ΝΕΟΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ "ΤΡΙΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ" ΥΠΑΙΤΙΟΙ ΥΠΕΡΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΩΝ

ΠΩΣ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΚΑΙ ΠΟΥ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ Η ΥΠΕΡΚΟΜΜΑΤΙΚΗ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΚΑΙ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗ ΥΒΡΙΔΙΚΗ ΡΕΦΟΡΜΙΣΤΙΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΤΩΝ ΚΥΚΛΩΜΑΤΩΝ ΤΟΥ "ΔΙΚΑΙΟΥ" ΤΩΝ ΚΑΤΑΣΧΕΣΕΩΝ ΜΕ ΤΑ ΔΥΟ ΝΕΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΑ ΑΚΡΑ ΚΑΙ Η ΕΞΈΛΙΞΗ ΤΩΝ ΕΥΡΕΙΩΝ ΜΕΤΑΡΥΘΜIΣΕΩΝ ΣΕ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ ΚΑΙ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟ ΚΑΙ ΚΟΜΜΙΟΥΝΙΤΑΡΙΑΝΟ ΦΕΟΥΔΑΛΙΣΜΟ

https://2.bp.blogspot.com/-S9rHWzsHagQ/W4iJotI7FSI/AAAAAAAACA8/SwJvBfpXzHc9FwsBf0Q-LyJ0h5kAPONYwCLcBGAs/s1600/new%2Bdemocracy.gif


Μην παραξενεύεστε όταν ενδιαφέρονται συνεχώς αυτοαποκαλούμενοι αριστεροί και φιλελεύθεροι για ατομικές ελευθερίες σχετικά με με γάμους ατόμων του ίδιου φύλου, για "οικονομικούς μετανάστες" και "πρόσφυγες", το άσυλο, και ποτέ για την ατομική ελευθερία της ατομικής ιδιοκτησίας και το ιδιοκτησιακό καθεστώτος, ή της διαβίωσης, που αντί να ήταν μέλημα ζωτικής σημασίας για κάθε κόμμα -έχοντας και απόλυτο έρεισμα - να επαναφέρουν τουλάχιστον προ του 1975 την κατάσταση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος, το καταργούν δίνοντας αμφότερα έμφαση στην πολιτιστική ελευθεριακή ισότητα και σε καταχραστικές ερμηνείες ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Μην σας προκαλεί επίσης καμία εντύπωση που το "Δημοκρατικό τόξο" και κυρίως τα "Νεοδημοκρατικά" Μέσα μαζικής ενημέρωσης κάνουν απλώς ιδιότυπες "συμβουλευτικές" επιπλήξεις περί οικονομικών και άρα ουσιαστικώς συμπολίτευση στο σύριζα για αποφάσεις τις οποίες θα έπαιρνε έτσι κι΄αλλιώς κάθε κυβερνητικός σχηματισμός.

Ο πολιτικός διεθνής και διακομματικός σχεδιασμός στον ολοκληρωτισμό της υπό διαδικασία ομοσπονδιοποίησης Ηνωμένης Ευρώπης (και επιπροσθέτως σε κάποιες περιπτώσεις κυρίως στην περιοχή των Βαλκανίων διαδικασίας καντονοποίησης στα πλαίσια ακριβώς αυτής της ολοκλήρωσης) κινήθηκε σε μια βασική αναγνωρίσιμη νοοτροπία όσον αφορά τις δήθεν διαφοροποιήσεις και την προπαγάνδα περί κοινοβουλευτικής αντιπαλότητας: Η αριστερά ( όπως το σύριζα) ψηφίζει - Τα φιλελεύθερα κόμματα συνεχίζουν πάνω σε παγιώσεις, και αντίστροφα, σε μια συνεχή διαδικασία συγχώνευσης σε βάση πολιτιστικού μαρξισμού και ελεύθερης αγοράς, καθώς και στην κοινή αντίληψη χαλαρού και αποδυναμωμένου ιδιοκτησιακού καθεστώτος για μερικώς διαφορετικούς λόγους.

Παραλλήλως σε αυτή την πολιτικο-οικονομική κατάσταση και αντίληψη -ως εφαρμογή εξάλλου διακομματικών προτάσεων των περισσότερων συστημικών οικονομολόγων - δεν γίνεται να μην είχε κυρίαρχο ρόλο διεκπεραίωσης η "ομαλοποίηση" της δικαστικής νοοτροπίας των κατασχέσεων και πλειστηριασμών που αντιβαίνει και υπερβαίνει το δικαίωμα στην κατοικία (φαινόμενα σε Ισπανία και Ελλάδα).

Ο κοινοβουλευτισμός κυρίως στην Ελλάδα και οι διακομματικές συνεργασίες, καθότι στο εξωτερικό η φιλελεύθερη πολυσυλλεκτικότητα κομματικών συνασπισμών εμφανίστηκε αρκετά νωρίτερα, είχε παρουσιάσει εξαιρετικά πολωτικά χαρακτηριστικά μέσω αυτών των εναλλαγών των κομμάτων και παραφυάδων του "τρίτου δρόμου" και τις μετεξελίξεις του νεοδημοκρατικού σχεδιασμού, που αμφότερες με τους αντίστοιχους κοινοβουλευτικούς κομματικούς μηχανισμούς σε άλλα κράτη έχουν διαλύσει κοινωνικά την Ευρώπη και υπερχρεώσει τις χώρες της Ε.Ε. μέσα από προσωπεία και αυτοπροσδιορισμούς πολιτικών χώρων και κομμάτων της σοσιαλδημοκρατίας, της "δεξιάς" ή του φιλελευθερισμού.


Η έννοια της "Νέας Δημοκρατίας" και ο σχηματισμός κοινοβουλευτικών παρατάξεων διεθνώς με αυτή την ονομασία.



Η νέα δημοκρατία ή η νέα δημοκρατική επανάσταση διεθνώς είναι μια ιδέα βασισμένη στη θεωρία του Μαο Τσεντόνγκ « Μπλοκ των τεσσάρων κοινωνικών τάξεων» στην μετα-επαναστατική Κίνα, η οποία υποστήριζε αρχικά ότι η δημοκρατία στην Κίνα θα ακολουθούσε ένα αποφασιστικά διαφορετικό μονοπάτι, πολύ διαφορετικό από αυτό της φιλελεύθερης των καπιταλιστικών και κοινοβουλευτικών δημοκρατικών συστημάτων στον δυτικό κόσμο καθώς και του σοβιετικού κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη .
Η έννοια της νέας δημοκρατίας στη θεωρία του Μαο αποσκοπεί στην ανατροπή της φεουδαρχίας (της αυτοκρατορικής Κίνας) και στην επίτευξη ανεξαρτησίας από την αποικιοκρατία . Ωστόσο, απαλλάσσεται από τον κανόνα που πρόβλεπε ο Μαρξ και ο Λένιν ότι μια καπιταλιστική τάξη θα ακολουθούσε συνήθως έναν τέτοιο αγώνα, ζητώντας αντ 'αυτού να επιδιώξει να εισέλθει άμεσα στον σοσιαλισμό μέσω μιας συμμαχίας τάξεων που παλεύουν την παλιά κυβερνητική τάξη. Ο συνασπισμός εντάσσεται υπό την ηγεσία και καθοδήγηση της εργατικής τάξης και του κομμουνιστικού κόμματος, που εργάζονται με τους κομμουνιστές ανεξάρτητα από τις ανταγωνιστικές ιδεολογίες τους, προκειμένου να επιτύχουν τον πιο άμεσο σκοπό μιας «νέας δημοκρατικής τάξης» που οι κινέζοι κομμουνιστές ελπίζουν ότι θα οδηγούν σε πλήρη σοσιαλισμό και κομμουνισμό, παρά τα ανταγωνιστικά ταξικά συμφέροντα των κοινωνικών τάξεων του "μπλοκ".
Με την πάροδο του χρόνου, η έννοια της νέας δημοκρατίας προσαρμόστηκε σε ρεμπουμπλικανικά και φιλελεύθερα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα σε άλλες χώρες, σε μη κομματικούς οργανισμούς "έρευνας και ανάπτυξης", και με παρόμοιες ή διαφορετικές μορφές και αιτιολογήσεις.

Άλλες προσαρμογές της έννοιας της νέας δημοκρατίας έχουν αφομοιωθεί μέσω των δημοκρατικών και Ρεμπουμπλικανικών συγχωνεύσεων των ΗΠΑ και των πολιτικών προγραμμάτων κυριάρχων φιλελεύθερων κομμάτων του "τρίτου δρόμου".

