερίνα, της οποίας τα οστά ανακαλύφθηκαν τον 8ο αιώνα μ.Χ. στο όρος Χαρήβ και βρίσκονται έως σήμερα στη Μονή Σινά. Αυτά αναφέρει μεταξύ άλλων, η Κωνσταντίνα Παλαμιώτου.

Γράφει ο Άγγελος-Ευάγγελος Φ. Γιαννόπουλος



Ο ερχομός, τα θαύματα, η ανάσταση, οι διδασκαλίες, και οι ευεργεσίες του Ιησού Χριστού, αποτελούν για όλους τους πιστούς, τους ηθικούς, τους λογικούς Έλληνες με παιδεία, τα πιο αξιόλογα και ελπιδοφόρα γεγονότα όλων των εποχών, στην παγκόσμια ιστορία. Η μεγαλύτερη εθνική ευεργεσία του Χριστού, και της Ορθοδοξίας, μέσω των Ισαποστόλων Κωνσταντίνου και Ελένης, ήταν η απελευθέρωση από τον Ρωμαϊκό ζυγό, και εν συνεχεία, η ανάληψη της διοικήσεως του Ρωμαϊκού κράτους, από τους Έλληνες. Η ενέργεια τους αυτή, άλλαξε τα ιστορικά δεδομένα, σε παγκόσμιο επίπεδο.



Δυστυχώς όμως υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, οι οποίοι δεν χαίρονται, από την παρουσία και τις ευεργεσίες του Θεανθρώπου. Μερικοί έχουν διαφορετικά συναισθήματα, με αποτέλεσμα να λυπούνται, να οδύρονται, να υποφέρουν, και παράλληλα να πασχίζουν, να μειώσουν την αξία του Χριστού, των Αγίων, των πατέρων της Εκκλησίας, και της Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Είναι εμφανές ότι η αμαρτία και ο Εωσφορισμός, τους δημιούργησε σοβαρή νοητική-ψυχολογική βλάβη, ώστε να μην είναι σε θέση να αντιληφθούν, το ασύλληπτο-μοναδικό μέγεθος της θείας δωρεάς.



Εξαιτίας της μεγάλης πλάνης, είναι μονίμως πιστοί στον εωσφορισμό, και τους δαίμονες του παγανισμού, και όχι προς τον Ιησού Χριστό, που είναι πλημμυρισμένος από την καλοσύνη, την ευλογία της δημιουργίας, και το αναστάσιμο φως.



Αποστρέφονται την ελευθερία του Χριστού, την ευλογία του Ελληνικού πολιτισμού, και της δημιουργίας, με αποτέλεσμα να επιθυμούν την τυραννία, του μισάνθρωπου Εωσφόρου. Τους αποκαλύφθηκε ο Θεός, ο Σωτήρας και Λυτρωτής Ιησούς Χριστός, αλλά δεν τον αγάπησαν και δεν τον δέχτηκαν.

Ο Θεός έγινε άνθρωπος και εμφανίστηκε ως Μεσσίας, όμως κάποιοι άνθρωποι, τον απέρριψαν, και δεν τον πίστεψαν. Από τα αρχαία χρόνια η πλειοψηφία των Ελλήνων σοφών, γνώριζε για τον έναν Θεό δημιουργό. Η αναζήτηση της αλήθειας, οδήγησε τους Έλληνες φιλοσόφους, να αγαπήσουν την γνώση, για αυτό και έγιναν πανεπιστήμονες. Η φιλοσοφία των Ελλήνων γέννησε τις επιστήμες, και παράλληλα, βοήθησε τους προγόνους μας, να γίνουν Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ανέκαθεν αναζητούσαν οι Έλληνες την αλήθεια, και το φώς. ‘Όταν οι προγονοί μας γνώρισαν τον Χριστό, κατάλαβαν ότι εκεί βρίσκεται η αλήθεια. Η ελευθερία πίστεως είναι Θεόδοτη. Είναι δοσμένη από τον ίδιο τον Θεό. Συνεπώς ο κάθε άνθρωπος, έχει το δικαίωμα, να πιστεύει σε όποια θρησκεία επιθυμεί.


Δυστυχώς όμως, όταν γίνεται κατάχρηση, της θεοδότου ελευθερίας, με παραποίηση των ιστορικών πηγών, με φανατισμό, και μίσος, τότε δημιουργούνται σοβαρότατα ζητήματα και προβλήματα σχετικά με την εθνική και κοινωνική συνοχή-επιβίωση. Είναι θλιβερό, όμως κάποιοι ενεργούν σκόπιμα, και παραποιούν την Ελληνική ιστορία, με στόχο τον αφανισμό του Ελληνικού έθνους. Στην σημερινή εργασία, θα δούμε μεταξύ άλλων, τα συγκλονιστικά στοιχεία, τα οποία αναφέρει, στο άρθρο της, η Κωνσταντίνα Παλαμιώτου.

Ένα από αυτά που προσάπτουν, οι νεοταξίτες-παγανιστές, με στόχο, να πλήξουν την Ορθοδοξία, είναι και η δολοφονία”, της μεγάλης νεοπλατωνικής Φιλοσόφου Υπατίας.


Η Ελληνίδα Φιλόσοφος Υπατία ήταν Χριστιανή, και δολοφονήθηκε από εωσφοριστές Ιουδαίους, σύμφωνα, με την Κωνσταντίνα Παλαμιώτου. Η Φιλόλογος και διδάκτωρ της Ελληνικής φιλοσοφίας, Κωνσταντίνα Παλαμιώτου-Θωμαϊδου, αλλάζει τα ιστορικά δεδομένα, με ένα εξαιρετικό άρθρο, και νέα αδιάσειστα στοιχεία, προκαλεί συγκλονιστικές ανατροπές.

Στο εξαιρετικό άρθρο της, η Κωνσταντίνα Παλαμιώτου, απέδειξε ότι η Υπατία, ήταν Χριστιανή, και ότι δολοφονήθηκε, από Εωσφοριστές Ιουδαίους.


Επίσης με βάση το τεκμηριωμένο, και άριστα επιστημονικά καταρτισμένο άρθρο της, υπάρχει σοβαρό ενδεχόμενο, η Ελληνίδα Υπατία, να ήταν η Αγία Αικατερίνη.


Εδώ και μερικούς αιώνες, τα γνωστά ανθελληνικά κέντρα, στα πλαίσια, του διχασμού-διαμελισμού, του Ελληνικού έθνους, ισχυρίζονται, ότι η πολύ μεγάλη νεοπλατωνική- Φιλόσοφος Υπατία, “δολοφονήθηκε σκόπιμα”, από τους Χριστιανούς.

Η Αλεξανδρινή Υπατία, ήταν η μοναδική επιστήμονας στον κόσμο, η οποία θυσιάστηκε, για τα αξιώματα, του Ύπατου των Φιλοσόφων. Πιο συγκεκριμένα θυσίασε την ζωή της, για να είναι η Φιλόσοφος-Βασίλισσα της Αλεξάνδρειας. Είναι γνωστό ότι ο Έπαρχος της Αλεξάνδρειας, ο Ορέστης, ήταν ένας από τους πιο αγαπημένους μαθητές, της νεοπλατωνικής Φιλοσόφου. Η Υπατία ασκούσε μεγάλη επιρροή στον Ορέστη, καθώς και σε χιλιάδες άλλους ανθρώπους. Η Αλεξανδρινή Φιλόσοφος, είχε επίγνωση των δυνατοτήτων της, και το πόση μεγάλη αξία είχε. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία, τα κίνητρα της Υπατίας, να συμμετέχει στην πολιτική ζωή ήταν αγνά. Είχε ανιδιοτελής προθέσεις, καθώς είχε αφιερώσει την ζωή της, στις επιστήμες.

Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΚΛΗ-ΠΛΑΤΩΝΑ.
Tα βασικά αξιώματα του Πλάτωνα, σχετικά με τον ιδανικό φιλόσοφο-βασιλέα, αποτελούν η παιδεία, η γενναιότητα, η ηθική, η αγάπη και η αφοσίωση στα Ελληνικά ιδεώδη. Ο φιλόσοφος-βασιλιάς, διαθέτει, την δύναμη της γνώσης, διότι η παιδεία, είναι η αρχή των πάντων. Για να φέρει την ηθική, την δικαιοσύνη, την ανδρεία, και την ευημερία, ως άριστος ηγεμόνας, είναι απαραίτητη προυπόθεση η σωστή Ελληνική αγωγή. Ο Ύπατος των Φιλοσόφων, για την θέση του ιδανικού ηγεμόνα, εξαιρεί τους απαίδευτους, οι οποίοι ζούνε μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Σύμφωνα με τον Μέγα Αριστοκλή-Πλάτωνα, η κακία είναι αμάθεια. Επίσης δεν επιτρέπει να διεκδικήσουν την θέση του ηγεμόνα, ούτε οι θεωρητικοί φιλόσοφοι.
Ο φιλόσοφος-βασιλιάς του Πλάτωνα, λαμβάνει την καλύτερη εκπαίδευση, και για αυτό έχει την ηθική ευθύνη, προς την πατρίδα, να γίνει αρχηγός, και ανιδιοτελής κυβερνήτης με σοφία και δικαιοσύνη. Διότι έχει πολύ υψηλή παιδεία, σε ζητήματα κοινωνικά-πολιτικά και φιλοσοφικά, είναι ο ικανότερος, από τους άλλους σοφούς.
Η αξία ενός φιλοσόφου – βασιλιά φαίνεται από τις προσπάθειες του, για την ηθική-πνευματική βελτίωση των πολιτών, την ενίσχυση της πατρίδος σε πολιτικό, στρατιωτικό, κοινωνικό και οικονομικό επίπεδο. Ο φιλόσοφος-βασιλιάς δεν διέπεται από αρχομανία, και εξουσιαστικές τάσεις, καθώς αναλαμβάνει την εξουσία, για το καλό της πατρίδας. Η προσωπική του ολοκλήρωση, έρχεται μέσα από την πραγματοποίηση των ηθικών-πνευματικών, και πολεμικών του καθηκόντων. Το άρρωστο πάθος για την εξουσία, όπως επίσης και η ανάληψή της από ανθρώπους στερημένους από πνευματικές-ηθικές αρετές, προκαλεί αντιδικίες, πολέμους και καταλήγει στην καταστροφή της Ελλάδος. Οι φιλόσοφοι λοιπόν, για τον Πλάτωνα, είναι οι μόνοι ικανοί να κυβερνήσουν τις πόλεις και την Ελλάδα, διότι είναι οι μοναδικοί οι οποίοι, έχουν καλύτερο βιοτικό επίπεδο, και είχαν μεγαλύτερες τιμές και αναγνώριση, από οποιονδήποτε άλλο βασιλιά και πολιτικό. Είναι ολοφάνερο, ότι ο Πλάτωνας, είναι πιστός, στα ιδεώδη, του Βασιλιά Θησέα.
Ο μεγάλος ήρωας, ο Θησέας ήταν ο πρώτος Έλληνας βασιλιάς παγκοσμίως, ο οποίος δίδαξε ότι οι βασιλείς επωμίζονται τα περισσότερα βάρη από όλους τους άλλους, ενώ τους καρπούς των προσπαθειών τους, πάντοτε τους μοιράζονται με όλους τους πολίτες. Ακόμη ο Θησέας δίδαξε ότι σε κάθε μάχη, σε κάθε πόλεμο, καθημερινά τις περισσότερες φορές από οποιονδήποτε άλλο στρατιώτη, βάζει την ζωή του σε κίνδυνο ο εκάστοτε Έλληνας Βασιλιάς. Για αυτό όλοι οι Έλληνες Βασιλείς, στρατηγοί κατά την αρχαία και μεσαιωνική εποχή, όπου οι πρόγονοι μας ήταν διοικητές της Ελληνικής- Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, έκαναν επιθέσεις, ολομόναχοι, ενάντια σε χιλιάδες αντιπάλους.
Αυτό το έκαναν για να πάρουν θάρρος οι Έλληνες στρατιώτες για να κερδηθούν οι μάχες και οι πόλεμοι υπέρ της Ελληνικού-Ρωμαϊκού κράτους. Το ίδιο έκαναν και όλες οι επόμενες γενιές Ελλήνων στρατιωτικών μέχρι και την σύγχρονη Ελληνική ιστορία (1821-1940).
Από την εποχή του αυτοκράτορα Κωνστάντιου εώς την εποχή του αυτοκράτορα Θεοδόσιου του Β, έζησαν οι πέντε μεγαλύτεροι Έλληνες νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι του μεσαίωνα. Αυτοί ήταν ο Μέγας Βασίλειος, οι Άγιοι Ιωάννης (Χρυσόστομος), Γρηγόριος ο Θεολόγος η Ναζιανζηνός, ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης και η φιλοχριστιανή Υπατία. Την εποχή εκείνη και οι πέντε νεοπλατωνικοί διδάσκουν τον Αριστοκλή, έχοντας πάντοτε την αμέριστη υποστήριξη των αυτοκρατόρων.
Οι αυτοκράτορες γνωρίζουν προσωπικά τους μεγάλους φιλοσόφους – ρήτορες, τους Αγίους Ιεράρχες και τους στηρίζουν στο επιστημονικό τους έργο. Αυτό ήταν η ενσωμάτωση της Πλατωνικής διδασκαλίας στον Χριστιανισμό. Με την ολοκλήρωση αυτού του μοναδικού στο είδος του φιλοσοφικού-πνευματικού έργου οι Ιεράρχες, μετέτρεψαν τον Ιουδαϊκό Χριστιανισμό σε καθαρά Ελληνικό, και τότε αμέσως ο Μέγας Θεοδόσιος τον Μάιο του 381 μ.χ. θα ανακηρύξει τον Χριστιανισμό σε επίσημη θρησκεία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Εάν οι αυτοκράτορες ήταν ενάντια στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, δεν θα επέτρεπαν πότε την ενσωμάτωση αυτούσιας της διδασκαλίας του Αριστοκλή-Πλάτωνα, στην Χριστιανική θρησκεία. Ακόμη άμεσα οι αυτοκράτορες θα τιμωρούσαν τους Αγίους Ιεράρχες και θα τους αφαιρούσαν όλα τα εκκλησιαστικά τους αξιώματα. Επίσης θα απαγόρευαν την διδασκαλία του Πλάτωνα στους Ιεράρχες, στην Υπατία καθώς και σε όλους τους υπόλοιπους φιλοσόφους.
Μεταξύ άλλων οι αυτοκράτορες θα έκλειναν και όλες τις φιλοσοφικές σχολές, με αποτέλεσμα να μην ήταν σε θέση να σπουδάσουν, οι Άγιοι, η Υπατία, και όλοι οι υπόλοιποι σοφοί της εποχής εκείνης. Αυτό όμως ήταν κάτι το οποίο δεν το έκανε ποτέ κανένας αυτοκράτορας, διότι όλοι οι φιλόσοφοι δίδασκαν ελεύθερα τον τον ύπατο των φιλοσόφων και όσοι το επιθυμούσαν, σπούδαζαν την αρχαία Ελληνική γραμματεία. Χωρίς την ένωση του Χριστιανισμού και του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, ήταν αδύνατον να γίνει το έθνος μας, παγκόσμια αυτοκρατορία και να φτάσει στην κορυφή του κόσμου.
Ο Ελληνικός πολιτισμός και ο Χριστιανισμός θα ενωθούν, ώστε να γίνει για μία και μοναδική φορά η Ελλάδα παγκόσμιο κρατικό μόρφωμα. Ο Χριστός και ο Πλάτωνας υπήρξαν τα θεμέλια της αυτοκρατορίας. Από εκεί ο Ελληνισμός θα πάρει αστείρευτες δυνάμεις για να μεγαλουργήσει και να επιβιώσει. Οι πατέρες της Ορθοδοξίας, κράτησαν ότι πολύτιμο είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός, όπως οι διδασκαλίες του Πλάτωνα-Αριστοκλή και του Αριστοτέλη, ενώ παράλληλα χρησιμοποίησαν την κορυφαία γλώσσα στον κόσμο την Ελληνική. Ο Ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν αρκετός από μόνος του για να φτάσει στην κορυφή του κόσμου το έθνος. Για αυτό και έπρεπε να ενωθεί ο Ελληνικός πολιτισμός με τον χριστιανισμό, για να φτάσει ο Ελληνισμός στο απόγειον της δυνάμεως του. Η πολιτιστική διαδρομή του αρχαίου Ελληνικού κόσμου ενώθηκε με την Ορθοδοξία, ως σώμα Χριστού, όταν οι Έλληνες θα αναλάβουν την ηγεσία της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της Αγίας Ορθόδοξης Εκκλησίας.


