Megxit: Παρέμβαση του Κώστα Βάρναλη


Καθώς το βασιλικό δράμα της "ηρωικής εξόδου" των Μεγκαν -Χαρι στο ¨στιβο της βιοπάλης¨ κορυφώνεται -άτιμη κοινωνία άλλους τους ¨ανεβάζεις¨ κι άλλους του ¨κατεβαζεις" στα Τάρταρα-κρατώντας αμείωτο το ενδιαφέρον των διεθνών ΜΜΕ αλλά και όλων των λαών του κόσμου(που οι καημένοι δεν εχουν βασιλιάδες) ας ξαναθυμηθούμε το χειμαρρώδη ποιητικό λογο του Κώστα Βάρναλη καθώς περιγράφει τον διακαή πόθο του ελληνικού λαού να είχε(ή να μην είχε;;;;;) έναν....ΒΑΣΙΛΙΑ!!!!!

Είχα γυναίκα, είχα και ζα,είχα μια Βάσω με βυζά,μα προκοπή δεν είχα.Σε ποιό χαρέμι να παχαίνειστα μαξιλάρια ξαπλωμένημασώντας τη μαστίχα.

Μ’ αν κυλίσει μια ο τροχόςκαι στην Πόλη μπούμε,σκλάβες χανουμόπουλαπὄχει να τραβούμε.

Άι! με το γύφτικο ζουρνά,με νταγερέ, που κουδουνά,σύρε σκοπόν αντάμικο.Εστράβωσα τη φέσα μου,έρωτας που ’ναι μέσα μουγια να χορέψω τσάμικο.

Κάνε θάμα, πλόσκα μου,ξύλο τσιμισίρι,γίνε βρύση γάργαρημε χιλιάδες πείροι.

Να ’στε γεροί, να ’στε καλάμε τα τσαπράζια τα πολλάκαι τα μεγάλα ονόματα,κοτζαμπάσηδες όλοι πρώτηςκαι με τους διάκους ο δεσπότης— τζιλβέδες και καμώματα!

Χίλια χέρια κι άρματανα ’χα να σας φράξω,να ’χα και δυο κέρατατον οχτρό να σκιάξω!

Για να βαστάξει, όσο μπορεί,το μακελειό, να ’στε γεροί,της Πένας αντρειωμένοι!Κανοναρχάτε τ’ όνομά μας,σύντας η Δόξα μελετά μαςτα σκελετά γερμένη.

Να ’χαμ’ ένα βασιλιά,για να μας θαμπώνει,με λειρί στο κούτελο,με φωνή τρομπόνι!

Σου φτάνουν σένα τα χωριάτης Ρούμελης και του Μοριάκαι να ’ν’ πολλά σου τα έτη!Μα η Έγριπο με το μπουγάζι,που πλήθιο ψάρι κατεβάζει,δικό μου βιλαέτι!

Έχω τρύπα στο βρακί,λίγδα στην καπότα μου,έχω ψείρα σαν κουκίκαι βρομούν τα χνότα μου.

Έχω νοήματα σοφά!Σ’ αγιονορίτικο σοφάστα λάδια και στα πάχηκολύμπησα, μα πάντα μένειάδεια η κοιλιά και τουρλωμένη— ανεμογκάστρι θα ’χει!

Τί λαμπρός που ’ν’ ο καιρός,πόσο εγώ ’μαι ωραίος!Έφαγα έναν πόντικα,δόξα να ’χει ο θέος!

Η σάρκα και τα κόκαλα,λάσπη πολλή και φρόκαλα,Πατρίδα μου, χαλάλι σου!Σαν είν’ οι αφέντες σου δικοί,θα ’ναι κι η ζήση σου γλυκήκι ανέγνιο τα κεφάλι σου!

Το χαράτσι, τα παιδιά,μοναχός να κρίνεις,άλλο να σ’ τα παίρνουνεκι άλλο ναν τα δίνεις.

Όλα εδώ χάμου ψεύτικα.Δε σ’ έζησα, ονειρεύτηκα,μαύρη ζωή, όλη πίκρα.Μα θα χαρώ σε, Λευτεριά,αιώνια Αλήθεια κι Ομορφιά,σαν θα περάσω Αντίκρα.

Να ’χαμ’ ένα βασιλιά,δράκο με χοντρόλαιμο,σέρτικο κι αράθυμο,για να κάνει πόλεμο!

Άμποτε λίγο να δυνόμουνγια μια στιγμή να τρελαινόμουν,ο σαλεμένος νουςκαι τα κλεισμένα τσίνορανα μην ξαμώνουν σύνορακαι χώριους ουρανούς!

Να ιδώ τον κόσμο ανάποδατον αδερφό μου ξένοκαι τον οχτρόν αδέρφι μουαδικοσκοτωμένο.(Κώστας Βαρναλης "Ο Τρελός")
itaksiblogspot.com



loading...

Δεν υπάρχουν σχόλια :