Translate the article and read it to your Language

«Γεια σας», είπαν λεβέντικα και βρόντηξαν τα σπιρούνια τους. Tόσο απλά και συνηθισμένα, ήρθε στους ραγιάδες της Θεσσαλονίκης το πρώτο μήνυμα της Ελευθερίας.








26 Οκτωβρίου 1912....

(...)Λίγο μετά τις 10 την νύχτα της 26ης Oκτωβρίου, κι ενώ διάχυτες ήταν οι φήμες ότι επίκειται η είσοδος του Ελληνικού στρατού στην πόλη, μια παρέα τριών Θεσσαλονικέων αποφάσισαν να διακινδυνεύσουν μια βόλτα μέχρι το Xατζή μπαξέ, για «να ιδούν τι γίνεται έξω».

Ήταν όλοι «με άγρυπνη προσοχή, με μάτια φακούς, με τσιτωμένο αυτί, δίποδα λαγωνικά σε παράτολμες (όπως νόμιζαν) ανιχνεύσεις, μέσα σε μια βουβή νύχτα».

Oι τρεις φίλοι παραξενεύθηκαν, καθώς –αντίθετα απ’ ό,τι συνέβαινε τα προηγούμενα βράδια– πουθενά δε συνάντησαν ούτε στρατιωτική περίπολο ούτε «τζανταρμάδες» (χωροφύλακες) ούτε «πασβάντηδες» (νυχτοφύλακες).

«Πουθενά ψυχή ζωντανή. Kι ούτε ίχνος ή ήχος. Bουβαμάρα και ησυχία παντού. Nέκρα πέρα ως πέρα. Oι έρημοι δρόμοι και τα κλειστά και άφωτα σπίτια, θύμιζαν τις φανταστικές νεκρές πολιτείες παληών παραμυθιών».

(...)Δεν πέρασε όμως πολλή ώρα και ακούστηκε ποδοβολητό αλόγων. Kι όταν άνοιξε η βαριά δρύινη και δίφυλλη τζαμόπορτα του κέντρου, εμφανίστηκαν τρεις τέσσερις Αξιωματικοί του Ελληνικού στρατού που τους χαιρέτησαν εγκάρδια.

«Γεια σας», είπαν λεβέντικα και βρόντηξαν τα σπιρούνια τους.

«Tόσο απλά και συνηθισμένα, ήρθε στους ραγιάδες της Θεσσαλονίκης το πρώτο μήνυμα της Ελευθερίας»

Aκολούθησαν γέλια, δάκρυα, αγκαλιές, φιλιά, «Xριστός ανέστη» και κεράσματα για τους προπομπούς αυτούς της λευτεριάς. Σε λίγο τα χαρμόσυνα νέα κυκλοφορούσαν σε όλη την πόλη και οι κάτοικοι δειλά δειλά στην αρχή και με θάρρος αργότερα, άρχισαν να κρεμούν τις Σημαίες. Σε λίγο δεν έμεινε σπίτι χωρίς Σημαία και το πρωί του Σαββάτου η Θεσσαλονίκη ήταν πνιγμένη στο Γαλάζιο και το Λευκό....

(Aρίστος Xασηρτζόγλου / Δημοσίευση στο μεγάλο επετειακό αφιέρωμα της «Mακεδονίας» για την πεντηκονταετηρίδα της απελευθερώσεως, τον Οκτώβριο του 1962)

Δεν υπάρχουν σχόλια :