Αναφορικά, μετά από τα εκλογικά αποτελέσματα υπό την ηγεσία του Ronald Reagan στη δεκαετία του 1980, μια ομάδα εξέχοντων Δημοκρατών άρχισε να πιστεύει ότι χρειαζόταν μια ριζική αλλαγή στην οικονομική πολιτική και σε ιδέες διακυβέρνησης.
Το Δημοκρατικό Συμβούλιο Ηγεσίας (DLC) ιδρύθηκε το 1985 από τον Al From και από μια ομάδα ομοϊδεάτων πολιτικών και στρατηγικών. Υποστήριξαν την πολιτική του "τρίτου δρόμου" ως αντιστάθμα στις εκλογικές επιτυχίες του Ρεγκανισμού.
Οι προεδρικές εκλογές ήττες ώθησαν τους «κεντριστές» Δημοκρατικούς να δημιουργήσουν το Δημοκρατικό Συμβούλιο Ηγεσίας (DLC), μια ανεπίσημη κομματική οργάνωση που διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη μετατόπιση των πολιτικών του Δημοκρατικού Κόμματος στο «κέντρο» του αμερικανικού πολιτικού φάσματος. Οι Δημοκρατικοί πολιτικοί όπως οι γερουσιαστές Αλ Γκορ και Τζο Μπάιντεν (και οι δύο είχαν το αξίωμα του αντιπρόέδρου) συμμετείχαν στις υποθέσεις του DLC πριν από την υποψηφιότητά τους για υποψηφιότητα για το Δημοκρατικό Κόμμα το 1988.

Οι πολιτικές της DLC μετατόπιζαν το Δημοκρατικό Κόμμα στο "κέντρο", ωστόσο η DLC δεν θέλησε το Δημοκρατικό Κόμμα να κάνει απλώς μια στάση στη μέση. Έτσι, η DLC δήλωσε ότι οι ιδέες είναι «προοδευτικές» και ένας τρίτος τρόπος αντιμετώπισης των προβλημάτων της δεκαετίας του '90. Παραδείγματα πολιτικής της DLC μπορούν να βρεθούν στο The New American Choice Resolutions.
Ο τίτλος "Νέο-Δημοκράτης" χρησιμοποιήθηκε για λίγο από μια προοδευτική ρεφορμιστική ομάδα που περιελάμβανε τον Gary Hart και τον Eugene McCarthy το 1989 και ο όρος συνδέθηκε ευρύτερα με τις πολιτικές του Δημοκρατικού Συμβουλίου Ηγεσίας. Το 1990 μετονομάστηκε το διμηνιαίο περιοδικό Mainstream Democrat σε The New Democrat, τότε που ο κυβερνήτης Μπιλ Κλίντον παραιτήθηκε από τον πρόεδρο της DLC για να ασκήσει την προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών κατά τις προεδρικές εκλογές του 1992, παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως «νέο δημοκράτη».


Μετά την εκλογή του 1994, ο Κλίντον βρίσκονταν μεταξύ των Δημοκρατικών και των Ρεπουμπλικάνων, καλώντας το "τριγωνισμό". Ο "Νέο-Δημοκρατισμός" αποτελεί και μια αναφορά για την εξέλιξη στο Βρετανικό Εργατικό Κόμμα "New Labor". Μεγάλο μέρος της ιδεολογίας του Νέου Εργατικού Κόμματος βασιζόταν πιθανότατα στους Νέο-Δημοκράτες, ειδικά δεδομένου ότι η ανάληψη του Μπλερ ήταν ενδεικτική για την εξέλιξη του νεοφιλελευθερισμού μέσα από τον νεοδημοκρατικό χώρο στα μέσα της δεκαετίας του '90.
Σαν κύριοι αντιπρόσωποι ανάμεσα στη σοσιαλδημοκρατία και τον φιλελευθερισμό χωρίς κάποια διακριτά διαχωριστικά όρια συνοπτικά διακρίνονται οι Τόνυ Μπλαίρ και Μπιλ και Χίλαρι Κλίντον, Αλ Γκορ, Γ. Παπανδρέου, Μάρτιν Σούλτς, ενώ από οργανισμούς η fabian και CFR.https://en.wikipedia.org/wiki/Third_Way.

Για τα εγχώρια δρώμενα, η οικειότητα Μητσοτάκη-Σημίτη, η εμφάνιση και καθιέρωση τεχνοκρατών όπως ο Λ. Παπαδήμος του κύκλου Κ. Σημίτη και η επιλογή στελέχωσης με κριτήρια Κ. Σημίτη, αποδίδουν την κατάσταση των εντελώς δισδιάκριτων οικονομικο-πολιτικών διαχωριστικών ορίων της σοσιαλδημοκρατίας και του φιλελεύθερου νεοδημοκρατισμού μέσα στην παγκόσμια κλίκα του καθεστώτος του "τρίτου δρόμου" με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να αντικαθιστά επί της ουσίας τον Γιώργο Παπανδρέου και του ζητήματος που έθεσε για επιταχυνόμένη ανάγκη "παγκόσμιας οικονομικής διακυβέρνησης" ενώ στο ίδιο κλίμα, https://www.youtube.com/watch?v=l2HQb9ToyMc, ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γ. Στουρνάρας είχε δηλώσει για απόλυτη χωρίς όρια φιλελευθεροποιημένη παγκοσμιοποίηση, ενώ δεν έκρυψε ποτέ τις πεποιθήσεις του για ένα περισσότερο σοσιαλδημοκρατικό μοντέλο οικοδόμησης της ελληνικής κοινωνίας.

Η παράταξη της ΕΡΕ (Εθνική ριζοσπαστική ένωσις) όταν απέκτησε περισσότερο φιλελεύθερο χαρακτήρα και τίθονταν ανοικτά υπέρ της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης μετονομάστηκε σε Νέα δημοκρατία με τη συμμετοχή της Ελλάδος στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα, αποτελώντας προσαρμογή της έννοιας του νεοδημοκρατισμου. Το Νεοδημοκρατικό κόμμα Ελλάδος φαίνεται ως αντίστοιχο και του γαλλικού φιλελεύθερου κέντρου.

Μια άλλη προσαρμογή είναι αυτή του CCF Parti social democratique du Canada που το διαδέχθηκε το 1961 το κόμμα των σύγχρονων νεοδημοκρατών του Καναδά. Η ονομασία νέα δημοκρατία στον Καναδά αφού συγχωνεύτηκε με το Καναδικό κογκρέσο εργασίας CLC υπερψηφίστηκε έναντι ονομασιών όπως "Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα", "Καναδικό "Δημοκρατικό Κόμμα" ενώ έχει στο σύνταγμά του, οργανική σχέση με το εργατικό κίνημα.https://en.wikipedia.org/wiki/Canadian_Labour_Congress
Να σημειωθεί πως πολλές ιστορικές ομοιότητες εσωτερικών διαμαχών και μεταπήδηση από τον συντηρητικό κομματικό προσδιορισμό σε φιλελεύθερες και αριστερές κατευθύνσεις ανιχνεύονται και σε σχέση με το Σουηδικό νεοδημοκρατικό κόμμα. https://en.wikipedia.org/wiki/New_Democracy_(Sweden)


Το δήθεν γενικό κοινωνικό συμφέρον που επικαλείται η αριστερά είναι κοινό πρόσχημα νομιμοποίησης για καταχραστικές πολιτικές.


Τα κυριότερα πρόσωπα - εμπνευστές της μεταπολεμικής Ελλάδας και της μεταπολίτευσης και της αναθεώρησης του 1975, της αλλαγής του αστικού καθεστώτος σε σοσιαλιστικό-τύποις αστικό φιλελεύθερο, και που κατεγράφησαν ως δήθεν συντηρητικοί, είναι ο Α. Αγγελόπουλος και Π. Παπαληγούρας, Ξ. Ζολώτας, Κ. Τσάτσος ως πρόεδρος της επιτροπής που το συνέταξε το σύνταγμα του 1975. Οι προτάσεις της Σοσιαλιστικής Ένωσης βρέθηκαν στον ίδιο φάκελο του αρχείου του μαζί με τις προτάσεις του Συντάγματος.