Ο μέγιστος εκφραστής της Αρχαιότητας ο Αριστοκλής μαζί με τους τρεις Ιεράρχες θα δημιουργήσουν της βάσεις για την οικουμενικότητα, την διαχρονικότητα του Ελληνισμού και της Χριστιανικής, Ελληνικής-Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Τα περισσότερα στοιχεία του αθάνατου Ελληνικού πνεύματος θα είναι πλέον μέσα στην Ορθόδοξη πίστη. Η εισαγωγή των διδασκαλιών του ύπατου των φιλοσόφων Πλάτωνα-Αριστοκλή από τους Αγίους Ιεράρχες είναι η μεγαλύτερη απόδειξη ότι οι Έλληνες φιλόσοφοι ήταν μονοθεϊστές και ότι δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με το Φοινικικό δωδεκάθεο. Μέσα από τα Πλατωνικά διδάγματα και τα ηθικά αξιώματα, ο Χριστιανισμός έγινε πολύ ευκολότερα αποδεκτός από τους Έλληνες, καθώς τους φάνηκε από την αρχή, ότι η Ορθοδοξία είναι κάτι πολύ οικείο, προς εκείνους. Το αποτέλεσμα ήταν με την εισαγωγή των διδαχών του Πλάτωνα, στον Χριστιανισμό, να έχουμε πολύ μεγάλη εξάπλωση, της νέας και ανερχόμενης θρησκείας στην αυτοκρατορία. Μόνον όσοι ήταν αγράμματοι δεν έγιναν Χριστιανοί, διότι δεν επέτυχαν να διεισδύσουν στα ουσιώδη νοήματα της Χριστιανικής διδασκαλίας.
Η αλλαγή του Χριστιανισμού από τον Εβραϊκό στον Ελληνικό πολιτισμό επέφερε την παγκοσμιότητα της Ορθοδοξίας, του Ευαγγελίου, του κλασικού πολιτισμού και της αυτοκρατορίας. Ο Χριστιανισμός μαζί με τον σωτήρα Ιησού Χριστό διαμόρφωσαν ηθικά και πνευματικά ολόκληρη την Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, διότι εξ αρχής ο Χριστιανισμός με τον Ελληνισμό, είχαν τα ίδια ηθικά αξιώματα, στους περισσότερους τομείς. Ενδεικτικό περί αυτού ήταν, ότι τρία από τα τέσσερα Ευαγγέλια γράφτηκαν απευθείας στην Ελληνική γλώσσα, όπως επίσης οι πράξεις των Αποστόλων, οι επιστολές του Αποστόλου των εθνών Παύλου, καθώς και τα πρώτα άρθρα της Ορθόδοξης, Χριστιανικής θεολογίας. Έξω από την Ελληνική Ορθοδοξία άφησαν οι άγιοι Ιεράρχες, μόνο το δωδεκάθεο, τον Φοινικικό παγανισμό ως ανάξιο του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού και της Ορθοδοξίας. Πρόσθεσαν στον Χριστιανισμό μόνον ότι καλό είχε ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός μέσα από τα φιλοσοφικά αξιώματα του Αριστοκλή. Οι πατέρες της Εκκλησίας διότι σπούδασαν στην αρχαία Αθήνα, καθώς και σε άλλα μέρη, ενώ υπήρξαν για λίγο διάστημα πριν να γίνουν ιερείς, επαγγελματίες ρήτορες-σοφιστές, αντιλήφθηκαν αμέσως την αξία του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος.


Χρησιμοποίησαν τις αξίες και τα ιδανικά των φιλοσόφων και ειδικά του Αριστοκλή για να δημιουργήσουν την παγκόσμια, Χριστιανική, Ελληνορωμαϊκή αυτοκρατορία.


Aξιοποίησαν στο έπακρο την Ελληνική γλώσσα για να γράψουν όλα τα υψηλού επιστημονικού, φιλοσοφικού και πνευματικού επιπέδου έργα τους. Μέσα από την δυναμική και την πνευματικότητα της αρχαιοελληνικής αγωγής, δίδαξαν στους Έλληνες την ελευθερία, την αγάπη, την ηθική ,την δικαιοσύνη, την γενναιότητα, την ομορφιά, και την πίστη στον Ιησού Χριστό.


Την ίδια εποχή με την μεγάλη νεοπλατωνική και φιλοχριστιανή Υπατία στην Αίγυπτο έζησε και η Ευδοκία-Αθηναις στην Κωνσταντινούπολη. Η Αγία Ευδοκία, με πρότυπο την Αλεξανδρινή Υπατία, συνδύασε άριστα το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα με την Χριστιανική πίστη, στην Κωνσταντινούπολη. Η Υπατία είχε πολλούς Χριστιανούς μαθητές στην σχολή της. Εάν ο Χριστιανισμός ήταν ενάντια στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, τότε η φιλόσοφος Υπατία, δεν θα δεχόταν, απολύτως κανέναν Χριστιανό, ως μαθητή, στην σχολή της. Η Αλεξανδρινή φιλόσοφος ήταν μια στοργική μητέρα-δασκάλα. Αγαπούσε και φρόντιζε τους μαθητές της, απαλλαγμένη από ιδεοληψίες και προκαταλήψεις, σε μία ιστορική περίοδο που ο θρησκευτικός φανατισμός δίχαζε και φανάτιζε τους κατοίκους της Αλεξάνδρειας. Η μεγάλη νεοπλατωνική φιλόσοφος Υπατία είχε εκείνα τα χρόνια ως μαθητές αρκετούς Χριστιανούς. Αυτό είναι ενδεικτικό ότι ο γνήσιος Ορθόδοξος-Χριστιανισμός, ουδέποτε ήταν ενάντια στην αρχαία Ελληνική γραμματεία. Εάν οι Έλληνες χριστιανοί ήταν ενάντια στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό, τότε δεν θα τους δεχόταν η Φιλόσοφος Υπατία ως μαθητές της.


Όμως σε όλα τα χρόνια τα οποία δίδασκε η Υπατία είχε πάντοτε Χριστιανούς μαθητές. Ο Συνέσιος ήταν ο πιο αγαπημένος μαθητής της Υπατίας και μέγας θαυμαστής της φιλοσόφου. H σχέση του Συνέσιου και της Υπατίας, ήταν ισάξια σε πνευματικό και ηθικό επίπεδο, με την σχέση, του Αριστοκλή, με τον Σωκράτη. Όταν τελείωσε την φιλοσοφική σχολή, ο Συνέσιος, διατηρούσε αλληλογραφία και είχε επαφές με την μεγάλη φιλόσοφο. Η μεγάλη Φιλόσοφος Υπατία είχε το παράδειγμα των τριών Ιεραρχών, οι οποίοι ως φιλόσοφοι ενσωμάτωσαν ολόκληρη την Πλατωνική διδασκαλία στον χριστιανισμό. Η φιλοσοφική σχολή της Αλεξάνδρειας, με διευθύντρια την Υπατία, κατέστη μέγας προστάτης και συνεχιστής, των αξιωμάτων του Αριστοκλή.


