ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΘΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΑ ΓΑΜΨΟΝΥΧΑ ΤΗΣ ΓΕΙΤΟΝΟΣ...


ΕΛΛΗΝΙΚΗ– ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΟΖ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΙΚΗ ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ



Γράφει ο Λεωνίδας Κουμάκης

Είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποτυπώσει κανείς μέσα στην περιορισμένη έκταση ενός άρθρου, ευδιάκριτα και κατανοητά για τον μη
εξοικειωμένο αναγνώστη, την ελεγχόμενη κρίση που προκαλεί η Τουρκία στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο προκειμένου να εξυπηρετήσει την επεκτατική στρατηγική της. Αξίζει όμως τον κόπο να το προσπαθήσουμε!

Ο Τουρκικός επεκτατισμός με την ιδεολογία του Παντουρκισμού εκφράζεται από την εποχή της εμφάνισης των Νεότουρκων το 1908 και την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που ακολούθησε.

Η ήττα κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό των Γερμανών, η επιτήδεια «ουδετερότητα» κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου οδήγησε την Τουρκία, ταυτόχρονα με την Ελλάδα, στο ΝΑΤΟ και στην Δύση το 1952.

Ο Τουρκικός επεκτατισμός με την ιδεολογία του Παντουρκισμού, αν και ανεπίσημα διαχρονικός από το 1908, απέκτησε και επίσημο εκφραστή μέσα στο Τουρκικό κοινοβούλιο από το 1965, με την ίδρυση του κόμματος «Εθνικιστικής Δράσης» του Αλπασλάν Τουρκές.

Τις δεκαετίες που ακολούθησαν, η σημαντική για την Δύση γεωστρατηγική θέση της σύγχρονης Τουρκίας αξιοποιήθηκε πλήρως από τους Παντουρκιστές οι οποίοι αμέσως μετά την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974, με την αμέριστη υποστήριξη Αμερικής, Αγγλίας, Ισραήλ, Γερμανίας και την αδιαφορία των άλλων μεγάλων δυνάμεων, εγκαινίασε την επεκτατική στρατηγική δημιουργίας «νέων συνόρων» και με την Ελλάδα.

Το δήλωσε πεντακάθαρα, στις 27 Φεβρουαρίου 1975, ο πρωθυπουργός της Τουρκικής εισβολής στην Κύπρο Μπουλέντ Ετσεβίτ αναφερόμενος στις δήθεν «επιστημονικές έρευνες» που εγκαινιάστηκαν συμβολικά στο Αιγαίο στις 29 Μαΐου 1974, 521 χρόνια μετά την άλωση της Πόλης: «Τα περί πετρελαϊκών ερευνών ήταν απλά τεχνάσματα. Σκοπός ήταν η διεκδίκηση νέων συνόρων!».

Από το 1973 είχαν ήδη ξεκινήσει στον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών οι συζητήσεις για το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσας οι οποίες οδήγησαν στην Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας μία δεκαετία περίπου αργότερα (10 Δεκεμβρίου 1982).

 Στην σύμβαση αυτή έχουν ήδη προσχωρήσει 160 περίπου χώρες του κόσμου – και όλα τα μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης – όχι όμως και η Τουρκία γιατί απλά, δεν εξυπηρετεί καθόλου τους επεκτατικούς της στόχους.

Έτσι, η Τουρκία επέλεξε να δημιουργήσει μεθοδικά και σε βάθος χρόνου, μια εικονική απαίτηση απέναντι στην Ελλάδα, προβάλλοντας συνεχώς απαιτήσεις χωρίς κανένα απολύτως έρεισμα στο Διεθνές Δίκαιο.

Η πολιτική αυτή συνδυάζεται με ένα διαρκές και απροκάλυπτο νταηλίκι, χωρίς κανένα απολύτως στόχο «πολεμικής εμπλοκής» – αντίθετα, αυτό είναι κάτι που η Τουρκία θα ήθελε να αποφύγει πάση θυσία για πολλούς λόγους.

Πολύ χαρακτηριστικό, πρόσφατο παράδειγμα η αντιμετώπιση της πρώτης, (απόλυτα ορθής) δήλωσης του Έλληνα Υπουργού Εξωτερικών, μετά τις εθνικές εκλογές της 7ηςΙουλίου 2019: Μπαμπούλας ο εκπρόσωπος του ΑΚΡ Ομέρ Τσελίκ (Αν ο νέος Έλληνας υπουργός Εξωτερικών Νίκος Δένδιας συνεχίσει με αυτό το ύφος, τότε τα αποτελέσματα δεν θα είναι καλά), άγγελος ο Τούρκος ΥΠΕΞ Μεβλούτ Τσαβούσογλου: (Παίζαμε ποδόσφαιρο με τον Μητσοτάκη…. Θέλουμε αντί να αυξηθεί η ένταση στο Αιγαίο, να βρούμε λύσεις συνομιλώντας ειλικρινά…).



ΔEΙΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ KAI TO BINTEO ΣΤΟ ΟΙΜΟΣ-ΑΘΗΝΑ




loading...

Δεν υπάρχουν σχόλια :