Ιδιοκτησιακό καθεστώς από το 1952 στο 1975 "http://www.neosyntagma.net/ "Πώς και γιατί ανατράπηκε το ιδιοκτησιακό καθεστώς" : "ο συνταγματικός νομοθέτης το 1975 αποσκοπούσε στην κατάργηση της αστικής οργάνωσης του κράτους και στην εγκαθίδρυση ενός άλλου καθεστώτος. Ενός καθεστώτος όπου οι πολίτες αυτοελέγχονται αν με την χρήση των ιδιοκτησιακών τους δικαιωμάτων προάγουν το «γενικό συμφέρον», την «εθνική οικονομία», τον «εθνικό πλούτο», το «κοινωνικό σύνολο» και άλλες παρόμοιες ασαφείς και απροσδιόριστες έννοιες, οι οποίες κληροδοτήθηκαν στις Δυτικές κοινωνίες από τις Σοσιαλιστικές Δημοκρατίες της Ανατολικής Ευρώπης και της Σοβιετικής Ένωσης."

Όπως εξυφαίνεται και εντοπίζεται η πολλαπλή μεθόδευση της αλλαγής και του απόλυτου ευτελισμού του ιδιοκτησιακού καθεστώτος που άλωσαν οι φιλελεύθεροι και σοσιαλιστικογενείς νεοδημοκράτες, εκ των πραγμάτων και αφού ήδη είχε καταστεί ευάλωτο μετά το 1975, εξυπηρετεί πλέον μόνο την καταστροφή της αστικής τάξης και τη διασφάλιση εξόφλησης χρεών, επιβάλλοντας οι κυβερνήσεις φόρους με πρόθεση σχεδόν δήμευσης της ατομικής περιουσίας.

Το ιδιοκτησιακό καθεστώς βάλλεται ή ανατρέπεται σε όλες τις περιπτώσεις, δήθεν για το εθνικό ή κοινωνικό συμφέρον, αντί της αταξικής αναδιανομής του πλούτου. Επιθετικοί ρεφορμιστές και φιλελεύθεροι όλων των αποχρώσεων, κερδοσκόποι που έριχναν μέσω των τραπεζών φθηνό χρήμα βάσει σχεδιασμού στην αγορά, και οι μνημονιακές συμβάσεις, βρίσκουν μια κοινή συνισταμένη σε μια από την κυριότερη επιδίωξη του κομμουνιστικού-σοσιαλιστικού ολοκληρωτικού καθεστώτος. Η επιβολή φόρων - χαρατσιών από την προηγούμενη συγκυβέρνηση που συμμετείχε η ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είχε γίνει αντικείμενο καταγγελίας, ειρωνείας και απαξίωσης προς την "δεξιά" από Αριστερούς και κομμουνιστές. Τελικά με την άνοδο της συγκυβέρνησης Συριζα-ανελ-και οικ. πράσσινων η σύγχρονη "κρατιστική" ριζοσπαστική και ευρωκομμουνιστική αριστερά νομοθετεί, τηρεί και ενισχύει στο έπακρον τις αποφάσεις κατασχέσεων και πλειστηριασμών των δικαστηρίων, εκ των οποίων πολλές προκύπτουν από την αδυναμία εξόφλησης καταχραστικών και παράνομων φόρων.

Η ατομική ιδιοκτησία και το δικαίωμα στην κατοικία αποτελεί διακομματικά αναφορά έσχατης βάσης πηγής εσόδων από υπερφορολόγηση με το κράτος καταχραστικώς και ακατανόητα να επιβάλει ποσά φορολόγησης επί της ακίνητης περιουσίας καιροσκοπικά και κάτω από εντελώς υποκειμενικά κριτήρια.

Τα αστικά περιουσιακά στοιχεία και τα αγροτεμάχια, παράλληλα με τα τραπεζικά χρέη φυσικών προσώπων, τοποθετούνται σε μια διαδικασία υπό "λανθάνουσας" μαρξιστικής σοσιαλιστικής αναδιανομής προς στις τράπεζες, funds, ή την λειτουργία καθιερωμένου κομματικού κράτους. Κατά τον Μαρξ η θεωρεία για τη μετάβαση στον ολοκληρωμένο κομμουνισμό περιλαμβάνει μια περίοδο μισού κράτους που να τείνει προς την εξαφάνιση της ατομικής ιδιοκτησίας στην υπηρεσία της εργατικής τάξης με τη μεταβατική αυτή περίοδος να ορίζεται ως σοσιαλισμός.
Οι μαρξιστές, μαοϊκοί, ρεφορμιστές και οι νεολίμπεραλς έχουν κοινό αλλά θεωρητικά διαφορετικό κίνητρο χαλαρού ιδιοκτησιακού καθεστώτος στην αστική περιουσία.

Οι κοινωνικά σοσιαλιστές θεωρητικά επιδιώκουν την εκμηδένιση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος και την μετάβαση στην κοινωνική ιδιοκτησία αστικής περιουσίας και μέσων παραγωγής βλέποντας σε αυτό κάποια κοινωνική αλληλεγγύη και ισότητα. Οι φιλελεύθεροι νεολιμπεραλ επιδιώκουν υπερκρατική θωράκιση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος υπό το πρίσμα της ελεύθερης αγοράς, την απουσία κάθε είδους κρατικής παρέμβασης στην ιδιωτική επένδυση, εξυπηρετώντας ακόμα τους παρεμβατισμούς πολυεθνικών εταιρικών στη νομοθεσία κάθε χώρας, αφήνοντας να αλωνίζει το άτυπο "δίκαιο" των κατασχέσεων υπεράνω από τις σχετικές ελευθερίες για τη στέγαση.

Η δημιουργία της διεθνοποιημένης οικονομίας της αγοράς απαίτησε διεθνή οικονομική και πολιτική «ρύθμιση» για να περάσει από το πρώτο επίπεδο του εμπορίου και της οικονομίας της αγοράς που ήταν εθνική, στη σύγχρονη παγκόσμια οικονομία του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο ρόλος της επιβολής των κανόνων της αγοράς ανατέθηκε στο εθνικό κράτος και μέσω του μονοπωλίων επιβλήθηκε σε διακρατικό επίπεδο που δεν εκφράζει αποκλειστικά τα συμφέροντα ενός συγκεκριμένου εθνικού κράτους. Η νέα διακρατική ελίτ βλέπει τα συμφέροντά της όσον αφορά την ιδιωτικότητα και του παρεχόμενων νόμων για τις διεθνείς αγορές και τις φρενήρεις ανακαταδιανομές παρά τις εθνικές αγορές. Έτσι, η ιδιοκτησία για τους νεολίμπεραλς αφορά ως καθεστώς πρωτίστως την αυτονομία κινήσεων των πολυεθνικών συμπλεγμάτων και των χρηματοπιστωτικών μηχανισμών κάτω από τις μετά-ρυθμίσεις των αντιπροσωπευτικών δημοκρατιών, και όχι την αστική ιδιοκτησία και επ' ουδενί κάποια εξασφάλιση δημόσιου πλούτου υπό κρατικού και εθνικού ελέγχου.

Το συμπέρασμα: Το καθεστώς ιδιοκτησίας του 1975 εάν τυχόν αναθεωρηθεί για να επανέλθει τουλάχιστον στα πρότυπα του 1952 και τεθεί το δικαίωμα στην κατοικία υπεράνω των κατασχέσεων και των φοροληστρικών πολιτικών κυρίως ως αέναη αποπληρωμή καταχραστικών και παρανόμως σχηματισμένων χρεών, η προπαγάνδα θα διέδιδε ότι κάποιοι προσπαθούν να ανατρέψουν πλήρως την Δημοκρατία.

Είναι γεγονός ότι η λειτουργία αυτού του πολιτικού συστήματος βασίζεται σε πλαίσια συντεχνιακού δανεισμού και της μεταφορά του ιδιωτικού χρέους, συμπλεγμάτων media, τραπεζών και κατασκευαστικών στο δημόσιο. Πλέον οι νομοθεσίες αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση του τύποις "κοινωνικού συμφέροντος" βάσει της τραπεζικής προτεραιότητας και των αποφάσεων του κεντρικού τραπεζίτη και υπουργού οικονομικών με όρους κοινής βάσης της δυτικής σοσιαλδημοκρατικής και νεολιμπεραλ πολιτικής. Το φαινόμενο με τους "καλύτερα δικτυωμένους" ενδιάμεσους του ΔΝΤ και της πολιτικής λιτότητας σε διάφορες χώρες είναι γεγονός πως συναντάται περισσότερο ως χαρακτηριστικό των πολιτικών απατεώνων της σοσιαλδημοκρατίας και προσκείμενων οικονομολόγων στην κεντροαριστερά, παρά σε παρατάξεις που αυτοπροσδιορίζονται ως "κεντροδεξιές", "δεξιές" λίμπεραλ και χριστιανοδημοκρατικές.

