Περί Ελευσινίων Μυστηρίων

Η λέξη Μυστήριο σημαίνει το απόρρητο, το μυστικό και προέρχεται ετυμολογικά από το ρήμα «μυείν» που σημαίνει κλείνω. Ο Μύστης-μυσταγωγός ασκώντας τη μυστική λατρεία προς το θείο προσβλέπει στην ένωση, στη συνοχή της κοινότητας των μυημένων, ανώτερων πνευματικά
ανθρώπων. Οι αιώνιες αλήθειες της ανθρώπινης ψυχής, ως φυσικές και αλληγορικές αναπαραστάσεις ανθρώπων, μέσω της Δήμητρας, της χθόνιας θεότητας της γης και του Άδη-θανάτου, αποκαλύπτονται στους μυημένους. Η Γη ως μήτηρ με αγροτικό χαρακτήρα και γονιμότητα συμπυκνώνει τη ζωή και το θάνατο, την εναλλαγή του φωτός και της σκιάς ως φυσικού και μεταφυσικού φαινομένου.

Η προέλευση των Ελευσινίων Μυστηρίων είναι προελληνική, πελασγική ή μυκηναϊκή. Για πρώτη φορά τέλεση μυστηρίων εντοπίζεται στη Βοιωτία. Οι Αχαιοί και οι Ίωνες υιοθέτησαν και αφομοίωσαν χθόνιες θεότητες ενώ οι Ευμολπίδες, το βασιλικό γένος της Ελευσίνας, υπήρξαν από τους πρώτους Ιεροφάντες, Κήρυκες και δαδούχους των Ελευσινίων Μυστηρίων.

Οι Αθηναίοι ήταν βέβαια αυτοί που «απογείωσαν» τα Ελευσίνια Μυστήρια συντελώντας στην απώτατη ακμή τους. Από την εποχή του απογείου του 5ου αι. μ.Χ. και της αίγλης της τυρρανίδας των Πεισιστρατιδών, πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί λόγοι οδήγησαν την Αθήνα σε μια πνευματική ηγεμονία άνευ προηγουμένου. Το Ψήφισμα του Περικλή περί κατάργησης της προσόδου στα Ελευσίνια Μυστήρια απάλειψε τον ελιτίστικο χαρακτήρα τους, αφού έτσι τα προηγούμενα χρόνια ήταν προορισμένα μόνο για υψηλές «εισόδους». Το «άνοιγμα», όμως, των Μυστηρίων σε όλους εκτός των μη ομιλούντων την Ελληνική (π.χ. Πέρσες) τα καθιστά χαμηλότερης πνευματικής ποιότητας.

Τα Μεγάλα Μυστήρια διαρκούσαν 9 ημέρες και θεωρούνταν Πανελλήνια Γιορτή. Κάθε Φθινόπωρο, κατά τις αρχές του Οκτωβρίου, από την εποχή της Τυραννίδας των Πεισιστρατιδών κατά το απόγειο του 5ου αι. π.Χ. οι Αθηναίοι τελούσαν τα Ελευσίνια Μυστήρια μεταφέροντας τα ιερά αντικείμενα σε κίστη (καλάθι) από την Ελευσίνα στην Αθήνα και το αντίστροφο. Ο Άρχων Βασιλεύς στην Ποικίλη Στοά της Αγοράς πρωτοστατούσε στην κάθαρση με αλμυρό νερό και αργότερα στην πορεία στην Ιερά Οδό προς την Ελευσίνα. Στην στάση του Κηφισού οι αισχρολογίες και τα άσεμνα αστεία αποτελούσαν τον προάγγελο της μυστηριακής τελετουργίας του Τελεστηρίου: η εναλλαγή σκότους και φωτός που συνάδει με την αρχιτεκτονική δόμηση του κτιρίου, τα δρώμενα για τη Μητέρα, την Κόρη και τον Πλούτωνα (όπως αναπαριστώνται κυρίως σε αρχαία έργα τέχνης) που συμβολίζουν τον ιερό γάμο ζωής και θανάτου, ώθησαν τον Αριστοφάνη, τον Πλάτωνα, άλλους αρχαίους και χριστιανούς συγγραφείς καθώς και νεότερους μελετητές, όπως τον Φουκάρ και τον Νόακ , να υποθέσουν τη χρήση μηχανημάτων προς εντυπωσιασμό κατά την τέλεση των Ελευσινίων Μυστηρίων.

Τα έντονα αυτά θεατρικά στοιχεία καθώς και οι ισχυροί συμβολισμοί ( στάχυς του αδύτου, μύηση, Τελετή, Εποπτεία) θα προσφέρουν αργότερα στο Χριστιανισμό, σύμφωνα και με τη μαρτυρία του Ιππόλυτου, χριστιανού συγγραφέα του 2ου αι. μ.Χ. , ιδεολογικό περιεχόμενο συμβατό με αυτό των Ελευσινίων: θερισμός=θάνατος/ελπίδα=προσδοκία ανάστασης. Βέβαια, με την έλευση και τελειωτική επικράτηση του Χριστιανισμού και την Εσχατολογική του Διδασκαλία τα Ελευσίνια Μυστήρια έλαβαν χαρακτήρα περισσότερο τελετουργικό και αποστεωμένο.