Η φήμη της ως σπουδαίας φιλοσόφου διαδόθηκε γρήγορα, με αποτέλεσμα να καταφθάνουν στην Αλεξάνδρεια για να μαθητεύσουν κοντά της, από όλα τα μέρη της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.


Tο σπίτι της έγινε κέντρο διανοουμένων που συζητούσαν επιστημονικά και φιλοσοφικά ζητήματα. Με την επιστροφή της στην Αλεξάνδρεια, η Υπατία δίδαξε στην σχολή της φιλοσοφία αστρονομία, μαθηματικά-γεωμετρία, μουσική και ρητορική. Η σχολή στην οποία δίδαξε γνώρισε περισσότερη φήμη, από την αντίστοιχη Αθηναϊκή, την οποία σπούδασε, ενώ παράλληλα διατήρησε την μακραίωνη σχέση της πόλης με την φιλοσοφία. Η Υπατία έμεινε πιστή στις διδασκαλίες του Ύπατου των φιλοσόφων, του Αριστοκλή. Στην αρχαία αγορά, δίδασκε Πλάτωνα, αποδεικνύοντας τις ικανότητες της, στην ρητορική και την φιλοσοφία, με αποτέλεσμα να συγκεντρώνει γύρω της, την ελίτ των μαθητών και των κατοίκων της Αλεξάνδρειας. Η Ελληνίδα σοφός, υπήρξε ιδιαίτερα δημιουργική σε ότι είχε σχέση με την μαθηματική επιστήμη, κάνοντας εργασίες και σχόλια για το έργο του Απολλώνιου και του Διόφαντου. Αυτό την έκανε την πρώτη γυναίκα που διακρίθηκε στα μαθηματικά. Ο Αστρονομικός κανόνας. Η Υπατία έγραψε ένα έργο με τίτλο “αστρονομικός κανών” με σκοπό την υψηλή μελέτη, στους τομείς των μαθηματικών εργασιών, του πατέρα της (Θέωνα).


ΑΛΜΑΓΕΣΤΗ.
Ένα από τα εξαιρετικά βιβλία του Πτολεμαίου είναι η Αλμαγέστη. Εργασίες επάνω στο έργο του Πτολεμαίου είχε κάνει, η Αλεξανδρινή μαθηματικός-φιλόσοφος. Ακόμη είχε κάνει γεωμετρικές εργασίες για τους κώνους του Απολλώνιου και την αριθμητική του Διόφαντου.
Τα δύο αυτά έργα της Υπατίας, ήταν σε πάρα πολύ ανώτερο μαθηματικό επίπεδο εξισώσεων. Μέσα από την προσέγγιση του Απολλώνιου, μέσω της άλγεβρας και του Διόφαντου, μέσα από την γεωμετρία, βλέπουμε το πολύ υψηλό επίπεδο της Υπατίας. Η φιλόσοφος είχε άριστη επιστημονική κατάρτιση, για αυτό και ήταν πολύ εξοικειωμένη,με τα ανωτάτου επιπέδου μαθηματικά σε άλγεβρα και γεωμετρία. Οι Απολλώνιοι κώνοι είναι από τα πιο δύσκολα μαθηματικά έργα της αρχαίας εποχής, και παράλληλα έβαλαν τα θεμέλια για πολλά από γεωμετρικά έργα των επόμενων αιώνων. Από τον 18ο αιώνα οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι αρκετά φυσικά φαινόμενα, όπως οι τροχιές των πλανητών, με τις καμπύλες που προέκυπταν από τις κωνικές τομές, αναφερόταν με τον καλύτερο δυνατό επιστημονικό τρόπο στο έργο της Υπατίας. Η άλγεβρα και η γεωμετρία, οφείλουν στην μεγάλη Αλεξανδρινή, φιλόσοφο Υπατία, ένα αξιόλογο τμήμα της εξελίξεως τους, διότι χωρίς εκείνη θα είχαμε λιγότερες εργασίες σε επιστημονικό επίπέδο-αξία, και δεν θα γνωρίζαμε αρκετά για σημαντικά έργα του Διόφαντου και του Απολλώνιου.


Οι μαθητές που παρακολουθούσαν τις διδασκαλίες της, στην σχολή ανήκουν στις ανώτερες κοινωνικά τάξεις, της Αλεξάνδρειας. Ήταν νέοι που επιθυμούσαν να λάβουν υψηλή εκπαίδευση, με στόχο στο μέλλον να αναλάβουν υψηλά πολιτικά και θρησκευτικά αξιώματα. Ανάμεσα σε αυτούς, ήταν οι χριστιανοί Ορέστης, ο μετέπειτα έπαρχος της Αλεξάνδρειας και ο Συνέσιος, ο μετέπειτα Επίσκοπος της Κυρήνης. Στα 412- 415 μ. Χ., ο έπαρχος της Αιγύπτου ο Ορέστης, ο παλαιός μαθητής της Υπατίας, με τον οποίο διατηρούσε φιλικούς δεσμούς, βαπτίστηκε χριστιανός. Ο Ορέστης, συμβουλευόταν την δασκάλα του σε πολιτικά ζητήματα. Αυτό το καθεστώς, δεν το ανεχόταν ο Πατριάρχης Αλεξάνδρειας, ο Κύριλλος, και οι άλλοι πολιτικοί και θρησκευτικοί παράγοντες. Όλοι οι άνθρωποι την σεβόταν και την θαύμαζαν. Ωστόσο, πολλοί την ζήλευαν και επειδή συχνά συναντούσε και είχε μεγάλη οικειότητα με τον Ορέστη, την κατηγόρησαν ότι αυτή ήταν η αιτία που ο Επίσκοπος και ο Ορέστης δεν γινόταν φίλοι. Η Υπατία ως γυναίκα ήταν ένα πολύ ανήσυχο πνεύμα, και εκτός από την αρχαία Ελληνική γραμματεία ασχολούνταν και με την πολιτική. Αυτό όμως ήταν κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα εκείνης της εποχής. Ήταν αδιανόητο μια γυναίκα να ασχολείται με τα δημόσια πράγματα και ειδικά με την πολιτική. Διότι είχε επίγνωση των υψηλών ικανοτήτων της, αλλά και έχαιρε πολύ μεγάλου σεβασμού, δεν συμμετείχε απλά στα πολιτικά δρώμενα αλλά στην ουσία ήταν εκείνη η οποία διοικούσε, κατά ένα μεγάλο βαθμό την εξελληνισμένη πόλη. Σε αυτό έπαιξε εν μέρει ρόλο, εκτός από την μεγάλη προσωπική της αξία, ότι ο μαθητής της ο Ορέστης, ο οποίος ήταν χριστιανός και Ρωμαίος έπαρχος, της είχε τεράστιο σεβασμό αλλά και μεγάλη αδυναμία.


Η ΥΠΑΤΙΑ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΤΟΝ ΦΘΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ.
Η φήμη και ο σεβασμός προς την Υπατία αυξανόταν συνέχεια. Η ανάμιξη της όμως στην πολιτική ήταν κάτι το οποίο ενοχλούσε τρομερά τους πολιτικούς από όλες τις εθνικότητες, όπως ήταν οι Έλληνες Χριστιανοί, οι Εβραίοι αλλά και οι Eθνικοί. Παρά τις διαμαρτυρίες και της πολλές συστάσεις, η Υπατία εξακολουθούσε να συμμετέχει στα συμβούλια και ουδέποτε δέχτηκε να αποσυρθεί από την ενεργό πολιτική. Αυτό το καθεστώς προκαλούσε τρομερή οργή στους πολιτικούς άνδρες της Αλεξάνδρειας, οι οποίοι δεν δεχόταν σε καμία των περιπτώσεων, να ασκεί την διοίκηση της πόλεως, κατά ένα μεγάλο βαθμό μια γυναίκα. Εδώ βλέπουμε ξεκάθαρα το πόσο πολύ επηρεασμένη ήταν η Υπατία από τον Αριστοκλή (Πλάτων). Ο Αριστοκλής δίδαξε ότι τις πόλεις θα πρέπει να τις διοικούν οι φιλόσοφοι-βασιλείς, οι οποίοι θα είναι οι ικανότεροι όλων των υπολοίπων ανθρώπων, σε όλους τους τομείς. Η μη συμμόρφωση της Φιλοσόφου στις υποδείξεις των πολιτικών, να σταματήσει την εμπλοκή της με την πολιτική, επέφερε φοβερό μίσος εναντίον της, και μια κατάσταση εκτός ελέγχου στην πόλη της Αλεξανδρείας.


