Ηράκλειτος ο Εφέσιος και Martin Nilson : Το Αιγυπτιακό δωδεκάθεο, ήταν η θρησκεία, των αγράμματων και εξαθλιωμένων πνευματικά Ελλήνων.







Η πνευματική επανάσταση των προγόνων μας, ενάντια στην τυραννία, του ξενόφερτου Δωδεκαθέου, ξεκίνησε
στην αρχαία Ιωνία, εξαιτίας του ευνοϊκού πολιτικού και κοινωνικού περιβάλλοντος που επικρατούσε εκεί τον 6ο π.Χ. αιώνα.


Μακριά από τα Φοινικικά-σκοταδιστικά ιερατεία της μητροπολιτικής Ελλάδος και τον φανατισμό των μαζών, επέτυχαν οι Ίωνες φιλόσοφοι να ξεφύγουν από τα δεσμά του δωδεκαθέου και να σκεφτούν ελεύθερα, με οδηγό την λογική, την μελέτη και την εξερεύνηση. 

Αυτή η ανάσταση της Ελληνικής επιστήμης δεν έγινε χωρίς την αντίδραση των παγανιστών. Οι μεγάλοι Ίωνες φιλόσοφοι δεινοπάθησαν από το ιερατείο του εωσφόρου και τον δεισιδαίμονα όχλο, όταν προσπάθησαν να εξηγήσουν ότι ο υλικός κόσμος διέπεται από φυσικούς νόμους. 


Όλοι οι μεγάλοι καθηγητές Έλληνες και ξένοι, κάνουν αναφορές, σχετικά με αυτή την φοβερή σύγκρουση ανάμεσα, στις δύο πλευρές. Ο μεγαλύτερος προσωκρατικός φιλόσοφος, ήταν ο Ηράκλειτος. 


Ο Ηράκλειτος είναι ένας από τους κορυφαίους Έλληνες φιλοσόφους όλων των εποχών. Μεταξύ άλλων ο μέγας προσωκρατικός φιλόσοφος, μας δίδαξε το Πατήρ πάντων ο πόλεμος. Ο πόλεμος άλλους τους κάνει "Θεούς" και ελεύθερους, και άλλους τους κάνει δούλους ".

Για όσους δεν γνωρίζουν, ενδεικτικό είναι αυτό που είπε ο Σωκράτης σχετικά με τον Ηράκλειτο, όταν διάβασε το έργο του : 

"Από αυτά που κατάλαβα είναι όλα πολύ σπουδαία, νομίζω όμως ότι είναι εξίσου σπουδαία και αυτά που δεν μπόρεσα να καταλάβω. Ωστόσο χρειάζεται να είσαι ένας δεινός κολυμβητής, σαν αυτούς από την Δήλο, για να μην πνιγείς μέσα στο βιβλίο του Ηρακλείτου". 

Ο μέγας Ηράκλειτος ήταν όπως όλοι οι γνήσιοι Έλληνες φιλόσοφοι, σοφιστές, ρήτορες κλπ, μονοθειστής. 

Ανέκαθεν από καταβολής του Ελληνικού έθνους, οι Έλληνες πανεπιστήμονες γνώριζαν και δίδασκαν τον έναν θεό δημιουργό. Ο Ηράκλειτος αναφέρει σχετικά με τον έναν Θεό : Ακόμη και τα ήμερα ζώα, τα άγρια, τα πουλιά, και τα ψάρια, γεννιούνται , ακμάζουν και πεθαίνουν υπακούοντας στους νόμους του ενός Θεού.

(Αριστοτέλης, περί κόσμου, 6. 401a 8). 

Για τον Θεό όλα είναι ωραία, αγαθά και δίκαια. 

Μόνον για τους, ανθρώπους άλλα είναι καλά, και άλλα άσχημα (Πορφύριος). Ο Μέγας Φιλόσοφος, δεν θα μπορούσε να παραμείνει θεατής στην καταστροφή του Ελληνισμού από το εωσφορικό δωδεκάθεο. Ο αρχαίος Ελληνικός κόσμος σάπιζε αργά και σταθερά σε πνευματικό, ηθικό, και κατ επέκτασιν σε πολιτικό, στρατιωτικό και κοινωνικό επίπεδο εξαιτίας του εωσφορικού δωδεκαθέου.