Παλαιότερα ο Τσακαλώτος δήλωσε πως οι πλειστηριασμοί γίνονται "για αναπτυξιακούς και κοινωνικούς λόγους και να έχουμε καλές τράπεζες" (με τις ήδη ατελέσφορες διασώσεις τους με χρήματα των Πολιτών και το τέχνασμα μείωσης των μετοχών, λεηλατώντας το Τ.Χ.Σ. και τα λεφτά που είχε βάλει το Ελληνικό κράτος http://www.eleftheria.gr/m/απόψεις/item/96546-οικονομικό-έγκλημα-η-ανακεφαλαιοποίηση-των-τραπεζών.html). Σαν να μην έφτανε μόνο αυτό, έκανε κι΄ αυτή την άλληλοσυμπληρωματική δήλωση: «Θα πέσει η κυβέρνηση αν δεν ψηφίσετε τις διώξεις για πλειστηριασμούς» σχετικά με μια ρύθμιση για αυτεπάγγελτη δίωξη σε όποιον ασκεί σωματική βία στους συμβολαιογράφους και εμποδίζει τους πλειστηριασμούς. http://www.thetoc.gr/politiki/article/krisi-panikou-se-kubernisi--suriza-gia-tous-pleistiriasmous

Βεβαίως αυτή η "ανοησία" ή "αναισθησία" ή "αφέλεια" του ισχυρισμού περί κοινωνικού συμφέροντος από τους πλειστηριασμούς όπως εκλήφθηκε βασίζεται στο νεώτερο μεταπολιτευτικό πολιτικό - οικονομικό σκηνικό.
Η αναφορά σε "κοινωνικό συμφέρον" και άλλων απροσδιόριστων ισχυρισμών που εκ των πραγμάτων δεν αναδεικνύει ούτως ή άλλως κανένα κοινωνικό συμφέρον κινείται βρίσκοντας διπλό έρεισμα στη μεταπολιτευτική νοοτροπία που συγγενεύει με τη σοσιαλιστικοποίηση της αντίληψης εναντίον του ατομικού δικαιώματος στην ιδιοκτησία εντός του υβριδικού συνδυασμού της φιλελεύθερης νοοτροπίας που αν και δεν πρωτοδιατυπώθηκε για την ελεύθερη αγορά και οικονομία έχει προσαρμοστεί και ταιριάξει ανεστραμμένα για την εκδοχή της αζημίωτης για τα τραπεζικά ιδρύματα πολιτικής δανεισμού και άνευ ρίσκου επιβίωση τους μέσω δημόσιων επαναχρηματοδοτήσεων τους.


Ο φιλελεύθερος νεομαρξιστής Τσακαλώτος αναπαρήγαγε απλώς κάτι μεταξύ της απροσδιοριστίας του "γενικού συμφέροντος" και επιγραμματικά τη νομική παρουσίαση και τυπική αιτιολόγηση (δήθεν) κοινωνικού χαρακτήρα λειτουργίας των χρηματοπιστωτικών οργανισμών για να υποστηρίξει τις δικαστικές αποφάσεις μαζικών πλειστηριασμών κατοικιών δια τον ισχυρισμό ανεύρεσης ρευστότητας, για να δανείσουν πάλι οι τράπεζες. Από την άλλη θεωρεί ως αιτία πτώσης της κυβέρνησης εάν δεν προστατευτεί η διαδικασία των πλειστηριασμών νομοθετημένα με σαφή αστικό τρόπο επιβολής τάξης και αυστηρότερης ποινικοποίησης για όσους και όποιους παρεμποδίζουν. Γενικό επαγωγικό συμπέρασμα: Eαν υπήρχε πραγματική προστασία από τις κατασχέσεις με αδιαπραγμάτευτο χαρακτήρα δεν θα είχαν κανένα αντικείμενο ύπαρξης και περιθώριο μεθόδευσης οι κομματικοί μηχανισμοί καθώς και η μακροχρόνια μεθόδευση υπερχρέωσης της Χώρας. Δεν θα υπήρχε αντικείμενο ύπαρξης αυτής της δημοκρατίας όπως και κανένα αντικείμενο παρουσίας και ανάδυσης κοινοβουλευτικών πολυάριθμων πολιτικών και οικονομικών απατεώνων τις τελευταίες δεκαετίες στο πολιτικό και κοινοβουλευτικό σκηνικό.

Οι τράπεζες και η κεντρική τράπεζα παρουσιάζονται νομικά πως λειτουργούν με γνώμονα εξυπηρέτησης το κοινωνικό σύνολο και τον κοινωνικό χαρακτήρα, που περιλαμβάνει όμως και τις κατασχέσεις. Άτυπα όμως ο δήθεν κοινωνικός χαρακτήρας των τραπεζών περιλαμβάνει το μηδενικό ρίσκο χωρίς ποινικές ευθύνες και εναπόκειται στις οδηγίες του κεντρικού τραπεζίτη για λιτότητα με ολέθριες κοινωνικές συνέπειες, τα παράνομα καταχραστικά καταναλωτικά και σε άλλα τύπου δάνεια που εκδόθηκαν με υψηλά επιτόκια και που νομιμοποιεί καταχραστικώς η δικαστική εξουσία με αποφάσεις πλειστηριασμών, τις παραβιάσεις άλλων ελευθεριών και τις δημόσιες ανακεφαλοποιήσεις για την εξυπηρέτηση και διάσωση τους, τη χαλαρότητα σε σχέση με τα χρέη των κομμάτων.

Βεβαίως ως προς τον λεγόμενο κοινωνικό χαρακτήρα δεν περιλαμβάνεται η εναλλακτική εκδοχή εθνικοποιημένης αντί παγκοσμιοποιημένης κ. τράπεζας και εθνικού νομίσματος όσον αφορά τον κοινωνικό προσανατολισμό των τραπεζικών ιδρυμάτων και όσον αφορά την εύρεση ρευστότητας που επικαλούνται διεθνώς.
Συνεπώς η μη καταχραστική λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος είναι εκτός δόγματος, εκτός παγκοσμιοποίησης και εκτός αντικείμενου ύπαρξης, όπως και εκτός του σλόγκαν οικονομικών "φιλελεύθερων προτάσεων". Το ατομικό δικαίωμα στην ιδιοκτησία έρχεται σε απόλυτη σύγκρουση με τις νομότυπες υπό το κράτος τοκογλυφικές δραστηριότητες, όπως και με το κίνητρο απεθνικοποιημένου οικονομικού συστήματος, της αλόγιστης δανειοδότησης κατόπιν μεθοδευμένου σχεδιασμού υπερχρεώσεων χωρών, και όχι με την κεντρική διανομή και λειτουργία και διανομή του χρήματος μέσω ενός πραγματικά κοινωνικού χαρακτήρα χρηματοοικονομικού συστήματος.

Αυτή η διαδικασία παρασιτεί μέσω της ταύτισης του "εθνικού και κοινωνικού συμφέροντος" με το ιδεολόγημα και την οικονομική πεποίθηση της απόλυτα καταχραστικής εξασφάλισης για το χρηματοπιστωτικό σύστημα ακόμα και αν το αποτέλεσμα εντός αστικού κράτους προσομοιάζεται πρακτικά από τη μετάπτωση του οπορτουνισμού στον ρεφορμισμό κρατώντας αστικά προσχήματα στα ζητήματα που έθεσε πρακτικά η επαναστατική αριστερά και ο μαοϊσμός και οι "κοκκινες" νεοδημοκρατικές εκφάνσεις, αλλά και φεμινισμός που συγκρίνει την ιδιοκτησία με την οικογένεια και την πατριαρχία και την στερεότυπη παρομοίωση του γυναικείου σώματος με ιδιόκτητο "χωράφι". Εάν ο ρεφορμισμός θεωρητικά επικεντρώνεται σε οικονομικές εργασιακές μεταρρυθμίσεις, μέσω του φεμινισμού, ιδίως του ριζοσπαστικού φεμινισμού εμπεριέχονται θεωρητικά ψήγματα και αντιστοιχίες επαναστατικού σοσιαλισμού ως προς το θέμα της ιδιοκτησίας.

Οι "μεταρρυθμίσεις" που θέτει παραδοσιακά ο χώρος του κέντρου δεν αποκλείουν σύμφωνα με τα όσα γίνονται την "αναδιανομή του πλούτου" μέσω των επενδυτικών εταιριών χωρίς προσχήματα, αντί των επιτροπών " κοκκινης" μονοκοκομματικής βουλής.

