ΟΙ ΑΜΕΤΡΗΤΕΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΕΣ-ΕΘΝΙΚΕΣ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ ΑΝΑ ΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΩΣΦΟΡΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ ΜΕΡΟΣ B


γραφει ο ΜΑΝΟΥΗΛ ΑΓΓΕΛΟΣ
Ο ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟΣ ΜΑΥΡΟΣ ΜΑΓΟΣ- ΙΕΡΕΑΣ
ΕΥΜΟΛΠΟΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΟΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΑΘΗΝΑΙΩΝ.


Ο Ηρόδοτος μας δίνει μια μικρη εικονα της ανελέητης
γενοκτονιας των Πελασγων στην Αττική (Ηροδοτος.6,137).


Μια απο της μεγαλυτερες γενοκτονιες εις βαρους του Ελληνικου εθνους ειναι η γνωστη εκστρατεια κατά των Αθηνων του αδιστακτου Θρακα μαυρου μαγου- ιερέα Ευμολπου, γεναρχη του ιερατικού-εωσφορικου γένους των Ευμολπιδών, του Ελευσίνιου ιερού τον 7ο π.Χ. αιώνα.



Αυτος ο στυγερος φονιας, στρατολογησε πληθώρα πολεμιστων,
στο ονομα της απαισιας εωσφορικης θεας Δημητρας-Ισιδας και
επιτεθηκε στην Αθηνα. Εκατομβες αθωων θυματων πολιτών,
πληθώρα ανθρωποθυσιών για να σωθει η πολη. Τελικα σταμάτησε
η γενοκτονια, οταν η ληστρικη ιερατικη συμμορια κατοχυρωσε τα ασύλληπτα προνόμιά της.



Τρομερη γενοκτονία προξενησαν για αιώνες στην Ελλάδα
οι λατρεις του φρυγικου δαιμονα Σαβαζιου, ο οποίος μετονομάστηκε σε Διόνυσος και υιοθετήθηκε ως γιος
του Δία.

Η οργιαστικη διονυσιακη λατρεια, αναμειχτηκε με αλλα
τοπικα εωσφορικα στοιχεια, οπου δημιουργηθηκε ο ορφισμος, μια νεα θρησκεια, η οποια άρχισε να εξαπλωνεται σε ολη την Ελλαδα, από τον 8ο π. Χ. αιωνα. Οι φανατικοι λατρεις του φρυγικου δαιμονα των οργίων και της κραιπαλης, διέδιδαν τη νέα θρησκεια με πρωτοφανή βιαιότητα. Οσοι αρνουνταν να τη δεχτουν και να συμμετασχουν στα εμετικα οργια κατασφαζονταν ως εχθροι του νέου δαιμονα.




Μια μικρή εικόνα αυτης της τρομερης γενοκτονιας μας δίνει ο μεγαλος τραγικος ποιητης Ευριπιδης στην τραγωδια του «Βάκχες». Άλλο ενα ενδεικτικο παράδειγμα είναι ο Καλυδωνιος Κορεσος, ο οποιος αγαπησε την Καλλιροη, αλλα αυτη δεν τον ηθελε. Ο Κορεσος ηταν ιερεας του Διονυσου, ενώ όταν προσευχήθηκε σε αυτόν, παραπονεμενος, ο θεός ενεβαλλε μανία στους Καλυδωνιους. Τοτε ρώτησαν το Μαντείο της Δωδωνης πώς να γλυτώσουν. Το Μαντειο τους είπε να θυσιάσουν την Καλλιρόη στον Διόνυσο, ή οποιον προσφερονταν να την αντικαταστησει. Την θυσια επρεπε να την κανει ο ίδιος ο Κόρεσος, σαν ιερέας. Οταν ειδε να σερνουν την αγαπημενη του στον βωμο, αυτοκτονησε. Η Καλλιροη οταν επιτελους καταλαβε ποσο την αγαπουσε ο Κορεσος, πήγε και πνιγηκε σε μια πηγη, που πήρε το ονομα της.

Οι τρεις φοβεροί μεσσηνιακοί πόλεμοι, (743-723, 685-667, 464-454) οι οποίοι αποδεκάτισαν την Πελοπόννησο, είχαν σαφώς και εωσφορικό-δωδεκαθειστικο χαρακτήρα (Μεγάλη Ελληνικη. Εγκυκλοπαιδεια, Φοίνιξ, τομος θ΄,σελιδα. 768).




ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΗ ΔΑΙΜΟΝΙΚΟΣ-ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟΣ ΧΡΗΣΜΟΣ
ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΔΑΠΟΥΣ ΜΑΥΡΟΥΣ ΜΑΓΟΥΣ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ.


Στον α Μεσσηνιακό πόλεμο, (743 - 724 π.Χ.) οι Μεσσηνιοι ζήτησαν χρησμό από τους Δελφούς. Το μαντείο τους είπε να θυσιάσουν μία κόρη από την οικογένεια των Απετιδών δια κλήρου. Ο κλήρος έπεσε στην κόρη του Λυκίσκου, που αρνήθηκε να υπακούσει και έφυγε στην Σπάρτη. Τότε ο Αριστόδημος, πρόσφερε την κόρη του, αλλά ο νέος που την αγαπούσε δήλωσε ότι η κοπέλα περίμενε το παιδί του.


Ο Αριστόδημος σκότωσε την κόρη του, άνοιξε το σώμα της και έδειξε σε όλους ότι αυτό ήταν ψέμα. Εγινε μεγάλη συζήτηση αν αυτό ήταν πραγματική θυσία. Τελικά αναγνώρισαν τον φόνο ως "θυσία".
Οι Μεσσήνιοι πήραν κουράγιο και επετέθησαν στους Σπαρτιάτες, που για έξη χρόνια ανέβαλαν κάθε επιδρομή. Τέτοια ήταν η ψυχολογική ισχύς μιας ανθρωποθυσίας.
Ο Αριστόδημος μάλιστα, πήρε την αρχηγία των Μεσσηνίων. Μετά από ένα όνειρο, όμως, στο οποίο παρουσιάστηκε η κόρη του δείχνοντας του τις πληγές της, αυτοκτόνησε πάνω στον τάφο της.


Ολα τα στοιχεία δείχνουν πως το ξεκοίλιασμα της κόρης του Αριστόδημου ήταν πράγματι μια αισχρη
τελετουργική ανθρωποθυσία, μαυρης μαγειας. Οσο για τους ταλαιπορους Μεσσηνιους αδικαν εκαναν τοσες τελετες μαυρης μαγειας καθως εχασαν τον πολεμο.



Εκτός απο τις θυσιες Σπαρτιατων και των Μεσσηνιων
στους κοινους θεους , ελαβαν χωρα και αλλες φρικτες ανθρωποθυσιες, οπως τα "εκατομφονια", γινοταν ακομα αμετρητες θυσιες αιχμαλωτων στο ονομα του δαιμονα Δια.
Η πρωτη αψιμαχια συνεβη στο ιερο της Λιμναιας Αρτεμιδος στον Ταυγετο, οπου κατασφαχτηκαν αμφοτεροι μεσα και εξω από το ναο.




Αυτη ειναι μια ατρανταχτη αποδειξη της θρησκευτικης υφης των πολεμων στην αρχαια Ελλαδα. Επειτα από τριακόσια χρόνια αγριων πολεμων, απιστευτων εγκληματικων πράξεων και ποταμους αιμάτος, η Σπάρτη προσέδεσεν τους Μεσσηνίους εις την αθλιότητα και την σκλαβια (Άρνολντ Τουμπη σπουδη της ιστορίας, μεταφραση. Ν. Παπαρρόδου, Αθήναι 1962,σελ.178),
Χαρακτηριστικο της παρανοιας και της μαυρης μαγειας είναι ότι το ετος 183 πΧ. στην κηδεία του Φιλοποίμενα, οι αιχμάλωτοι Μεσσήνιοι
ακολούθησαν την νεκρική πομπή, θυσιάστηκαν πάνω στον τάφο του Στρατηγού:



Το 660 π.Χ. οι Κορίνθιοι με αρχηγό τον τύραννο Κύψελο κατάσφαξαν τους Κερκυραίους στην Ιλλυρική Επίδαμνο. Η αποκορύφωση της κακουργίας τους ήταν η αποστολή 300 αγοριών αιχμαλώτων στις Σάρδεις να ευνουχιστούν προς τιμή της «θεάς» Κυβέλης!
Ο βασιλεύς της Σπάρτης Κλεομένης το 505 π.Χ. σε μια από τις πάμπολλες εκστρατείες του εναντίον των Αργείων, των προαιώνιων και άσπονδων εχθρών των Σπαρτιατών, αφού ανάγκασε τον πληθυσμό να καταφύγει στο «ιερό» άλσος, έβαλε φωτιά και κατάκαψε πέντε χιλιάδες περίπου άμαχους Αργείους. Μαζί με αυτούς απανθρακώθηκε και αφανίστηκε το άνθος των νέων του Άργους! Η ιδιότητά τους ως ικέτες των κοινών «θεών» δεν τους έσωσε (Παυσ.3.4.1, Μεγ. Ελλνικη. Εγκυκλοπαιδεια,
Φοίνιξ,τομος δ,σελιδα.77).