Η κατάληξη ήταν να κατακτήσουν κατ ουσίαν αμαχητί οι αρχαίοι Ρωμαίοι, τους Έλληνες. Θέλοντας και ο Μέγας Εφέσιος φιλόσοφος να συμβάλει στο να αποτραπεί η καταστροφή του Ελληνισμού από το εωσφορικό δωδεκάθεο, αναφέρει σχετικά με της θυσίες ότι : "Ενώ ζητούν να εξαγνιστούν με καθαρμούς, εν συνεχεία μιαίνονται με άλλο αίμα από τις νέες θυσίες που κάνουν. 


Είναι σαν να είναι κάποιος βουτηγμένος στην λάσπη και προσπαθεί να καθαριστεί βάζοντας και άλλη λάσπη επάνω του". Επίσης αναφέρει ο Ηράκλειτος : " Ότι όσοι προσεύχονται στα αγάλματα των δαιμονικών θεών, αυτό ισοδυναμεί με το να μιλά κάποιος σε τοίχους". 


Από το έργο Αριστόκριτος Θεοσοφία 68, Ωριγένης κατά Κελσου VII 6 2. 

Ακόμη μεταξύ πολλών άλλων μας δίδαξε ότι οσοι συμμετέχουν στα εωσφορικά μυστήρια (Ελευσίνια, Διονυσιακά κλπ), είτε είναι μάγοι, μύστες και ιερείς των δαιμόνων, στην μετά θάνατον ζωή, θα υποστούν μεγάλες τιμωρίες (Κλήμης, Προτρεπτικός 22). Δεν είναι καθόλου τυχαίο λοιπόν που ο μέγιστος των προσωκρατικών φιλοσόφων απέμεινε με την σειρά του, χωρίς βιβλία, καθώς του τα έκαψαν οι εωσφοριστές του δωδεκαθέου.  

Η θρησκεία αυτή έγινε αποδεκτή από τους Έλληνες της πρώιμης αρχαιότητας, καθώς η επιστημονική σκέψη ήταν σε πολύ χαμηλό επίπεδο. Όταν όμως ξεκίνησε να αναπτύσσεται η λογική σκέψη, η ειδωλολατρική θρη­σκεία τέθηκε σε αμφισβήτησή της και άρχισε να πε­ριορίζεται στον αμόρφωτο χυδαίο όχλο. και τους χωρι­κούς, όπως αναφέρει, ο κορυφαίος καθηγητής, στην αρχαία Ελληνική ιστορία Martin Nilson (Μartin Nilson-Η ιστορία της αρχαίας Ελληνικής Θρησκείας).
 Όλοι σχεδόν οι μεγάλοι σοφοί της αρχαιότητας άσκησαν αρνήθηκαν την αρχαιοελληνική ειδωλολατρία, ως ξενόφερτη και ανάξια του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού.  

Σύμφωνα με τον πατέρα της ιστορίας τον Ηρόδοτο, (Β Βιβλίο, Ευτέρπη), οι Φοίνικες ήρθαν από την Αίγυπτο, από το 1519 π.Χ. και μετά. Εκείνοι κατέκτησαν δια της βίας Στερεά Ελλάδα, και Πελοπόνησο και επέβαλαν το εωσφορικό δωδεκάθεο. Η βίαιη επιβολή του σατανικού δωδεκαθέου, άγγιξε τα όρια γενοκτονίας στην Ελληνική επικράτεια. 

Τα αρχαία χρόνια, μεταξύ άλλων έλαβαν χώρα, φοβεροί εμφύλιοι πόλεμοι, τους οποίους πάντοτε υποκινούσε το Φοινικικό ιερατείο των Δελφών. Κατά την εποχή των Περσικών πολέμων το εωσφορικό Φοινικικό μαντείο των Δελφών, ήταν μονίμως με το μέρος των Περσών και καλούσαν τους Έλληνες, μέσω ψευδοχρησμών να μην πολεμήσουν. Η Ελλάδα ήταν το κέντρο του πολιτισμού, εντούτοις όλοι οι σημαντικοί αρχαίοι Φιλόσοφοι διώχθηκαν, φονεύθηκαν και δημεύτηκαν οι περιουσίες τους. Η φιλοσοφία άνθιζε και χάριζε το πνεύμα της παντού. Δύο από τις μεγάλες μορφές ήταν ο Σωκράτης και ο Πρωταγόρας. Ο μεγάλος σοφιστής Πρωταγόρας, ξακουστός για την ρητορική του δεινότητα και την φιλοσοφική του κλίση αλλά και για τα υψηλά δίδακτρα που χρέωνε στους μαθητές του, καταφτάνει στην Αθήνα.