Οι φιλελεύθεροι μαζί με τους νεομαρξιστές συνθέτουν εν υπνώσει μια συνεχή συσχέτιση μεταξύ των καταστάσεων οπορτουνισμού και Ρεφορμισμού κάτι που μεταφράζεται ως μετάπτωση στις ευρείες μεταρρυθμίσεις για τα επενδυτικά νεοφέουδα της Ε.Ε. από την διεθνή νεοδημοκρατική πολιτική του τρίτου δρόμου μέσω συγκυβερνήσεων ή πολυσυλλεκτικών κομμάτων και συνασπισμών, ή αφού παραδώσει τη σκυτάλη κάποιο αυτοπροσδιοριζόμενο ως αριστερό - κυρίως σοσιαλδημοκρατικό - κόμμα μέσα σε αυτό το αστικο- ρεβιζιονιστικό πολυκομματικό καθεστώς.

Η θεωρία του ιδρυτή του εξελικτικού σοσιαλισμού και του ρεβιζιονισμού, Έντουαρντ Μπερνστάιν, οδήγησε στον σχηματισμό της σοσιαλδημοκρατίας ως διακριτού πολιτικού ρεύματος, που αργότερα συγχωνεύτηκε με τις διάφορες εκδοχές αστικού φιλελεύθερου νεοδημοκρατισμού. Ο ρεφορμισμός περιγραφικώς χρησιμοποιείται και έξω από τα στενά πλαίσια του σοσιαλισμού, αλλά με παρόμοια χροιά. Ενδεικτικά, στο οικολογικό κίνημα, οι κοινωνικοί οικολόγοι, οι οικοσοσιαλιστές αποκαλούν ορισμένες φορές ρεφορμιστικά τα πράσινα κόμματα της πολιτικής οικολογίας. Ο όρος ρεφορμισμός είναι όρος με τον οποίον, από τα τέλη του 19ου αιώνα, στο πλαίσιο του σοσιαλιστικού κινήματος, χαρακτηρίστηκε κάθε πολιτική τάση εγκατάλειψης της επαναστατικής ανατροπής του κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος μέσω επαναστάσεων και αντικατάσταση αυτής με προσπάθεια επίτευξης μεταρρυθμίσεων μέσα από τους κόλπους του ίδιου του καπιταλιστικού συστήματος και της, συνδεδεμένης με αυτό, φιλελεύθερης δημοκρατίας.

Η ροπή από τον περισσότερο αστικό οπορτουνισμό προς τον ρεφορμισμό που εμπεριέχει και προσδίδει περισσότερα "ψήγματα" του ολοκληρωτικού σοσιαλισμού στο νόημα των κεντρώων "μεταρρυθμίσεων" σχηματίζει την υβριδική μεταπολιτευτική αιτία για την εγκαθίδρυση του σοσιαλιστικοποιημένου "δικαίου" που υποβοήθησε την εξασφάλιση των τραπεζών δήθεν για το εθνικό και κοινωνικό συμφέρον, ή "ομαλοποιεί" την επιβολή τεκμαρτής υπερφορολόγηση πάνω από το δικαίωμα της ατομικής ιδιοκτησίας που συμπεριλαμβάνει την αναδιανομή μέσω καταχραστικών νόμων υπερφορολόγησης του Κράτους για την μεταβίβαση των στοιχείων και χρεών μέσω των κρατικών και ανεξάρτητων αρχών στοχευμένα σε επενδυτικές και κρδοσκοπικές εταιρίες και funds.Τρέχοντα παραδείγματα δείχνουν πως προτιμάται να ξεπωλούνται μέσω στημένων διαγωνισμών με περιορισμούς και συνειδητά ασύμφορα και ζημιογόνα για το δημόσιο συμφέρον σε ιδιωτικούς οργανισμούς.



Η χώρα ουσιαστικά πληρώνει τον συνδυασμό της ξεπερασμένης αγγλοσαξονικής-ρεμπουμπλικανικής εμπνεύσεως ψευτοδιένεξη "βιτρίνας" μικρού-μεγάλου κράτους και τις διαχειρίσεις με κομματική πελατεία γύρω από το δίκαιο για δημόσια περιουσία και ΔΕΚΟ. Παράλληλα μεταβλήθηκε το ιδιοκτησιακό καθεστώς για φυσικά πρόσωπα. Κανείς δεν μίλησε ουσιαστικά για το τελευταίο, και τι θέση θα έχει η αστική ατομική ιδιοκτησία μέσω των κυβερνητικών εναλλαγών και σε σχέση με τα αποτελέσματα του ευρύτερου νεοδημοκρατισμού που υπήρχε σε όλες τις παρατάξεις ως συνώνυμο του φιλελευθερισμού και της Ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και της πολυετούς εσωτερικής ανούσιας διένεξης ή συμφωνιών μαρξιστών-λενινιστών και λιμπεραλς για τις αποκαλούμενες μεταρρυθμίσεις. Η μοναδική ενδεχόμενη νύξη για την ατομική ιδιοκτησία συγκρίνεται περισσότερο και θεωρητικά απο την οπτική της προστασίας της απελευθέρωσης της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και ελεύθερης οικονομίας έναντι του παρεμβατισμού του κράτους και όχι τόσο για την αστική περιουσία και το δικαίωμα στην κατοικία.

'Ολο και περισσότερο αυτή η απροσδιοριστία των μεταρρυθμίσεων κυρίως προερχόμενη από τον κεντρώο-αριστερό χώρο αποκτά ευρεία σοσιαλιστική ολοκληρωτική πρακτική εφαρμογή. ΄Οχι όμως με κρατιστική χροιά, αφού το κράτος μαζί με ανεξάρτητες αρχές έχουν αποκτήσει το ρόλο του ισοπεδωτικού περιστασιακού αναδιανομέα περιουσιακών στοιχείων προς διεθνείς και ιδιωτικούς οργανισμούς ορίζοντας τα 'υβρίδια' μαρξισμού- "πράσσινης" σοσιαλδημοκρατίας και νεολιμπεραλς ως απλούς διορισμένους εκπροσώπους των διεθνών πιστωτικών ιδρυμάτων και διεθνών κερδοσκόπων.
Οι ρεφορμιστές με σοσιαλιστικά ιδεώδη που στελέχωσαν την μεταπολίτευση ερχόμενοι από το εξωτερικό έχοντας σπουδάσει ή καταφύγει εκεί, κατά την επιστροφή τους και λόγω της επιρροής των Ηνωμένων πολιτειών που δεν θα άφηναν να καθιερωθεί ο "δημιουργικός σοσιαλισμός-φιλελευθερισμός των Ζολώτα, Αγγελόπουλου και Τσάτσου στο επίπεδο που θεωρητικά επεδίωξαν, διαμοιράστηκαν στον δικοματισμό φιλελεύθερων-σοσιαλιστών που ίδρυσε την άνω κατάσταση υπερχρέωσης της χώρας. Οι οικονομικές διαφοροποιήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ πριν την είσοδο της πολιτιστικής παγκοσμιοποίησης ήταν ότι το ΠΑΣΟΚ ήθελε τις επιχειρήσεις κοινωνικοποιημένες, ενώ η ΝΔ "κοινής ωφέλειας" και ο συνδικαλισμός και κρατικός παρεμβατισμός υπό την εξουσία και των δύο κομμάτων λειτούργησε εναντίον της Ελληνικής ιδιωτικής βιοτεχνίας και βιομηχανίας.
Η δυαδικότητα της εμφανιζόμενης ως συντηρητικής παράταξης, και του κοινωνικού σοσιαλισμού της δεκαετίας του '80 και '90, έχει αντικατασταθεί από τη μεταγενέστερη μακροχρόνια πολιτική ανοικτών συνόρων και την άνοδο του πολιτιστικού διεθνισμού, των ζητημάτων γάμου ομοφυλόφιλων μέσω και της υιοθέτησης της πολιτιστικής ισότητας ατομικών ελευθεριών, υιοθετώντας υπερκομματικά τον δυτικό προοδευτικό φιλελευθερισμό και χαρακτηριστικά ευρωκομμουνισμού που είχαν νωρίτερα αρχίσει να κάνουν σταδιακά την εμφάνιση τους σε δυτικές χώρες που είχε σχηματιστεί ήδη η Νέα Αριστερά και ο μεταμαρξισμός, το αυτόνομο κίνημα, και η πολιτική οικολογία, όπως και παραφυάδες ηδονικών ελευθεριακών κινημάτων σεξουαλικής απελευθέρωσης γύρω στο 1966 και αμέσως μετά την εξέγερση του Μάη του 68'.