Δυστυχώς η Υπατία αγνόησε επιδεικτικά τις υποδείξεις των πολιτικών και θρησκευτικών παραγόντων της πόλης, να μην ασχολείται με την πολιτική, και τελικά αυτή η επιμονή της, προκάλεσε τον θάνατο της. Οι πολιτικοί-θρησκευτικοί παράγοντες όπως ο πατριάρχης Κύριλλος και οι Ραββίνοι δεν δεχόταν να τους επισκιάζει και να διοικεί την Αλεξάνδρεια, η Ελληνίδα φιλόσοφος Υπατία.
Τελικά η απόφαση της Υπατίας να συνεχίσει να ασχολείται με την πολιτική, στα πρότυπα του Πλάτωνα, ως Βασιλέας-φιλόσοφος, έγινε η αιτία τρομερών πολιτικών και θρησκευτικών εντάσεων, με συνέπεια τον τραγικό θάνατό της. Ο ίδιος ο μεγάλος της θαυμαστής, ο μαθητής της ο οποίος ήταν και πολύ ερωτευμένος με την φιλόσοφο Υπατία, ο έπαρχος Ορέστης έγινε η αιτία να σκοτωθεί η δασκάλα του. Η πολιτική αντιμετώπιση του Ορέστη, ήταν κάτι το οποίο δυσαρεστούσε πάρα πολύ ένα μέρος των Χριστιανών της Αλεξάνδρειας.


Στην πάρα πολύ αυτή ταραχώδη περίοδο, η μεγάλη διαμάχη μεταξύ του πατριάρχη Κυρίλλου και του επάρχου Ορέστη, θα συμβάλουν σε πολύ σημαντικό βαθμό, στο να δολοφονηθεί η Υπατία. Η πολιτική αντιπαλότητα των δυο κορυφαίων παραγόντων της πόλης, ήταν τεράστια και χωρίς τελειωμό. Ο κόσμος της Αλεξάνδρειας, λαθεμένα υπέθεσε ότι επειδή ο Ορέστης, υπήρξε μαθητής της Υπατίας, ότι εκείνη είναι η υπεύθυνη, για την στάση του απέναντι στον Κύριλλο. Όμως η Υπατία ήταν ταυτόχρονα και με τις δυο πλευρές καθώς υποστήριζε τον χριστιανισμό και την φιλοσοφία για αυτό ήταν γεμάτη η σχολή της, από Χριστιανούς και εθνικούς όλα τα χρόνια τα οποία δίδαξε.


Εάν ο μέγας Θεοδόσιος, ο Αρκάδιος, και ο Θεοδόσιος ο Β, ήταν ενάντια στην αρχαία Ελληνική Φιλοσοφία, δεν θα επέτρεπαν στην Υπατία, να διδάξει στην Αλεξάνδρεια, όπως και σε κανέναν άλλο Έλληνα φιλόσοφο, του Ρωμαϊκού αυτοκρατορικού κράτους. Ο παγκόσμιος χαρακτήρας της Ελληνορωμαϊκής αυτοκρατορίας εδραιώνεται σταθερά μέσα από την οικουμενική χριστιανική ιδέα. Ο σκοπός των Ελλήνων του Ρωμαϊκού κράτους είναι η ενοποίηση του πληθυσμού της αυτοκρατορίας, μέσω της χριστιανικής πίστεως.
Η Ορθοδοξία ήταν το βασικό στοιχείο συνοχής της για να αντιμετωπίσει τον μόνιμο κίνδυνο λόγω των διαφορετικών λαών. Η πολιτική ιδεολογία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας θεμελιώθηκε επάνω στο αξίωμα της χριστιανικής οικουμενικότητας και των Ρωμαϊκών πολιτικών αξιωμάτων. Η βασική αρχή της πολιτικής Ρωμαϊκής θεωρίας ήταν η Pax Romana, η παγκόσμια Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ένωσε όλη την οικουμένη. Αυτό έγινε πράξη, μέσα από την εθνική ευεργεσία του Αγίου Θεοδοσίου, ο οποίος, καθιέρωσε, τον Χριστιανισμό, ως επίσημη θρησκεία, του Ρωμαϊκού κράτους.
Δημιουργός όλων αυτών των μυθευμάτων, για την “δολοφονία”, της Αλεξανδρινής Φιλοσόφου, από τους χριστιανούς, ήταν ο μέγας ανθέλληνας, Έντουαρντ Γκίμπον. Ο Γίββων αναφέρει σχετικά με την Υπατία, ότι μια παρθένος έγινε “μάρτυρας” του Ελληνισμού, επάνω στην ακμή της, και στην πιο μεγαλη φιλοσοφική της στιγμή, διότι την “δολοφόνησε” ο πολύ “κακός “Πατριάρχης Αλεξανδρείας Κύριλλος. Ο Κύριλλος σύμφωνα με τον Γίββων, φθονούσε την Υπατία και ήθελε πάση θυσία να την σκοτώσει, διότι είχε μεγάλη φήμη και σεβασμό. Τα ίδια ανθελληνικά και ανυπόστατα, αναφέρει ο Ανθέλληνας Γίββων, για τον Έλληνα που ξεπέρασε, σε αρκετούς τομείς τον Μέγα Αλέξανδρο.



ΠΟΙΟΙ ΕΙΧΑΝ ΚΙΝΗΤΡΟ ΝΑ ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΗ ΦΙΛΟΣΟΦΟ ;




Η νεοπλατωνική Φιλοσοφία, και η νεοπυθαγόρεια, χρήζει ιδιαίτερης προσοχής.



Τα αρχαία χρόνια, ένα τμήμα από τους Φοίνικες-Σημίτες, από μονοθεϊστές της Π. Διαθήκης και πιστοί των προφητών, εγκατέλειψαν τον αληθινό Θεό, άλλαξαν και έγιναν Εωσφοριστές του δωδεκαθέου. Από τότε άλλαξε οριστικά η παγκόσμια ιστορία. Κανένα άλλο έθνος, δεν επέδειξε τόσο μεγάλη πίστη, ζήλο, και αφοσίωση στον άρχοντα του σκότους, πλην των Σημιτών. Οι Ιουδαίοι μυήθηκαν στον σατανισμό-παγανισμό από τους Αιγύπτιους, και εν συνεχεία από τους Βαβυλώνιους. ‘Ένα μέρος των Σημιτών που τελούσε υπό αιχμαλωσία, κατά την έξοδο από την Αίγυτπο, δεν ακολούθησε τον Μωυσή στο Ισραήλ, αλλά ήρθε στην αρχαία Ελλάδα.

Ανατρέχοντας στους ιερούς αρχαίους Έλληνες στον Εκαταίο-Μιλήσιο (Στραβων 7, 321), στον Θουκυδίδη (Α, 3 – 9), στον Ηρόδοτο (Ιστορία Α 54 – 58, Ιστορία, Β Βιβλίο Ευτέρπη), στον Ισοκράτη (Παναθηναικός, Ελένης Εγκώμιον 68 – 69, Πανηγυρικός), τον Διόδωρο (1, 23-24 και 28-29, Μ, αποσπασμα 3), στον ύπατο των Φιλοσόφων, τον Αριστοκλή (Μενέξενος, 245c-d) , θα διαπιστώσουμε, ότι όλοι οι σοφοί μας αναφέρουν ακριβώς τα ίδια, σχετικά με τους Φοίνικες και τους άλλους αλλοδαπούς, οι οποίοι εισέβαλαν στην Ελλάδα.