Στο έργο "Πρωταγόρας" του Πλάτωνος βλέπουμε αυτές τις δύο μεγάλες μορφές να συναντιούνται, να συγκρούονται. Είναι ξεκάθαρο ότι η φιλοσοφία στην Αθήνα ακμάζει όσο τίποτα άλλο, και αποκτάει όλο και περισσότερους πιστούς. Ο Σωκράτης αποκτάει ένα μεγάλο μαθητή, τον γνωστό σε όλους μας Πλάτωνα ο οποίος αργότερα αναπτύσσει την Πλατωνική φιλοσοφία και δημιουργεί την Ακαδημία Πλάτωνος μέσα από την οποία επιδιώκει να περάσει τη γνώση του. Αντίστοιχα ο Πρωταγόρας αποκτάει τον Πρόδικο τον Κείο, σπουδαίος για τη ρητορική και σοφιστική του ικανότητα. Εξαιτίας της δήλωσης του Πρωταγόρα οτι δεν ξέρει στο εαν υπάρχουν θεοί, οι Αθηναίοι τον έδιωξαν από την πόλη και έκαψαν τα βιβλία του στην Αγορά, ολα τα αντίτυπα (Φιλόστρατος, Βίοι Σοφιστών, I 10, 3. Ησύχιος, Ονοματολόγος. Σέξτος Εμπειρικος, Προς μαθηματικούς, IX 55) 

Δυστυχώς μέσα σε αυτή την μεγάλη φιλοσοφική άνθιση συμβαίνουν μία σειρά από αλλεπάλληλα γεγονότα που αποδεικνύουν την πραγματική πνευματική κατάσταση των Αθηναίων μπροστά στο ανάστημα των μεγάλων φιλοσόφων. Ο Πυθόδωρος κατηγορεί τον Πρωταγόρα για αθεΐα και η Αθηναϊκή πολιτεία καταδικάζει το βιβλίο "Περί Θεών" ως αιρετικό κυνηγώντας τον μεγάλο σοφιστή ως κοινό εγκληματία από την πόλη ενώ όλα τα αντίγραφα του βιβλίου καίγονται δημοσίως στην πυρά. Η επικρατούσα θρησκεία ήταν τόσο σκοτεινή που δεν θα επέτρεπε σε καμία περίπτωση ένα βιβλίο που αμφισβητούσε τους "θεούς". Λίγα χρόνια αργότερα η Αθηναϊκή πολιτεία δικάζει τον Σωκράτη και τον οδηγεί στο θάνατο για τους ίδιους λόγους . 


Η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη. Ο μεγάλος φιλόσοφος Σωκράτης οδηγείται στον θάνατο με κώνειο και ασκείται μεγάλος πόλεμος στην Ελληνική φιλοσοφία για ακόμα μία φορά. Οι μεγάλοι σοφοί, όπως ο Πλάτωνας και ο Πρόδικος καταλαβαίνουν πλέον ότι το περιβάλλον της Αθήνας πολεμά το θείο δώρο της Ελληνικής φιλοσοφίας. Ο Πλάτωνας αποτυγχάνει να εφαρμόσει το όραμα της ιδανικής πολιτείας στην Αθήνα και προσπαθεί να γίνει δεκτός στη Ρώμη όμως διώκεται και από εκεί. Ο Πρόδικος κατηγορείτε ότι "διαφθείρει" τους νέους και καταδικάζεται σε θάνατο με κώνειο όπως ο Σωκράτης. 


Αυτοί δεν ήταν οι μόνοι που πέθαναν στην απομόνωση ή εκδιώχθηκαν για χάρη της φιλοσοφίας. Ο Αναξαγόρας μηνύθηκε για ασέβεια επειδή διακήρυσσε ότι ο ήλιος είναι μια διάπυρη μεταλλική μάζα, και καταδικάστηκε σε πρόστιμο 35 ταλάντων και εξορία. Κατά άλλους καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο. Ο Θεόδωρος ο Κυρηναίος, ο επονομαζόμενος Άθεος, που έζησε στο α΄ μισό του 3ου π.Χ. αι. κατά τον Διογένη Λαέρτη (2, 101-102) αφού εξορίστηκε για τη διδασκαλία του από την Αθήνα, κατέφυγε στην αυλή του Πτολεμαίου, και έπειτα στην Κυρήνη, όπου επίσης εξορίστηκε, για να καταφύγει ξανά στην Ελλάδα. Ο Διαγόρας ο Μήλιος εξορίστηκε από τους Αθηναίους επειδή έλεγε πως οι θεότητες του Ολύμπου είναι ανύπαρκτες και επειδή διακωμωδούσε τα απόκρυφα των μυστηρίων, τον καταδίκασαν σε θάνατο, επικηρύσσοντας το κεφάλι του με ανταμοιβή ένα τάλαντο. Ο Στίλπων ο Μεγαρεύς δικάστηκε και καταδικάστηκε για ασέβεια προς τα μνημεία των θεών, και η ποινή ήταν εξορία. 