Η δυαδικότητα του "συντηρητισμού της ανοικτής αγοράς" και κρατιστικής αριστεράς αποκτά και άλλες ομοιότητες και αλληλοαφομοιώσεις και μέσω διάφορων καθιερωμένων διατάξεων περί "αειφόρου ανάπτυξης" και κλιματικής αλλαγής έχοντας αλλάξει η προσχηματική αιτιολόγηση της υπερφορολόγησης.
Το "αριστερό άκρο" για τον φιλελευθερισμό τοποθετείται πλέον μόνο στην οικονομολογική αντιπαλότητα έναντι κάποιας λενινιστικής πολιτικής κρατικοποίησης των επιχειρήσεων και το "ακροδεξιό κοινωνικό άκρο" για την κεντροαριστερά ή φιλελεύθερη σοσιαλδημοκρατία, τοποθετείται έναντι του κοινωνικού εκφασισμού και των μη "πολιτικά ορθών απόψεων" βάσει του πολιτιστικού μαρξισμού.
Με την σοσιαλδημοκρατία ταυτίζεται και "επιμορφώνεται" ακολουθώντας τις κοινωνικά προοδευτικές μεταμαρξιστικές πολιτιστικές ντιρεκτίβες και ο συντηρητικός καθιερωμένος χώρος καθιστώντας αδύνατο να εντοπιστούν πλέον ουσιαστικές διαφοροποιήσεις πέραν κάποιων περιθωριακών εσωκομματικών αντιδράσεων και πέραν των διαφοροποιήσεων κάποιων νεοφιλελεύθερων και "δεξιών ελευθεριακών" (ή αγγλιστί "right libertarianism") που βλέπουν ακόμα σοσιαλιστικά υπολείμματα κρατισμού στις φιλελεύθερες παρατάξεις.

Μαρξιστική και νεοφεουδαλιστική "αναδιανομή του πλούτου" και εταιρική πανευρωπαϊκή πολιτική αναδιακατανομής του πλούτου και ατζεντα 21 - η ίδια πολιτική και ο ίδιος σκοπός

Ο νεότερος σχηματισμός με την επανασύσταση του δικομματισμού σε δυο απολύτως συγκοινωνούσες παρατάξεις ορίζεται μέσω της φιλελεύθερης σοσιαλδημοκρατίας και άνευ ορίων ανοικτής αγοράς και απελευθέρωσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Ο κρατισμός επίσης αντικαθίσταται από τις νομοθετικές παρεμβάσεις απευθείας από πολυεθνικές εταιρίες.
Η διένεξη μικρού - μεγάλου κράτους εντός της Ε.Ε. μεταξύ αριστεράς και φιλελεύθερων δεν περιέχει μια βασική παράμετρο που διαχώριζε παλιότερα πριν την άνοδο της παγκοσμιοποίησης την αριστερά από τα δυτικά Ευρωπαϊκά αστικά πολιτεύματα που είναι η στάση προς το ιδιοκτησιακό καθεστώς, παραλλήλως βέβαια με πολιτιστικές παραμέτρους συγχωνεύσεων στις οποίες τα αυτοαποκαλούμενα συντηρητικά φιλελεύθερα κόμματα προσχώρησαν σε αριστερές θέσεις.

Ο "νεοδημοκρατισμός", συνώνυμος ουσιαστικά του φιλελευθερισμού, σε Δυτικές χώρες αποδίδει πλέον μια μόνο διαφορετική ονομασία για το σοσιαλδημοκρατικό και προοδευτικό δικαιωματισμό, τον λιμπεραλ αντικρατισμό και της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης αντεστραμμένων επενδυτικών πολυεθνικών νεοφέουδων της συγκεντρωτικής φιλοσοφίας του Κομμiουνιταριασμού - "Communitarianism".

Ο νεομαρξιστικός κολεκτιβισμός του κομμιουνιταριασμού θέλει προνόμια για ορισμένες πλούσιες και οργανωμένες ομάδες επιρροής που, κατά συνέπεια, χαρακτηρίζεται ως μια ιδιότυπη φεουδαρχία της κοινωνίας.
Οι Κομμουνιταριανοί - "Communitarians" πλησίον του κομμουνισμού θέλουν να δημιουργήσουν μια μεταμοντέρνα, μεταδημοκρατική φεουδαρχική κοινωνία που διευθύνεται από ένα μικρό αριθμό πλούσιων και ισχυρών ανθρώπων. Για να επιτύχουν τους στόχους τους, πρέπει να καταστρέψουν τη μεσαία τάξη, την έννοια του Έθνους, αλλά και να επιβάλουν ένα εξαιρετικά χαλαρό καθεστώτος για την ατομική ιδιοκτησία για την αναδιακατανομή. Εάν η αναδιανομή του πλούτου (αναδιακατανομή) γίνεται μέσω πλειστηριασμών για τις τράπεζες ή για τα έσοδα του κράτους με την εύκολη καταφυγή σε φοροληστρικές πολιτικές, ή για την ουτοπική αναδιανομή του πλούτου σε ελευθεριακές κοινωνίες κοινοκτημοσύνης καθίσταται απλώς ως ένα πρόσχημα και μια διαλεκτική παγίδα.



Η φιλοσοφία πίσω από την ΕΕ είναι ένα περίεργο μείγμα καπιταλισμού και κομμουνισμού - μια μορφή ευρω-μαρξισμού - που οφείλει ένα μεγάλο μέρος του δόγματός στον Μαρξιστή Antonio Gramsci αλλά και στον Courdenhove-Kalergi.

Η πλησιέστερη ιδεολογία σε αυτήν που ασκεί η ΕΕ αντιστοιχεί στον `Κομμουνιταρισμό ', αυτό που ονομάζει ο Τόνυ Μπλαιρ « Τρίτο δρόμο» που αποτελεί μια ονομαστική εκδοχή της σοσιαλδημοκρατίας ή γενικώς των διεθνών φιλελεύθερων παρατάξεων και άρα και των σύγχρονων νεοδημοκρατικών παρατάξεων καθώς και της λεγόμενης "αειφόρου ανάπτυξης".

Μέσω της διεθνούς σοσιαλδημοκρατίας και των δημοκρατικών προοδευτικών εντοπίζεται ο χώρος που έχει κατασκευάσει και προωθεί την ατζέντα της κλιματικής αλλαγής και της υπερφορολόγησης. Μέσω των διάφορων κοινοβουλευτικών πολυκομματικών αστικών προσχημάτων και ανεξάρτητων αρχών προβλέπουν και επιδιώκουν μεταξύ άλλων με έμμεσες νομοθεσίες την κατάργηση Ατομικής ιδιοκτησίας για την "διάσωση της βιοποικιλότητας", την δέσμευση περιοχών διάφορων χωρών δημόσιας γης και συνολικά του πλανήτη. Οι νομοθεσίες εντοπίζονται στην υπερφορολόγηση ακινήτων, τα ανεξόφλητα δάνεια και πλειστηριασμούς, χαρακτηρισμοί περιοχών ως προστατευόμενες και τα οικολογικά πιστοποιητικά τα οποία για να αποκτηθούν έχουν παράλογες απαιτήσεις.


Η τρέχουσα πολιτική αποσκοπεί στην αναδιακατανομή του πλούτου - αστικής περιουσίας και αγροτεμαχίων για τον σχηματισμό επενδυτικών εταιρικών νεοφέουδων βασισμένα στην πλήρη ανατροπή του ευάλωτου μετά των παρεμβάσεων του 1975 ιδιοκτησιακού καθεστώτος και την υπερφορολόγηση που οδηγεί καταχραστικώς σε κατασχέσεις εξαιτίας της προϋπάρχουσας νομοθέτησης νεομαρξιστών σοσιαλδημοκρατών και φιλελεύθερων κομμάτων.

Το ζήτημα που δεν πρέπει να προσπερνάμε είναι το γεγονός πως στην Ελλάδα υπάρχει υψηλό ποσοστό ιδιοκατοίκησης κάτι που καθιστά εχθρική την αντίληψη ως προς την αναδιανομή του πλούτου, ή ένα χαλαρό ιδιοκτησιακό καθεστώς ατομικής ιδιοκτησίας σε συνδυασμό υψηλής φορολόγησης. Εάν λειτουργούσαν με κάποια προσαρμοσμένη στοιχειώδη φιλολαϊκή λογική θα έπρεπε ανάστροφα οι αριστεροί και σοσιαλδημοκράτες και πόσο μάλλον περισσότερο οι αυτοπροσδιοριζόμενοι πολιτικώς συντηρητικοί έχοντας φυσικά και συντριπτικό έρεισμα ανεξαρτήτως χώρου να καταργήσουν τους πλειστηριασμούς λαμβάνοντας αποφάσεις θωράκισης για την πραγματική ατομική ελευθερία της ιδιοκτησίας. Σημείο εκκίνησης όσον αφορά το ιδιοκτησιακό καθεστώς και παραχώρησης δεν υπάρχει στη Χώρα πέραν των Εκκλησιαστικών θεμάτων διαμοιρασμού με τη σύσταση του Ελληνικού κράτους σε πρότυπα Βασιλείας και αστικού κοινοβουλευτισμού.

