ΙΕΡΟ ΠΕΝΘΟΣ ΚΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΘΕΙ Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ!

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΤΗΣ 
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ ΜΑΣ




Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός


(Ο πανηγυρικός για την 105η Επέτειο της απελευθερώσεως του Κιλκίς, που εκφωνήθηκε στην Μητρόπολη Κιλκίς, την 21 Ιουνίου 2018)   

Το Κιλκίς είναι ο πιο εύφορος τόπος της Μακεδονίας μας. Δεν έχει νερά, δεν έχει ποτάμια, για να αρδεύουν τα χωράφια του. Και όμως είναι η πλουσιότερη γη. Γιατί;

Διαβάζω ένα ωραίο κείμενο, γραμμένο πριν από 30 χρόνια. Ο συγγραφέας του, Σταύρος Λίβας, ζει, γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 20, τα παιδικά του χρόνια στο Κιλκίς.

«Ένα απέραντο “Εθνικό Νεκροταφείο”, που κρύβει στα σπλάχνα του τα κορμιά χιλιάδων παλληκαριών, είναι ο τόπος μας. Και πάνω στα κορμιά αυτά στήθηκαν τα θεμέλια αυτής της πόλης. Και το σιτάρι που φτιάχνει το ψωμί μας, θεριεύει και μεστώνει, ρουφώντας από τη γη αίμα αντί για νερό.

 Κάθε λόφος γύρω μας κι ένας “κρανίου τόπος”. Κάθε χωράφι κι ένας “αγρός αίματος”, για να χρησιμοποιήσω τους χαρακτηρισμούς του Ευαγγελίου, που τόσο ταιριάζουν στην περίπτωση.

Τα πρώτα χρόνια, τ' αλέτρια που όργωναν τη γη, έφερναν στην επιφάνεια λευκά κόκκαλα, “κόκαλα Ελλήνων ιερά”, μαζί με σκουριασμένες ξιφολόγχες και δερμάτινες παλάσκες περασμένες σε ζωστήρες που έζωναν, κάποτε, λυγερά σώματα παλληκαριών.

Κι όλοι μας, λίγο – πολύ, έχουμε να θυμόμαστε πως κάποτε, σκάβοντας τις αυλές των σπιτιών μας, είχαμε βρει σκουριασμένα όπλα κι ανθρώπινα κρανία.

Θυμάμαι τους πρώτους περιπάτους που κάναμε με το σχολείο εκεί κοντά στους πρόποδες του Άη-Γιώργη.

Η δασκάλα μας έλεγε ότι οι παπαρούνες στον τόπος μας είναι πιο κόκκινες από αλλού, “γιατί παίρνουν το χρώμα τους από το αίμα των σκοτωμένων παλληκαριών”.

 Κι εμείς διστάζαμε να τις κόψουμε,, από φόβο, μήπως και ματώσουμε τα χέρια μας».

Ναι, και σήμερα οι λόφοι με τις παπαρούνες, ναι, και σήμερα η ιστορία της Μακεδονίας μας ποτίζεται από το αίμα των 8.500 χιλιάδων περίπου αξιωματικών και στρατιωτικών, που έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος κατά την τριήμερο μάχη του Κιλκίς

 Οι "κόκκινες γραμμές" στην πατρίδα μας δεν χαράσσονται με μελάνι. Όχι. Χαράσσονται με το αίμα και τους αγώνες των Ελλήνων για την ελευθερία. Ο εθνικός μας ύμνος είναι ύμνος για την Ελευθερία, γιατί Ελλάς και ελευθερία είναι λέξεις ταυτόσημες.

Η μάχη του Κιλκίς, στις 19 με 21 Ιουνίου του 1913, υπήρξε η φονικότερη, ενδοξότερη, αλλά και η κρισιμότερη της νεότερης ελληνικής ιστορίας.

Όχι μόνο σώθηκε η Μακεδονία σώθηκε η Ελλάδα κατά την εύστοχη ρήση του Ίωνα Δραγούμη, αλλά η Ήπειρος, τα νησιά του Αν. Αιγαίου και η Κρήτη ενσωματώνονται οριστικά στον εθνικό κορμό.

Ταυτόχρονα ξεπλένεται η ντροπή του 1897, η πατρίδας μας αποκτά κύρος και υπόληψη μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών και των Μεγάλων τότε Δυνάμεων.


Διότι οι Μεγάλες Δυνάμεις συναγάγουν συμπεράσματα για την πολιτική τους, όχι με κριτήριο την ετοιμότητα υποκλίσεων και τα πλατιά χαμόγελα ( ή χαχανητά), αλλά με κριτήριο την ικανότητα και την αποφασιστικότητα των κυβερνήσεων να υπερασπιστούν τα εθνικά τους συμφέροντα.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΟΙΜΟΣ-ΑΘΗΝΑ




Γράψτε το Σχόλιο σας
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

Δεν υπάρχουν σχόλια :


Αρθρα Αναγνωστων

[Άρθρα Αναγνωστών][twocolumns]

Υγεια

[Υγεία][threecolumns]

Μυστηρια

[Μυστήρια][threecolumns]

Περιεργα - Απιστευτα

[Περίεργα - Απίστευτα][threecolumns]
Loading...

Πολιτικη

[Πολιτικά][threecolumns]

Οικονομικα

[Οικονομικά][threecolumns]

Αρχαια Ελλαδα

[Αρχαία Ελλάδα][twocolumns]

Life Style

[Life Style][bsummary]