Βλέπουμε λοιπόν ότι στο όνομα της φιλοσοφίας υπήρξαν ¨Ελληνες μάρτυρες, άνθρωποι που διώχθηκαν από την επικρατούσα θρησκεία, το Φοινικικό δωδεκάθεο και το κράτος, για λόγους θρησκευτικούς. 


Η εξουσία καταδίκασε την φιλοσοφία και την οδήγησε σε αφανισμό, Ο εβραίος Διοπείθης (5ος αι. π.Χ.) ηταν χρησμολόγος. Υπήρξε αντίπαλος του Περικλή και των μεταρρυθμιστών και επέτυχε την ψήφιση νόμου εναντίον όποιου θα επιχειρούσε μεταβολές στη θρησκεία. 

Με βάση αυτό τον νόμο μηνύθηκε και εξορίστηκε ο Αναξαγόρας. 

Εγκρίθηκε η πρόταση του μάντη Διοπείθη από τους Παγανιστές και έγινε νόμος στην Αρχαία Αθήνα κατά των φιλοσόφων που δεν πίστευαν στα θεία και διέδιδαν θεωρίες για τα ουράνια φαινόμενα (Πλούταρχου Περικλής, 32) με ποινές την εξορία, τον θάνατο και το κάψιμο των συγγραμμάτων (Nauk, Fragm. Trag. Gracc. 2η έκδοση, σελ. 771).   

Στις αγράμματες και εξαθλιωμένες μάζες, της αρχαίας Ελλάδος, επέβαλαν τους Αιγύπτιους Δαίμονες. 

Στο δωδεκάθεο η αμαρτία  ήταν συνδεδεμένη με την αρχαία θρησκευτική πίστη. Σε όλα τα εωσφορικά θρησκεύματα, οι θεοί ήταν οι προστάτες των ανθρωπίνων παθών, όπως της εκδίκησης, της δολοφονίας, της κλοπής, της πορνείας, της μοιχείας, της αχαλίνωτης ερωτικής λαγνείας, των σεξουαλικών διαστροφών, των οργίων, της μέθης,  της κραιπάλης, κλπ. Στην αρχαία Ελλάδα, όλοι σχεδόν οι δαιμονοθεοί αντιπροσώπευαν τα ανθρώπινα πάθη. Όμως όταν  ήρθε στην Ελλάδα τον 8ο π.Χ. αιώνα ο κατεξοχήν "θεός" των οργίων, ο Σαβάζιος, στον οποίο έδωσαν το όνομα Διόνυσος, έκτοτε πήρε υπό την προστασία όλα τα ανθρώπινα πάθη, και ειδικά τα σεξουαλικά. 

Βασικό στοιχείο της λατρείας του Θεού Διόνυσου, ήταν τα ακατονόμαστα σεξουαλικά όργια, ο χυδαίος ερωτισμός, οι πάσης φύσεως ηθικές παρεκτροπές. Το πνεύμα του θεού Διόνυσου, εκτόπισε το Απολλώνιο πνεύμα, Το μέτρο και την νηφαλιότητα,  το μέτρον άριστον, και το μηδέν άγαν, του Φοίβου Απόλλωνα. 
Η Διονυσιακή λατρεία στα αρχαία χρόνια, επιβλήθηκε από τα απολυταρχικά καθεστώτα, με μοναδικό σκοπό την παρεκτροπή των εξαθλιωμένων μαζών στις ηδονές, στην ανηθικότητα-σεξουαλική διαφθορά, και την μέθη, με σκοπό να μην διαμαρτύρονται για την πολιτική, την οικονομική και την κοινωνική εξαθλίωση. Το ίδιο ακριβώς, συμβαίνει και κατά την σύγχρονη εποχή.  