Η αναδιανομή του πλούτου σε σχέση με την επιβολή ιδιότυπου καθεστώτος ενοικίασης (χαρατσιού) για τους ιδιοκτήτες για τα ίδια τα ακίνητα τους σε μεσαίες και χαμηλές οικονομικές διαστρωματώσεις και ανεξάρτητα του εισοδήματος, ή οι αποδεδειγμένα επιζήμιες αποκρατικοποιήσεις δεν θα μπορούσαν να έχουν καμία σκοπιμότητα εν Ελλάδι εκτός από την προπαρασκευαστική συντονισμένη αλλαγή ιδιοκτησίας αστικής περιουσίας και αγροτεμαχίων για να παραχωρηθούν μέσω ευρείας αναδιακατανομής - και του πολιτικού προκαλύμματος των (ευρείων) μεταρρυθμίσεων - από funds σε κάποιους άλλους πληθυσμούς στα πλαίσια μεταναστευτικής πολιτικής ένταξης υπό τις επιταγές και τις επενδύσεις κερδοσκόπων σαν τον Σόρος, ή τη διαχείριση της αναδιανομής δημοσίων γαιών από τον Ο.Η.Ε. με οικολογικά προσχήματα, ή υπό το πρόσχημα επενδύσεων σε παραθαλάσσιες εκτάσεις με πάμφθηνες ευτελιστικές μεταβιβάσεις σε εταιρίες και ιδιώτες.

Το μόνο βέβαιο είναι πως ο "κεντρικός σχεδιασμός" της μονοκομματικής βουλής "της αναδιανομής του πλούτου" μέσω απαλλοτριώσεων των πρώην ανατολικών ολοκληρωτικών καθεστώτων έχει ταυτιστεί με τον νεοφουδαρχικό κεντρικό σχεδιασμό της Ε..Ε. και τον εταιρικό νεομαρξιστικό-φιλελεύθερο κοινοβουλευτισμό. Το ολοκληρωτικό καθεστώς πολυκομματικών κοινοβουλίων και των οικολογικών προσχημάτων έχει πρώτο μέλημα την απόλυτη ανατροπή της πραγματικής ατομικής ελευθερίας και δικαιώματος του ιδιοκτησιακού καθεστώτος και τον καταχρασμό και εκτροπή άλλων.





υποσημειώσεις & πηγές.

1 Οι προοδευτικές αξίες και οι στενοί δεσμοί του Trudeau με τους διανοούμενους της Συνεταιριστικής Ομοσπονδίας της Κοινοπολιτείας (CCF) (συμπεριλαμβανομένου του FR Scott , του Eugene Forsey , του Michael Kelway Oliver και του Charles Taylor ) οδήγησαν στην υποστήριξη και συμμετοχή του σε αυτό το ομοσπονδιακό δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα τη δεκαετία του 1950. Παρά τις σχέσεις αυτές, όταν o Trudeau μπήκε στην ομοσπονδιακή πολιτική στη δεκαετία του 1960 αποφάσισε να προσχωρήσει στο Φιλελεύθερο Κόμμα του Καναδά και όχι στον διάδοχο του CCF, το Νέο Δημοκρατικό Κόμμα (NDP). O Trudeau θεώρησε ότι το ομοσπονδιακό NDP δεν μπόρεσε να επιτύχει εξουσία, εξέφρασε αμφιβολίες σχετικά με τη σκοπιμότητα των συγκεντρωτικών πολιτικών του κόμματος και θεώρησε ότι η ηγεσία του κόμματος τείνει προς μια προσέγγιση " deux nations" που δεν μπορούσε να υποστηρίξει.


https://en.wikipedia.org/wiki/Pierre_Trudeau
https://en.wikipedia.org/wiki/Pierre_Trudeau#Early_career
https://en.wikipedia.org/wiki/Pierre_Trudeau#Justice_minister_and_leadership_candidate


Το Φιλελεύθερο Κόμμα είναι παραδοσιακά τοποθετημένο στα αριστερά του Συντηρητικού Κόμματος του Καναδά και στα δεξιά του Νέου Δημοκρατικού Κόμματος (NDP). [13]

Ο Trudeau ενδιαφέρθηκε για τις μαρξιστικές ιδέες στη δεκαετία του 1940 και η διατριβή του στο Χάρβαρντ αφορούσε το θέμα του κομμουνισμού και του χριστιανισμού

2 The EU Communitarian Agenda and The New Feudalists
"Communitarianism is a collectivist philosophy that explicitly rejects individualism. It does not merely relegate individualism to a subordinate position, but is openly hostile to it. It is an ideology of 'civic society' which is nothing less than one version of Post-Marxist collectivism which wants privileges for certain wealthy and influential organized groups, and in consequence, a renewed feudalization of society." --Vaclav Klaus.
Communitarianist Ideology

The European Union is a major aspect of the `New World Order` and the so called `sustainable development` movement. The main objective of the Federal European State to be, is absolute social, personal and economic control in a collectivist and corporatist society. The philosophy behind the EU is a strange mixture of Capitalism and Communism - a form of Euro Marxism which owes much of its dogma to the Pre World War II Italian Marxist Philosopher, Antonio Gramsci.. The nearest ideology to that practiced by the EU is something called `Communitarianism`, or what Tony Blair called the 'Third Way'.
http://anti-metatron-plegma.blogspot.com/2012/03/blog-post.html


3 ICLEI
Το ICLEI - Οι Τοπικές Κυβερνήσεις για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη είναι μια διεθνής ένωση τοπικών κυβερνήσεων, καθώς και εθνικές και περιφερειακές οργανώσεις τοπικής αυτοδιοίκησης που έχουν δεσμευτεί για βιώσιμη ανάπτυξη


United Nations Conference on Human Settlements (Habitat I),Vancouver,1976

Το σχέδιο δράσης του Βανκούβερ
Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για τους Ανθρώπινους Οικισμούς

11 Ιουν 1976

[Συστάσεις από το σχέδιο Βανκούβερ δράσης , Ιούνιος του 1976]




Προοίμιο
D.1 διαχείριση των πόρων γης
. Land, because of its unique nature and the crucial role it plays in human settlements, cannot be treated as an ordinary asset, controlled by individuals and subject to the pressures and inefficiencies of the market. Private land ownership is also a principal instrument of accumulation and concentration of wealth and therefore contributes to social injustice; if unchecked, it may become a major obstacle in the planning and implementation of development schemes. Social justice, urban renewal and development, the provision of decent dwellings-and healthy conditions for the people can only be achieved if land is used in the interests of society as a whole.
http://www.un-documents.net/vp-d.htm


4 CEU SOROS https://philosophy.ceu.edu/courses/liberty-globalisation-and-tax-justice



-------------------------------------------------------

Ο λόγος για τη σύγκρουση μεταξύ του ιδιωτικού δικαιώματος της ιδιοκτησίας και του δημοσίου συμφέροντος, τουλάχιστον όσον αφορά πρακτικά και τον θεσμό της αναγκαστικής απαλλοτριώσης που στην αστική δημοκρατία έχει πολύ διαφοροποιημένο νόημα, δεν γίνεται τόσο, αν και σχετικό,για την υπεροχή του δημοσίου συμφέροντος και την αποζημίωση του ιδιοκτήτη για τις απολλοτριώσεις προς την ολοκλήρωση δημοσίων έργων, που και σε αυτές τις περιπτώσεις συναντώνται καταχρασμοί υπέρ του κράτους, αλλά για τον υποκειμενισμό της κρατικής δήθεν αιτιολόγησης κλιμακων ποσών φορολόγησης και αξιολόγησης ατομικής ιδιοκτησίας σε σχέση με τα ποσά φόρου και την εμπορική αξία και την εξαιρετικά διαφοροποιημένη αντικειμενική του ακινήτου ή το εισόδημα του πολίτη. Ο σκοπός του κράτους εκφράζει εμμέσως και σαφώς καταχραστικές πρακτικές δήμευσης και ανακαταδιανομής μέσω φοροληστρικών μεθόδων και υπερφορολόγησης με κάθε περιβαντολλογικό ή οικονομικό πρόσχημα χρέους σε διεθνή πιστωτικά ιδρύματα, οργανισμούς.
Η υπερφορολογήση, όπως και ο θεσμός του ΕΝΦΙΑ, ανέκαθεν θεωρείται εύκολη λύση αναδρομικά για την κακοδιαχείριση ή την τεχνηέντως καταστροφική οικονομική πολιτική και τη διατήρηση του πελατειακού κράτους, ή εκφράζει ακόμα και αποικιοκρατική πολιτική. Σε άλλο επίπεδο με διεθνείς προεκτάσεις και σε μια γενικότερη εικόνα εκφράζει τη σκόπιμη πολυετή υπερχρέωση της Χώρας με προδοτική συμμετοχή όλων των πολιτικών κομμάτων για να δεσμευτούν και παραδωθούν πάμφθηνα στρατηγικού και γεωστρατηγικού χαρακτήρα δημόσιες υπηρεσίες, και γενικότερα η κρατική αλλά και ιδιωτική ιδιοκτησία ως απώλεια μέρους εθνικής κυριαρχίας για την φάση ανακαταδιανομών του νεο-φεουδαλισμού και τις παραμέτρους της "αειφόρου ανάπτυξης" εντός της Ηνωμένης Ευρώπης.