Αριστομενης γουν ο Μεσσηνιος τω Ιθωμητη Διι τριακοσιους απεσφαξεν, τοσαυτας ομου και τοιαυτας καλλιερειν οιομενος εκατομβας. εν οις και Θεοπομπος ην ο Λακεδαιμονιων βασιλευς, ιερειον ευγενές (Πολυαινος, Στρατηγηματων Β, ΛΑ, 1).






ΠΕΛΟΠΟΝΗΣΙΑΚΟΙ ΠΟΛΕΜΟΙ-ΑΦΟΡΜΕΣ.



Γνωστη ειναι η μαστιγα του Κυλώνειου άγους, όπου οι οπαδοί του Κυλωνα, που ηθελε να κάνει Τυραννια στην Αθηνα, σκοτωθηκαν επάνω στους βωμους οπου ειχαν καταφυγει ως ικετες.


Την εποχη του Πελοποννησιακου πολέμου, οι Σπαρτιατες θυμηθηκαν το Κυκλωνειο αγος, το οποιο υπήρξε μια από τις αφορμές που δόθηκαν για αυτην την Εμφυλια διαμαχη.



Οι Αθηναιοι εκριναν πως η πολη ειχε μιανθει απο τις ανόσιες δολοφονίες για αυτό κάλεσαν τον μαυρο μαγο Επιμενιδη να κανει καθαρμό της πολης. Ο Επιμενιδης καθιερωσε τις θυσιες στους “Αγνωστους δαιμονες θεούς”.


Αυτό ηταν ενα τοσο σοβαρο αμάρτημα, μια υβρις η οποια ειχε σοβαρες επιπτωσεις σε όοη την Ελληνικη ιστορια .




ΜΑΤΑΙΑ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΕ ΝΑ ΠΕΙΣΕΙ Ο ΚΟΡΥΦΑΙΟΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ-ΙΑΤΡΟΣ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ ΤΟΥΣ ΑΡΧΑΙΟΥΣ
ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ, ΟΤΙ Η ΑΡΩΣΤΕΙΑ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ
ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΙ ΜΕ ΜΑΥΡΗ ΜΑΓΕΙΑ. ΟΙ ΕΩΣΦΟΡΙΣΤΕΣ
ΚΑΙ ΤΟ ΕΞΑΘΛΙΩΜΕΝΟ ΠΛΗΘΟΣ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΑΝ ΤΙ ΕΛΕΓΕ.




Ο Πελοπονησιακος πολεμος είναι ο φοβερότερος όλων των εμφυλίων της αρχαίας Ελλάδος, 431-404 π. Χ.), ο οποίος ευθύνεται κατά κύριο λόγο για την παρακμή της, είχε σαφώς χαρακτήρα θρησκευτικό. Πίσω από αυτή τη φρικτή αδελφική γενοκτονία, σε πανελλήνια κλίμακα, βρισκόταν το διαβόητο δελφικό «ιερό», το οποίο εξωθούσε τα δύο αντίθετα στρατόπεδα σε φονικότατες συγκρούσεις και ανείπωτες φρικαλεότητες με τους εκατέρωθεν χαλκευμένους ψευτοχρησμούς του (Θουκ. Ιστορια α,4).
Τα εκατέρωθεν σκοταδιστικά ιερατεία τελούσαν θυσίες μέσα και έξω από τα τείχη στους κοινούς «θεούς» και προέβαιναν σε ανείπωτες άλλες δεισιδαίμονες τελετουργίες για τη νίκη του δικού τους στρατοπέδου.


Την χειροτερη ομως γενοκτονια στην αρχαία Ελλάδα προκάλεσαν οι τεσσερις φοβεροί εωσφορικοι-ιεροί πόλεμο, (595-332 π. Χ.), οι οποίοι για τριακόσια περίπου χρόνια αποδεκάτισαν την Ελλάδα.

Ονομαστηκαν ιεροι, διότι έγιναν προς τιμην του δαιμονικου μαντείου των Δελφών (Θουκυδιδης. Ιστορ.Α΄3).




ΕΣΦΑΞΑΝ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ.