Την αρχαία εποχή, οι αμόρφωτες  μάζες συμμετείχαν με πάθος σε αυτές τα αχαλίνωτα όργια, διότι οι ηγεμόνες, προσέδωσαν σε αυτά πλήρη ελευθερία ακόμη και στις πιο ταπεινές ορέξεις των θρησκευτών. Μοιχοί, πόρνοι, έκφυλοι και κάθε λογίς ανώμαλοι, κρυμμένοι πίσω από τα ειδεχθή προσωπεία,  μπορούσαν να ικανοποιήσουν τα αισχρά σαρκικά τους πάθη, εκτελώντας τα θρησκευτικά τους καθήκοντα.

Είναι γνωστό ότι αναγκάζονταν με ακόμη και οι γυναίκες που ήταν κλεισμένες στους γυναικωνίτες να βγαίνουν τις ημέρες των εορτών στους  δρόμους και να παίρνουν μέρος στις τελετές, υποκύπτοντας στις βρωμερές ορέξεις του κάθε ανώμαλου και αισχρού άνδρα-πιστού, ως υποταγή στο θέλημα του Διόνυσου. Η σεξουαλική κακοποίησητους θεωρούνταν θρησκευτική πράξη λατρείας προς τον θεό.   

Οι βωμολοχίες, οι άσεμνες χειρονομίες, οι περιφορές των φαλλών, των τεραστίων ομοιωμάτων του ανδρικού οργάνου, οι ξέφρενοι οργιαστικοί χοροί, η οινοποσία, οι  κραυγές, οι ειδεχθείς μεταμφιέσεις, ο θόρυβος  και η εκκωφαντική μουσική, των αυλών και των τυμπάνων συνέθεταν ένα  μυστικιστικό κλίμα. Ήταν μια ανοικτή, τεράστια μαγική τελετουργία, για να ξορκιστούν οι δαιμονικές δυνάμεις.  

Βεβαίως υπήρχαν και οι Γυναίκες- οπαδοί του Βάκχου, οι διαβόητες μαινάδες, καταλαμβάνονταν από φοβερή μανία, έπεφταν σε ανείπωτη έκσταση, έφευγαν από τα σπίτια τους και περιπλανιόνταν στις ερημιές τις νύχτες ουρλιάζοντας σαν άγρια θηρία. Αν τύχαινε και έβρισκαν μπροστά τους κάποιο ζώο το ξέσκιζαν και έτρωγαν τις σάρκες του ωμές. Σε κάποιες περιπτώσεις οι διαβόητες Μαινάδες, κατακρεουργούσαν ανθρώπους και τους έτρωγαν, όπως συνέβη με τον Πενθέα στον Κιθαιρώνα, που τον κατακρεούργησε η ίδια η μητέρα του Αγαύη, μαζί με τις αδερφές του. 

Ως και ανθρωποθυσίες γινόταν προς τιμήν του θεού, κατά την εορτή του «Αγριώνιου Διονύσου» στον Ορχομενό της Βοιωτίας, όπως μας πληροφορεί ο Πλούταρχος, ο μέγας αρχιερέας των Δελφών, ο οποίος είδε με τα ίδια του τα μάτια τον ιερέα Ζωίλο, να θυσιάζει νεαρή παρθένα, απόγονο των Μινυών, ως απαίτηση του Βάκχου.
Οι 'Έλληνες φιλόσοφοι και σοφιστές, επιστήμονες, δεν δέχτηκαν ποτέ αυτήν την ξενόφερτη-δαιμονική και αστεία θρησκεία από την Αίγυπτο, ως κάτι σοβαρό. Άλλωστε αυτό ήταν αδύνατον να συμβεί καθώς η φαιδρότητα του δωδεκαθέου ξεπέρασε κάθε 'όριο. 
Ενδεικτικά σας αναφέρω ότι στην αρχαία Αίγυπτο, έκαναν ειδικές τελετές μαύρης μαγείας σε σφαγμένα βόδια. Μετά έπαιρναν τα κεφάλια των βοδιών στα οποία έδιναν ειδικές κατάρες.Εν συνεχεία πήγαιναν στην αρχαία αγορά της Αιγύπτου και εάν δεν έβρισκαν Έλληνες να τα πουλήσουν τότε τα πετούσαν στον ποταμό, έβριζαν και έφευγαν απογοητευμένοι. Ακόμη απαγόρευαν οι σατανιστές Αιγύπτιοι τους υπόλοιπους να τρώνε από πηρούνια Ελλήνων, και να φιλούν Ελληνίδες, Έλληνες στο στόμα. Eννοείται ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι έκαναν και περιτομή, μεταξύ άλλων.  Πολύ αστεία είναι η περιγραφή των αλλοδαπών γυναικών, οι οποίες ήταν ιέρειες στο δαιμονικό μαντείο της Δωδώνης, από τον πατέρα της Ιστορίας τον Ηρόδοτο. Οι βάρβαρες αυτές ιέρειες μιλούσαν μία πολύ ΄άσχημη βαρβαρική διάλεκτο, που έμοιαζε με διάλεκτο πουλιών. Για αυτό τον λόγο της αποκαλούσαν οι ντόπιοι περιστέρες. Όταν κάποτε η μια από αυτές τις ιέρειες, μίλησε με μία πιο ήπια διάλεκτο, τότε είπαν οι κάτοικοι της Ηπείρου, ότι η περιστέρα μίλησε με ανθρώπινη λαλιά. Φυσικά οι αλλοδαπές σκλάβες, από την Αίγυπτο,  ήταν μελαμψές. Ο Παυσανίας στο έργο του Αρκαδικά μας αναφέρει ότι οι σατανιστές ιερείς του Λυκαίου Διός, έκαναν τελετές μαύρης μαγείας όπως οι σημερινοί ζουλού, και ινδιάνοι, για να έρθει βροχή σε περιόδους ξηρασίας. 