παραπομπές 2
1.0 Τσάτσος είχε αναλάβει την επιτροπή Συντάγματος το 1975- οι προτάσεις της Σοσιαλιστικής Ένωσης βρέθηκαν στον ίδιο φάκελο του αρχείου του μαζί με τις προτάσεις του Συντάγματος του
1975 (Χατζηβασιλείου 2010:507)


Θεωρούσε ότι με σοσιαλδημοκρατία εξαφανίζονταν οι ιδεολογικές διαφορές μεταξύ ‘Δεξι­άς’ και “Κέντρου’ (Παπαληγούρας [1966] 1996:434-9).

Οι σοσιαλιστικές καταβολές του χ-φιλελευθερισμού
στην Ελλάδα

Kωνταντίνος Tσάτος 1952 Ελληνική Πορεία: Πολιτικά Δοκίμια:
Η ύπαρξη ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων δεν συνυφαίνεται με τη φύση του ατό­μου και είναι δευτερεύον θέμα. Εντούτοις, στο όριο στο οποίο διατηρείται ιδι­οκτησία στα υλικά αγαθά, δεν πρέπει να παραβιάζεται η αρχή της κοινωνικής
δικαιοσύνης (στο ίδιο: 142).


Όπως σημειώσαμε παραπάνω-, ο Τσάτσος στο έργο του 1952 θεώρησε το ζήτημα της ιδιοκτησίας ως δευτερεύον.
Επανήλθε όμως στο εν λόγω θέμα με το έργο του Πολιτική: Θεωρία Πολιτικής Δεοντο-
κής άρνησης της ατομικήςιδιοκτησίας και της καθολικής ιδιοκτησίας που πρεσβεύ­ει η κλασική οικονομία (ίδιο: 202-5), καταλήγει οπήν ακόλουθη διατύπωση:
Η θέση απέναντι στον θεσμό της ατομικής ιδιοκτησίας και δη των μέσων παραγω­γής θεωρείται το βασικό θέμα που διακρίνει την κοινωνική πολιτική του δυτικού
και του ανατολικού κόσμου, και από το οποίο απορρέουν όλες οι άλλες διαφορές
των οικονομικών των συστημάτων. Σύμφωνα με όσα εκθέσαμε, η θεωρητική αλή­θεια γύρω από τον θεσμό της ιδιοκτησίας βρίσκεται με το μέρος των ανατολικών...
Σήμερα η ιδιοκτησία θεωρείται απλώς μια κοινωνική λειτουργία, ακόμη και στις
χώρες που την προστατεύουν συνταγματικά καθώς και με πλήθος διατάξεις του ιδι­ωτικού δικαίου... Σήμερα η ιδιοκτησία είναι απλώς ένας θεσμός χρήσιμος και επε-
κτείνεται όσο εκτείνεται η χρησιμότητά του (στο ίδιο: 207).
Όσον αφορά τις τελευταίες του λέξεις, ήδη είχε υποστηρίξει ότι η πολιτική εξου­σία όχι μόνο είναι η πηγή της ατομικής ιδιοκτησίας, αλλά επιπλέον πρέπει να τη
διαθέτει, έτσι ώστε ‘η δημιουργικότητα του κοινωνικού συνόλου να φθάσει στη με­γαλύτερη απόδοση’.

Τις θέσεις του δε αυτές έναντι της ατομικής ιδι­οκτησίας τις διατήρησε τουλάχιστον μέχρι την επανέκδοση του σχετικού βιβλίου
του το 1975 (Τσάτσος 1975: 221-30), δηλαδή όταν περατωνόταν υπό την καθοδήγη­σή του το Σύνταγμα της χώρας.
Από τα παραπάνω προκύπτει ότι, δεχόμενος τον διαχωρισμό των ατομικών
ελευθεριών από την ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, ο Τσάτσος άνοιξε διάπλατα
τον δρόμο να μπει ο σοσιαλισμός από την πίσω πόρτα και ο ίδιος μετατράπηκε σε
αρνητή της ανοικτής κοινωνίας και της ελεύθερης οικονομίας. Αν χρειάζεται μια
σημαντική ένδειξη για τις συνέπειες, επισημαίνουμε το άρθρο 106 του συντάγμα­
τος του 1975, του οποίου ο Τσάτσος ήταν ένας εκ των κύριων συντακτών.31 Για το
εν λόγω άρθρο, ο Μαυρογορδάτος (1988,138) αποφαίνεται ότι ‘ποτέ πριν δεν είχε
δείξει μια συντηρητική αστική κυβέρνηση τέτοια περιφρόνηση για το απαραβία­στο της ατομικής ιδιοκτησίας’.

http://www.kathimerini.gr/733790/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/sosialismos-apo-thn-pisw-porta

Βουλευτές της φιλελεύθερης Ν.Δ. αντέδρασαν στις ιδέες του υπουργού Οικονομικών για τη φορολόγηση ακινήτων. Χωρίς, βέβαια, αυτό να σημαίνει πως τελικά αυτές οι προτάσεις δεν θα γίνουν και νόμος του κράτους. Διότι τον κ. Στουρνάρα στηρίζει ο πρωθυπουργός. Που, αν θυμάμαι καλά, έγινε αρχηγός της Ν.Δ. με την υπόσχεση επιστροφής στις ιδεολογικές ρίζες της παράταξης. Προφανώς, εννοούσε τις παρακαταθήκες ενός διαχρονικού πατερναλιστικού κρατισμού που φαίνεται να αποτελεί τη βάση των ιδεολογικών αρχών του κόμματος που ίδρυσε ο Κων. Καραμανλής. Εξάλλου, η ιδιόμορφη ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας με την προσοδοθηρία, το εκτεταμένο πελατειακό κράτος, τον πανίσχυρο δημόσιο τομέα, την εξαρτημένη επιχειρηματική δράση αλλά και την απροστάτευτη ατομική ιδιοκτησία από τις βλέψεις της κρατικής γραφειοκρατίας υπήρξαν εμπνεύσεις των δημιουργών της μεταπολεμικής Ελλάδας που κατεγράφησαν ως δήθεν συντηρητικοί. Ξ. Ζολώτας, Κ. Τσάτσος, Α. Αγγελόπουλος και Π. Παπαληγούρας, σύμφωνα με μια αξιόλογη πρόσφατη μελέτη των καθηγητών Γ. Μπήτρου και Αναστ. Καραγιάννη («Οι Σοσιαλιστικές Καταβολές του αγνωστου -Φιλελευθερισμού στην Ελλάδα», 13ο Συνέδριο Ιστορικών Οικονομικής Σκέψης, 3-4 Ιουνίου 2011)

anti-m plg


Γράψτε το Σχόλιο σας
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

Δεν υπάρχουν σχόλια :


Αρθρα Αναγνωστων

[Άρθρα Αναγνωστών][twocolumns]

Υγεια

[Υγεία][threecolumns]

Μυστηρια

[Μυστήρια][threecolumns]

Περιεργα - Απιστευτα

[Περίεργα - Απίστευτα][threecolumns]
Loading...

Πολιτικη

[Πολιτικά][threecolumns]

Οικονομικα

[Οικονομικά][threecolumns]

Αρχαια Ελλαδα

[Αρχαία Ελλάδα][twocolumns]

Life Style

[Life Style][bsummary]