Πριν από τον Τρωικό πόλεμο το 1519 π.Χ. Στην Αίγυπτο ξεσπούν ασθένειες. Οι ντόπιοι τις αποδίδουν, στους ασεβείς Εβραίους αλλόφυλους. Οι Εβραίοι για να αποφύγουν τους εξαγριωμένους Αιγύπτιους, εγκαταλείπουν την Αίγυπτο.

Ένα τμήμα του Εβραϊκού λαού, με αρχηγό τον Μωυσή, κατευθύνθηκε δια ξηράς στο Ισραήλ. Οι Εβραίοι-Δαναοί με πλοία και με αρχηγό τον Δαναό, πήγαν αρχικά στην Ρόδο ,και εν συνεχεία στο Άργος της Πελοποννήσου. Όταν έφτασαν στο Άργος, ήρθαν σε σύγκρουση με τους Έλληνες κατοίκους, που ήταν Αχαιοί στην καταγωγή.

Εντούτοις ο βασιλιάς των Αργείων, ο Γελάνωρ, δεν είχε στρατηγικές ικανότητες για να νικήσει τους Δαναούς. Κάτω από αυτές τις δυσμενείς συνθήκες, οι Αργείοι, προσκάλεσαν τον Δαναό για συνθηκολόγηση, ώστε να γίνει κοινός βασιλιάς, Ελλήνων και Εβραίων, στην πόλη του Άργους. Αυτός ήταν και ο λόγος, που οι κάτοικοι του Άργους, ονομάζονταν Αχαιοί και Δαναοί. Τα ίδια ακριβώς μας αναφέρει και ο Διόδωρος ο Σικελιώτης. Όταν κατέκτησε ο Μέγας Αλέξανδρος το Ισραήλ, το Εβραϊκό έθνος ήρθε σε επαφή με την Ελληνική φιλοσοφία και κινδύνεψε με αφομοίωση και εξελληνισμό.

Η επιρροή του Ελληνικού πολιτισμού ήταν τεράστια. Ακόμη και οι Εβραίοι μυστικιστές-θεουργοί, επηρεάστηκαν από την παγκόσμια-Ελληνική φιλοσοφί. Για αυτό άρχισαν να χρησιμοποιούν στοιχεία από τον Πυθαγόρα, τον Αριστοκλή- Πλάτωνα και άλλους Έλληνες σοφούς, δημιουργώντας μια νέα φιλοσοφική-Ιουδαϊκή σχολή, η οποία επιφανειακά δίδασκε την Ελληνική φιλοσοφία, αλλά στην ουσία περιελάμβανε, την λατρεία του Εωσφόρου.


Σημαντικές και αξιόλογες ιστορικές πληροφορίες, για τα νέα Ιουδαϊκά-Φιλοσοφικά σχήματα, μας δίνει ο Εβραίος ιστορικός Ιώσηπος, ο οποίος κάνει αναφορές στους Εσσαίους και στους Φαρισαίους, Οι Φαρισαίοι ήταν Ραββίνοι, ήταν οι δασκάλοι και οι άρχοντες του Ιουδαϊκού λαού. Σύμφωνα με τους Φαρισαίους, ο Μωυσής στο όρος Σινά δεν δέχθηκε μόνο τον γραπτό νόμο, από τον Θεό, την Τορά, αλλά και μια προφορική διδασκαλία, που απευθυνόταν αποκλειστικά μόνο στους Εβραίους, που είχαν υψηλό μορφωτικό επίπεδο. Ο Μωυσής, με την σειρά του, μεταβίβασε αυτήν την προφορική γνώση, σε κάποιους σοφούς και εκλεκτούς Εβραίους, οι οποίοι την διέδιδαν μυστικά , από γενιά σε γενιά. Αυτή ηπροφορική παράδοση, που “δόθηκε” στον Μωυσή, ήταν ο σατανισμός, η εβραϊκή Καμπάλα-δαιμονολατρεία, την οποία δεν αποκάλυπταν δημόσια οι ραββίνοι-Φαρισαίοι. Ο Ιησούς Χριστός αποκάλεσε τους Φαρισαίους, ως τέκνα του Εωσφόρου. Οι σατανιστές-Φαρισαίοι διέγνωσαν τον κίνδυνο, να χαθεί και να αφομοιωθεί το έθνος του Ισραήλ εξαιτίας του Ελληνικού πολιτισμού και του Ιησού Χριστού. Επίσης φοβόταν όσο τίποτε άλλο, την ένωση της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας, και των διδασκαλιών του Χριστού. Για αυτό δημιούργησαν μία σειρά από κατ επίφασιν, νεοπλατωνικές Φιλοσοφικές σχολές, και ομάδες, οι οποίες άρχισαν να επιβουλεύονται, τον Ελληνικό πολιτισμό, τον Ελληνικό έθνος, και τον Χριστιανισμό. Στα πλαίσια των σκοπών τους δημιούργησαν τον Γνωστικισμό-Θεούργια. Το φαινόμενο του Γνωστικισμού ήταν ιδιαίτερα επικίνδυνο, δαιδαλώδες και πολύπλευρο, καθώς υπήρχαν διαφορετικές δοξασίες. Στο πέρασμα του χρόνου, συναγωγές των γνωστικών, δημιουργήθηκαν και από Έλληνες και Πέρσες εθνικούς , όπως ήταν ο Μαρκίων και ο Ελκεσαίος.


Επί της ουσίας, οι Γνωστικοί ήταν σατανιστές-θεουργοί φιλόσοφοι. Ενδεκτικό ήταν ότι κάποια γνωστικά σχήματα, υποδυόταν τους “Χριστιανούς”, και δίδασκαν πλάνες και αιρέσεις. Ο αιρεσιάρχης Άρειος τον 4ο αιώνα μ.Χ., ομοιάζει με τους φιλοσόφους γνωστικιστές. Μην ξεχνάτε ότι οι Γότθοι, Βησιγόθτοι, Οστρογότθοι εωσφοριστές, του Ελληνικού-Ρωμαϊκού στρατού, δεν έγιναν Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αλλά ασπάστηκαν την αίρεση του Άρειου. Όπως αναφέρω εδώ αρκετά χρόνια, οι πανάρχαιοι εχθροί μας, δεν μας πολεμούσαν μόνων στα πεδία των μαχών, στέλνοντας αμέτρητους λαούς εναντίον μας, αλλά παράλληλα, προσπαθούσαν να μα καταβάλουν και πνευματικά.


Όταν ένα έθνος καταρρεύσει πνευματικά-ηθικά, τότε ακολουθεί η στρατιωτική, η πολιτική και η κοινωνική κατάπτωση-παρακμή. Για αυτό οι πανάρχαιοι εχθροί μας, δημιουργούσαν ανά τους αιώνες πολλές αιρέσεις.


Το πολυσχιδές Ιουδαϊκό-φιλοσοφικό μόρφωμα την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, δημιουργεί αιρετικές ομάδες, που συνδυάζουν την Ελληνική φιλοσοφία με τον εωσφορισμό. Μια από τις πιο γνωστές ομάδες, αυτού του είδους, υπήρξαν οι νεοπυθαγόρειοι.


Οι νεοπυθαγόρειοι συνδύασαν την Πλατωνική και την Πυθαγόρεια φιλοσοφία, όμως στην πραγματικότητα
εξασκούσαν την θεουργία και τις μαγείες των Ανατολικών λαών, κάνοντας νεκρομαντείες, υπνωτισμούς, με επικλήσεις πνευμάτων, μέσω των οποίων αναζητούσαν την θέληση και την δύναμη των θεών. Γνωστός νεοπυθαγόρειος μάγος, υπήρξε και ο Απολλώνιος ο Τυανεύς. Στην συνέχεια, οι Σημίτες εωσφοριστές, δημιούργησαν τον ερμητισμό και τον νεοπλατωνισμός.