Όσο για τα περιβόητα Ελευσίνια «μυστήρια», η κατάσταση καταντά τελείως αστεία, καθώς η  Ίσιδα αναζητά στα πέρατα της γης το κομμένο μόριο του Οσίρι. Ο Οσίρις ήταν αδελφός και ταυτόχρονα εραστής της Ίσιδας. Όμως την Ίσιδα ΄ήθελε για ερωμένη και ο άλλος της αδελφός και αδελφός, ο Σήθ (Τυφώνας). Ο Σήθ ζήλευε διότι, τα δυο αδέλφια του ήταν εραστές, για αυτό σκότωσε τον Οσίρι, για να γίνει εκείνος εραστής της Ίσιδας. Η δαιμονική θεά Ίσιδα με τελετές μαύρης μαγείας μπόρεσε να ενώσει τα διαμελισμένα κομμάτια του εραστή-αδελφού της. Όμως της έλειπε το πιο βασικό για εκείνη, το μόριο. Τότε άρχισε να το αναζήτα σε όλη την γη. Η αναζήτηση αυτή είναι η βάση των Ελευσινίων «μυστηρίων». Την Ίσιδα , την δαιμονική θεά από την Αίγυπτο, της άλλαξαν το όνομα, όπως έκαναν με όλους τους δαιμονικούς θεούς, και την ονόμασαν Δήμητρα (Ηρόδοτος Β Βιβλίο Ευτεύρπη). Το μισό Β βιβλίο του Ηροδότου έχει σημαντικές λεπτομέρειες, σχετικά με την προέλευση του δωδεκάθεου από την Αίγυπτο. 


ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ Η ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ


Επικρατέειν ή Απόλλυσθαι  
Γράφει ο Άγγελος Ευάγγελος  Γιαννόπουλος



ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ Η ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ - ΑΓΓΕΛΟΣ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ

         ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

ΜΟΥΣΙΚΑ ΣΧΟΛΕΙΑ.


Πάγια αρχή μου είναι ότι όλοι οι λαοί, όλοι οι άνθρωποι, έχουν δικαίωμα να πιστεύουν οπού θέλουν.

Όλα αυτά με την απαραίτητη προυπόθεση να μην επιβάλλουν τα πιστεύω τους σε τρίτους, είτε διά της βίας, είτε με πλάγιους τρόπους.

Τί γίνεται όμως στην περίπτωση που η άλλη πλευρά δεν συναινεί ;

Είναι λοιπόν δίκαιο να καθίσουμε να αφανιστούμε όλοι οι Έλληνες χωρίς να έχουμε πειράξει κανέναν απολύτως ;

Όλα αυτά διότι από τα αρχαία χρόνια ο πολιτισμός μας, και η ιδεολογία-θρησκεία μας, αποτελούν εμπόδιο στην δημιουργία του παγκόσμιου εωσφορικού κράτους.

Από όλους τους προαναφερόμενους, εξαιρείται, ένα μικρό μέρος βάση των παγκόσμιων μαθηματικών
σταθερών, μέτρον άριστον και μηδέν άγαν.   

6 σχόλια :