ΝΑ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΟΤΙ ΖΟΥΜΕ ΣΕ ΚΑΤΟΧΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ!


Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΙΣ… «ΚΛΟΥΒΕΣ»

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός 

Την περίοδο της Κατοχής, οι Γερμανοί, τα ναζιστικά κτήνη, σατανικά ευρηματικοί στα μαρτύρια και τους βασανισμούς, για να
αποφεύγουν και να αποτρέπουν τις δολιοφθορές - όπως στον Γοργοπόταμο - στα τρένα που μετέφεραν πολεμοφόδια, εφηύραν το εξής απάνθρωπο και εγκληματικό επινόημα.

 Έβαζαν μπροστά από την μηχανή του τρένου μια κλούβα, ένα σιδερένιο κλουβί, και μέσα σ’ αυτό στρίμωχναν ομήρους, Έλληνες πολίτες, τους οποίους άρπαζαν στα διαβόητα «μπλόκα».

Το μακάβριο αυτό βαγόνι-«κλούβα», το περίζωναν και με εκρηκτικά. Μ’ αυτόν τον τρόπο, ήθελαν να αποτρέψουν ανατινάξεις συρμών, γιατί, οι πρώτοι που θα κομματιάζονταν, θα ήταν οι όμηροι της «κλούβας». Δεν ήταν σπάνιο μες στις «κλούβες» να υπάρχουν γυναίκες.

Έχω ενώπιον μου το ιστορικό μυθιστόρημα του Ζήση Σκάρου με τίτλο «Οι κλούβες», εκδόσεις «ΕΣΤΙΑΣ» του 1978. Στην σελίδα 89, διαβάζω για το «βαγόνι των αιχμαλώτων», όπως ονόμαζαν οι γουρνόλυκοι Γερμανοί, τις «κλούβες του θανάτου».


Ανοιχτό σιδηροδρομικό βαγόνι που μετατρεπόταν σε μεγάλο κλουβί, εντός του οποίου οι Γερμανοί έβαζαν κρατούμενους ως «ασπίδα» στην μεταφορά στρατιωτών, εξοπλισμού και προϊόντων. ...

Διηγείται ένας μελλοθάνατος όμηρος: «Η ζωή στην κλούβα πήρε το δρόμο της. Τον θάνατο δεν τον έβλεπες να τρέχει πίσω από τα εκτελεστικά αποσπάσματα. Αν ερχόταν, θα ερχόταν απροειδοποίητα, με τη μορφή ανατίναξης.

Η σκέψη πως παραμόνευε κάτω από τις κουβέρτες μας - υπήρχαν δυναμίτες-προσαρμοζόταν σιγά-σιγά με την καινούρια πραγματικότητα κι έπαψε να εξουσιάζεται αποκλειστικά απ’ το φόβο, όπως τις πρώτες μέρες. Την απειλή, που συνεχιζόταν πάντα η ίδια, τη νόθευε ο χρόνος με τη συνήθεια».

Διαβάζοντας στο παραπάνω απόσπασμα την φράση «Το θάνατο… με τη μορφή ανατίναξης», θυμήθηκα κάτι που είχα διαβάσει για έναν άλλο λαό, που διέπρεψε σε θηριωδίες, σε πολυώδυνα μαρτύρια και βασανιστήρια, σε ανθρωποφάγα στρατόπεδα συγκέντρωσης, σε κράτος-συμμορία που παρουσίαζε τον θάνατο με χίλια αποτρόπαια πρόσωπα.

Ήταν οι δάσκαλοι των Γερμανών, οι Τούρκοι. Ερανίζομαι από το πολύκροτο βιβλίο του Πολυχρόνη Ενεπεκίδη: «Γενοκτονία στον Εύξεινο Πόντο» μια γνωστή ίσως σε πολλούς παραπομπή. (Σελ. 21, εκδ. «Εύξεινος Λέσχη Θεσσαλονίκης»).

«Η Γενοκτονία αλά τούρκα είναι βουβή, πονηρή, ανατολίτικη… Οι καλούμενες εκτοπίσεις, εξορίες των κατοίκων ολόκληρων χωριών, οι εξοντωτικές εκείνες οδοιπορίες μέσα στο χιόνι των γυναικόπαιδων και των γερόντων-οι άνδρες βρίσκονται ήδη στα τάγματα εργασίας ή στο στρατό-δεν οδηγούν φυσικά σε κανένα Άουσβιτς με τους διαβολικά οργανωμένους μηχανισμούς της φυσικής εξόντωσης του ανθρώπου-όχι!

 Ήταν όμως ένα Άουσβιτς εν ροή, οι άνθρωποι πέθαναν καθ’ οδόν, δεν περπατούσαν για να πεθάνουν από τις κακουχίες, την παγωνιά, την πείνα, τον εξευτελισμό του ανθρώπου. Αυτό ήταν το διαβολικό σύστημα, πονηρά οργανωμένο.

Δεν υπήρχε στο τέρμα κανένα Άουσβιτς, γιατί για τους περισσότερους, δεν υπήρχε τέρμα. Το ταξίδι προς τον θάνατο ήταν ο θάνατος, όχι το τέρμα του ταξιδιού».

Έβλεπα τις προάλλες την Μέρκελ να χαχανίζει χαζοχαρούμενα κοιτώντας το καθρέπτη που της χάρισε ο Ερντογάν. Φιλίες και κοινές συνήθειες, προαιώνιες. Τους ενώνουν πολλά. Η φρικώδης βαρβαρότητα των μωχαμετάνων της Ανατολής και η παγερή ασυνειδησία των Ούννων του Βορρά.

Έξοχος ο συμβολισμός του δώρου. Ένας καθρέπτης. Η φράγκικη θηριωδία «καθρεφτίζεται» στην τουρκική ωμότητα. Βλέπει το είδωλό της. Από την μια μεριά «οι Κλούβες» από την άλλη τα «Αμελέ Ταμπουρού». Συνάντηση σε υψηλότατο επίπεδο, όντως ιστορική.

Και ερωτώ: τι άλλαξε από τότε που την «γείτονα» και την «εταίρο» κυβερνούσαν ο Μουσταφά Κεμάλ και ο Αδόλφος Χίτλερ αντίστοιχα;


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΟΙΜΟΣ-ΑΘΗΝΑ



loading...

Δεν υπάρχουν σχόλια :