Ο νεοπλατωνισμός ήταν το νέο ανθελληνικό σχέδιο, για την πτώση και την παρακμή της Ελληνικής-Χριστιανικής, Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και της Ορθοδοξίας. Ιδρυτής του νεοπλατωνισμού, ήταν ο Αιγύπτιος θεουργός-σοφός Πλωτίνος, ο οποίος είχε ως μαθητές και διαδόχους του, τον Φοινικικής καταγωγής Πορφύριο, που έγραψε εναντίον των Χριστιανών, και τον Σύριο Ιάμβλιχο, ο οποίος ήταν υπέρμαχος της Αιγυπτιακής μαγείας. Οι νεοπλατωνικοί φιλόσοφοι, είχαν ταυτίσει την Ελληνική φιλοσοφία με την λατρεία των Αιγυπτίων δαιμόνων του δωδεκαθέου. Μέγας και ένθερμος φίλος, της θεουργίας και του νεοπλατωνισμού, ήταν και ο απαράδεκτος από κάθε άποψη, αυτοκράτορας Ιουλιανός ο Παραβάτης.



ΝΕΟΠΛΑΤΩΝΙΚΟΙ ΦΙΛΟΣΟΦΟΙ ΚΑΙ ΕΩΣΦΟΡΙΣΜΟΣ.


Συνεπώς είχαμε δυο κατηγορίες φιλοσόφων-σοφών στην αρχαιότητα, και νεοπλατωνικών κατά την μεσαιωνική εποχή. Υπήρχαν οι σοφοί που πίστευαν στον Θεό-δημιουργό, και η άλλη κατηγορία σοφών, οι οποίοι πίστευε στους Αιγύπτιους δαίμονες, της παγανιστικής θρησκείας, το λεγόμενο δωδεκάθεο. Από τα πανάρχαια χρόνια, είχαμε δύο κατηγορίες φιλοσόφων, σοφιστών, και επιστημόνων, στην αρχαία Ελλάδα. Η πρώτη κατηγορία ήταν οι μεγάλοι αρχαίοι-Έλληνες σοφοί οι οποίοι πίστευαν και δίδασκαν τον έναν Θεό-δημιουργό. Στην δεύτερη κατηγορία, ήταν όσοι πίστευαν στην αρχαία θρησκεία, το Σημιτικό-Φοινικικό δωδεκάθεο. Οι επιστήμες των μονοθεϊστών Ελλήνων σοφών, ήταν για το καλό της Ελλάδας και της ανθρωπότητας. Στον αντίποδα οι παγανιστές επιστήμονες, ήταν η αιτία για τις γενοκτονίες, την ηθική-πνευματική και την κοινωνική παρακμή, του αρχαίου Ελληνικού κόσμου, και όχι μόνον. Οι βασικότεροι εκπρόσωποι της ξενόφερτης θρησκείας από την Αίγυπτο (Δωδεκάθεο), ήταν ο μάγος-φιλόσοφος Πυθαγόρας, ο Όμηρος, ο Ησίοδος, και στην συνέχεια ο Πλούταρχος, ο Πρόκλος, ο Πλωτίνος, ο Ιάμβλιχος, ο Μιχαήλ Ψελλός και ο Γεώργιος-Πλήθων Γεμιστός. Στην πόλη της Αλεξάνδρειας ζούσαν αρκετοί Ιουδαίοι παγανιστές-καμπαλιστές, που ασκούσαν την θεουργία.


Αυτοί μισούσαν θανάσιμα την Ελληνίδα φιλόσοφο Υπατία, διότι είχε πάρει την απόφαση να γίνει Χριστιανή. Αυτή η επιλογή της, θα επηρέαζε χιλιάδες άλλους κατοίκους στην Αλεξάνδρεια, και όχι μόνον, να γίνουν Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Έπρεπε λοιπόν, να εμποδίσουν με κάθε τρόπο την Υπατία, ώστε να μην γίνει Χριστιανή. Αυτό θα ήταν καταστροφικό, για τους εχθρούς του Ελληνισμού. Οι περισσότεροι Χριστιανοί της Αλεξάνδρειας, γνώριζαν τι προθέσεις της Ελληνίδας Φιλοσόφου, και ότι σύντομα, θα ασπαζόταν τον Χριστό. Δεν υπήρχε κανένας λόγος, να επιθυμούν τον θάνατο της, ούτε φυσικά θα πήγαιναν ενάντια, στον Χριστιανό Επίσκοπο Συνέσιο, τον πιο αγαπημένο μαθητή της Υπατίας.



Η βάφτιση της Υπατίας θα άλλαζε σε καταλυτικό βαθμό, τις ισορροπίες, και τους συσχετισμούς. O Λάμπρος Σκόντζος, επίσης αναφέρει, ότι οι μοναδικοί, που είχαν κίνητρο να δολοφονήσουν, την μεγάλη Αλεξανδρινή Φιλόσοφο, ήταν οι Ιουδαίοι, και οι παγανιστές.



Αγία Αικατερίνη και Υπατία – Αέναη επΑνάσταση
http://www.sophia-ntrekou.gr/2017/11/Aikaterina-Ypatia.html


Η αλήθεια για την Υπατία. Η αληθινή ιστορία τής Υπατίας – ΟΟΔΕ

https://www.oodegr.com/neopaganismos/diogmoi/ypatia1.htm


ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ Η ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ :


Πάγια αρχή μου είναι ότι όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι, έχουν δικαίωμα να πιστεύουν οπού θέλουν. Όλα αυτά με την απαραίτητη προυπόθεση να μην επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε τρίτους, είτε δια της βίας, είτε με πλάγιους τρόπους. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που η άλλη πλευρά δεν συναινεί ; Είναι λοιπόν δίκαιο να καθίσουμε να αφανιστούμε όλοι οι Έλληνες χωρίς να έχουμε πειράξει κανέναν απολύτως ; Όλα αυτά διότι από τα αρχαία χρόνια ο πολιτισμός μας, και η ιδεολογία-θρησκεία μας, αποτελούν εμπόδιο στην δημιουργία του παγκόσμιου εωσφορικού κράτους. Από όλους τους προαναφερόμενους, εξαιρείται, ένα μικρό μέρος βάση των παγκόσμιων Φιλοσοφικών- μαθηματικών σταθερών, μέτρον άριστον και μηδέν άγαν.



* Η ελευθερία πίστεως είναι θεόδοτη. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε το δικαίωμα στους ανθρώπους, να πιστεύουν, όπου επιθυμούν. Προσωπικά είμαι υπέρ της συνυπάρξεως των λαών και των διαφορετικών θρησκευτικών, πεποιθήσεων, για αυτό στηρίζω, τον μεγάλο Σύριο ηγέτη Ασσάντ, ο οποίος επέτυχε να συνυπάρχουν ειρηνικά, Χριστιανοί και Μουσουλμάνοι.

Αναφέρομαι πάντοτε στους Φοίνικες-Σημίτες που από μονοθεϊστές της Π. Διαθήκης και πιστοί των προφητών, εγκατέλειψαν τον Θεό, άλλαξαν και έγιναν εωσφοριστές του δωδεκαθέου. Δεν αναφέρομαι σε όλους τους Σημίτες.