Αλλες γενοκτονίες των δωδεκαθειστων, ηταν οι γενοκτονίες των Θηβαίων από τους συνασπισμενους Πελοποννησιους, που μας ειναι γνωστη από την τραγωδια του Αισχύλου, Επτα επι Θήβας. Άλλη μεγαλη γενοκτονια ηταν των Ορχομενίων από τους Θηβαίους, των Ερετριεων από τους Χαλκιδεις , των Μηλιων από τους Αθηναίιυς , των Σαμίων από τους Αθηναίους , των Θηβαίων απο τους Μακεδόνες των κατοίκων της Δωδωνης και του Δίου από τους Αιτωλούς, των Θερμιων Αιτωλών από τους Μακεδόνες , των κατοίκων της Περγάμου και της Αττικής από τους ίδιους.




ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΕΜΦΥΛΙΟΥΣ ΣΠΑΡΑΓΜΟΥΣ
ΤΑ ΕΩΣΦΟΡΙΚΑ ΙΕΡΑΤΕΙΑ ΕΙΧΑΝ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ.
ΦΑΙΔΡΟΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΚΩΜΙΚΟΡΑΓΙΚΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ.


Με τοσες ανθρωποθυσιες που διεταζαν τα μαντεία του δαιμονα Φοιβου, δεν γινοταν να μην συμπαρασυρουν στον θανατο ακομη και τους δικους, τους δαιμονικούς ιερεις. Ο Κύπριος μαντης Φρασιος ειπε στον Φαραω Βουσιρι να θυσιαζει τους ξενους. Όμως ο μοναδικος ξένος, που ήταν διαθέσιμος, εκεινη την χρονικη στιγμη ηταν ο ίδιος ο μαυρος μαγος.




Η ΠΑΡΑΝΟΙΑ ΤΩΝ ΜΑΥΡΩΝ ΜΑΓΩΝ ΤΩΝ ΔΕΛΦΩΝ.


Ενα παιδι παιζοντας, μαζεψε απο το χωμα ενα πεταλο, που επεσε απο το στεφανι της Αρτεμης, στους Δελφους. Οι δικαστες απλωσαν μπροστα στο νηπιο, διαφορα παιχνιδια και το χρυσό πέταλο ενω περιμεναν να δουν τι θα αγγιξει πρωτο . Όταν ξανάπιασε το χρυσό πέταλο, ηταν "φανερ", ότι το παιδακι ήταν ιερόσυλο. Για αυτό επρεπε να εφαρμοστεί ο δελφικός-εωσφορικος νομος που προεβλεπε θανατο για τους Ιερόσυλους.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΟ ΑΤΥΧΟ ΕΛΛΗΝΟΠΟΥΛΟ
ΕΙΧΕ ΑΔΙΚΟ ΤΕΛΟΣ, ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΟΥ
ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΩΝ ΠΑΡΑΝΟΙΚΩΝ ΣΑΤΑΝΙΣΤΩΝ.


Απο όλους τους προαναφερομενους εξαιρείται ένα μικρο μερος ανα τους αιωνες, με βαση της παγκόσμιες Ελληνικης μαθηματικες σταθερες μετρον αριστον, και μηδεν αγαν.










ΝΑΙ ΣΤΟ ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ
ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ


ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟ ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΡΕ - YouTube


ΤΑ TΡΟΜΕΡΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ


ΤΑ ΤΡΟΜΕΡΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ




ΤΑ ΤΡΟΜΕΡΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ


ΤΑ ΤΡΟΜΕΡΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΙΚΟΥ ΔΩΔΕΚΑΘΕΟΥ



ΝΑΖΙ ΟΙ ΑΙΩΝΙΟΙ ΚΑΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ. MEΡΟΣ Α.




ΝΑΖΙ ΟΙ ΑΙΩΝΙΟΙ ΚΑΙ ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΙ ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ. MEΡΟΣ B.


Ξυπνήστε ρε: IOYΣΤΙΝΙΑΝΟΣ Ο Α. ΜΕΡΟΣ Α.

Ξυπνήστε ρε: IOYΣΤΙΝΙΑΝΟΣ Ο Α. ΜΕΡΟΣ B.

Ξυπνήστε ρε: ΡΩΜΑΙΟΙ (ΡΩΜΙΟΙ) ΟΙ ΤΙΤΛΟΙ ΤΙΜΗΣ ΚΑΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣ

Ξυπνήστε ρε: ΠΕΡΙ "ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ" ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ

104 σχόλια :