Από το έτος 2006, όταν ξεκίνησα να γράφω, την στήλη Επικρατέειν η Απόλλυσθαι, ήμουν και είμαι ο μοναδικός Έλληνας στον κόσμο, που προτείνει τον συνδυασμό :

Oρθοδοξία, Εκκλησιασμός, κατήχηση, χρηστά ήθη, μουσικά σχολεία, υψηλός αθλητισμός-Παγκράτιο, ιστορική γνώση, με μοναδικό σκοπό, την δημιουργία Ελλήνων ανωτάτης ποιότητας. Όπως είναι γνωστό και ιστορικά αποδεδειγμένο, η νέα τάξη για να είναι σε θέση να εξουσιάζει, θέλει τους Έλληνες ανήθικους και απαίδευτους. Η κακία είναι αμάθεια, μας δίδαξε ο Ύπατος των Φιλοσόφων ο Αριστοκλής. Δυστυχώς η έλλειψη παιδείας, είναι αδίκημα εσχάτης προδοσίας, και εθνική-κοινωνική καταστροφή.



ΒΙΒΛΙΑ ΣΕ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΜΟΡΦΗ :
ΗΡΟΔΟΤΟΣ, ΠΛΑΤΩΝΑΣ, ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ.
ΞΕΝΑ ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ ΚΑΙ ΕΡΓΑΣΙΕΣ,
ΠΕΡΙ ΠΡΟΕΛΕΥΣΩΣ ΤΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ :

Η ΤΡΟΙΑ . ΜΙΑ ΙΟΥΔΑΙΟΦΟΙΝΙΚΙΚΗ ΑΠΟΙΚΙΑ – ΑΡΧΑΙΑ …
Το πραγματικό τέλος της αρχαίας Ελλάδας – ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΑΔΑ …
www.greek-language.gr › digitalResources › ancient_greek › library

Ιστορίαι (Ηροδότου) – Βικιθήκη
https://el.wikisource.org › wiki › Ιστορίαι_(Ηροδότου)

ΠΛΑΤΩΝ: Μενέξενος – Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα
www.greek-language.gr › ancient_greek › library › browse

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ: Ἑλένης ἐγκώμιον (10) – Η Πύλη για την ελληνική …

www.greek-language.gr › ancient_greek › library › browse

ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ: Πανηγυρικός (4) – Η Πύλη για την ελληνική γλώσσα
https://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=57819:oi-proellines&catid=50:mathaino-tin-ellada&Itemid=336

* Ο ΕΥΡΥΣΘΕΑΣ ΗΤΑΝ ΕΓΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΠΕΛΟΠΑ.


Εκαταίος μεν ουν ο Μιλήσιος περί της Πελοποννήσου φησίν, διότι προ των Ελλήνων ώοκησαν αυτήν βάρβαροι. Σχεδόν δε τι και η σύμπασα Ελλάς κατοικία βαρβάρων υπήρξε το παλαιόν, απ’ αυτών λογιζομένοις των μνημονευομένων. Πέλοπος μεν της Φρυγίας επαγαγομένου λαόν εις την απ’ αυτού κληθείσαν Πελοπόννησον, Δαναού δε εξ Αιγύπτου, Δρυόπων τε και Καυκώνων και Πελασγών και Λελέγων και άλλων τοιούτων κατανειμαμένων τα εντός Ισθμού και τα εκτός δε. Την μεν γαρ Αττικήν οι μετά Ευμόλπου Θραίκες έσχον, της δε Φωκίδος την Δαυλίδα Τηρεύς, την δε Καδμεία οι μετά Κάδμου Φοίνικες, αυτήν δε την Βοιωτίαν Άονες και Τέμμικες και Ύαντες· ως δε Πίνδαρος φησίν, Ην ότε σύας Βοιώτιον έθνος ένεπον. Και από των ονομάτων δε ενίων το βάρβαρον εμφαίνεται· Κέκροψ και Κόδρος και Άικλος και Κόθος και Δρύμας και Κρίνακος. Οι δε Θραικες και Ιλλυριοί και Ηπειρώται και μέχρι νυν εν πλευραίς εισίν· έτι μέντοι μάλλον πρότερον η νυν, όπου γε και της εν τωι παρόντι Ελλάδος αναντιλέκτως ούσης την πολλήν οι βάρβαροι έχουσι, Μακεδονίαν μεν Θραικες και τινά μέρη της Θετταλίας, Ακαρνανίας δε και Αιτωλίας άνω Θεσπρωτοί και Κασσωπαίοι και Αμφιλόχιοι και Μολοττοί και Αθάμανες, Ηπειρωτικά έθνη («Γεωγραφικά», βιβλίο Ζ΄, 1). Τὸ δὲ Ἑλληνικὸν γλώσσῃ μέν, ἐπείτε ἐγένετο, αἰεί κοτε τῇ αὐτῇ διαχρᾶται, ὡς ἐμοὶ καταφαίνεται εἶναι· ἀποσχισθὲν μέντοι ἀπὸ τοῦ Πελασγικοῦ ἐὸν ἀσθενές, ἀπὸ σμικροῦ τεο τὴν ἀρχὴν ὁρμώμενον αὔξηται ἐς πλῆθος τῶν ἐθνέων, Πελασγῶν μάλιστα προσκεχωρηκότων αὐτῷ καὶ ἄλλων ἐθνέων βαρβάρων συχνῶν. πρὸς δὴ ὦν ἔμοιγε δοκέει οὐδέ τὸ Πελασγικὸν ἔθνος, ἐὸν βάρβαρον, οὐδαμὰ μεγάλως αὐξηθῆναι.




ΔΩΔΕΚΑΘΕΟ ΚΑΙ ΔΩΔΕΚΑΘΕΙΣΤΕΣ.
Η ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΠΟΥ ΗΡΘΕ ΑΠΟ ΤΗΝ
ΑΡΧΑΙΑ ΑΙΓΥΠΤΟ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΗΝ
ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΟΥΝ ΩΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ
https://www.votegreece.gr/archives/1964/dodekatheo-kai-dodekatheistes-i-thriskeia-poy-irthe-apo-tin-archaia-aigypto-kai-mas-tin-paroysiazoyn-os-elliniki/

Η ΑΡΧΑΙΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΗΤΑΝ ΕΙΣΑΓΟΜΕΝΗ!

http://www.newsnowgr.com/article/29801/i-arxaioelliniki-thriskeia-itan-eisagomeni.html
ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΟΜΑΔΑ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ ΕΡΕΥΝΑΣ ΟΟΔΕ
Δωδεκάθεο: Η Πατρώα Θρησκεία των Αιγυπτίων… Οι 12 “θεοί ..
Η ξένη προέλευση τών αρχαιοελληνικών “θεών” κατά τον …



Ταύτην γὰρ οἰκοῦμεν οὐχ ἑτέρους ἐκβαλόντες οὐδ᾽ ἐρήμην καταλαβόντες οὐδ᾽ ἐκ πολλῶν ἐθνῶν μιγάδες συλλεγέντες, ἀλλ᾽ οὕτω καλῶς καὶ γνησίως γεγόναμεν ὥστ᾽ ἐξ ἧσπερ ἔφυμεν, ταύτην ἔχοντες ἅπαντα τὸν χρόνον διατελοῦμεν, αὐτόχθονες ὄντες καὶ τῶν ὀνομάτων τοῖς αὐτοῖς οἷσπερ τοὺς οἰκειοτάτους τὴν πόλιν ἔχοντες προσειπεῖν. Στην χώρα ετούτη κατοικούμε, χωρίς να διώξουμε άλλους· ούτε τη βρήκαμε έρημη· ούτε και μαζευτήκαμε εδώ πέρα ανάκατοι από διάφορα έθνη. Είναι τόσο ωραία και γνήσια, η καταγωγή μας, ώστε εκεί που γεννηθήκαμε εκεί και κατοικούμε χωρίς καμιά διακοπή, γέννημα–θρέμμα αυτού του τόπου. Για αυτό μπορούμε να ονομάσουμε την πόλη μας με τις ίδιες τρυφερές λέξεις που χρησιμοποιούμε για τους στενούς μας συγγενείς. Μονάχα εμείς δηλαδή από τους Έλληνες έχουμε το δικαίωμα να την αποκαλέσουμε τροφό, πατρίδα, μάνα.

Δεν υπάρχουν σχόλια :