Η λέξη Μυστήριο σημαίνει το απόρρητο, το μυστικό και προέρχεται ετυμολογικά από το ρήμα «μυείν» που σημαίνει κλείνω. Ο Μύστης-μυσταγωγός ασκώντας τη μυστική λατρεία προς το θείο προσβλέπει στην ένωση, στη συνοχή της κοινότητας των μυημένων, ανώτερων πνευματικά ανθρώπων. Οι αιώνιες αλήθειες της ανθρώπινης ψυχής, ως φυσικές και αλληγορικές αναπαραστάσεις ανθρώπων, μέσω της Δήμητρας, της χθόνιας θεότητας της γης και του Άδη-θανάτου, αποκαλύπτονται στους μυημένους. Η Γη ως μήτηρ με αγροτικό χαρακτήρα και  γονιμότητα συμπυκνώνει τη ζωή και το θάνατο, την εναλλαγή του φωτός και της σκιάς ως φυσικού και μεταφυσικού φαινομένου.

Η προέλευση των Ελευσινίων Μυστηρίων είναι προελληνική, πελασγική ή μυκηναϊκή. Για πρώτη φορά τέλεση μυστηρίων εντοπίζεται  στη Βοιωτία. Οι Αχαιοί και οι Ίωνες υιοθέτησαν και αφομοίωσαν χθόνιες θεότητες ενώ οι Ευμολπίδες, το βασιλικό γένος της Ελευσίνας, υπήρξαν από τους πρώτους Ιεροφάντες, Κήρυκες και δαδούχους των Ελευσινίων Μυστηρίων.

Οι Αθηναίοι ήταν βέβαια αυτοί που «απογείωσαν» τα Ελευσίνια Μυστήρια συντελώντας στην απώτατη ακμή τους. Από την εποχή του απογείου του 5ου αι. μ.Χ. και της αίγλης της τυρρανίδας των Πεισιστρατιδών, πολιτικοί, οικονομικοί και κοινωνικοί λόγοι οδήγησαν την Αθήνα σε μια πνευματική ηγεμονία άνευ προηγουμένου.  Το Ψήφισμα του Περικλή περί κατάργησης της   προσόδου στα Ελευσίνια Μυστήρια απάλειψε τον  ελιτίστικο χαρακτήρα τους, αφού έτσι τα προηγούμενα χρόνια ήταν προορισμένα μόνο για υψηλές «εισόδους». Το «άνοιγμα»,  όμως, των Μυστηρίων σε όλους εκτός των μη ομιλούντων την Ελληνική (π.χ. Πέρσες) τα καθιστά χαμηλότερης πνευματικής ποιότητας.

Τα Μεγάλα Μυστήρια διαρκούσαν 9 ημέρες και θεωρούνταν Πανελλήνια Γιορτή.   Κάθε  Φθινόπωρο, κατά τις αρχές του Οκτωβρίου, από την εποχή της Τυραννίδας των Πεισιστρατιδών  κατά το απόγειο του 5ου αι. π.Χ. οι Αθηναίοι τελούσαν  τα Ελευσίνια Μυστήρια μεταφέροντας τα ιερά αντικείμενα σε κίστη (καλάθι) από την Ελευσίνα στην Αθήνα και το αντίστροφο. Ο Άρχων Βασιλεύς στην Ποικίλη Στοά της Αγοράς πρωτοστατούσε στην κάθαρση με αλμυρό νερό και αργότερα στην πορεία στην Ιερά Οδό προς την Ελευσίνα. Στην στάση του Κηφισού οι αισχρολογίες και τα άσεμνα αστεία αποτελούσαν τον προάγγελο της μυστηριακής τελετουργίας του Τελεστηρίου: η εναλλαγή σκότους και φωτός που συνάδει με την αρχιτεκτονική δόμηση του κτιρίου, τα δρώμενα για τη Μητέρα, την Κόρη και τον Πλούτωνα (όπως αναπαριστώνται κυρίως σε αρχαία έργα τέχνης) που συμβολίζουν τον ιερό γάμο ζωής και θανάτου, ώθησαν τον Αριστοφάνη, τον Πλάτωνα, άλλους αρχαίους και χριστιανούς συγγραφείς καθώς και νεότερους μελετητές, όπως τον Φουκάρ και τον Νόακ , να υποθέσουν τη χρήση μηχανημάτων προς εντυπωσιασμό κατά την τέλεση των Ελευσινίων Μυστηρίων.

Τα έντονα αυτά θεατρικά στοιχεία καθώς και οι ισχυροί συμβολισμοί ( στάχυς του αδύτου, μύηση, Τελετή, Εποπτεία) θα προσφέρουν αργότερα στο Χριστιανισμό, σύμφωνα και με τη μαρτυρία του Ιππόλυτου, χριστιανού συγγραφέα του 2ου αι. μ.Χ. , ιδεολογικό περιεχόμενο συμβατό με αυτό των Ελευσινίων: θερισμός=θάνατος/ελπίδα=προσδοκία ανάστασης. Βέβαια,  με την έλευση  και τελειωτική επικράτηση του Χριστιανισμού και την Εσχατολογική του Διδασκαλία τα Ελευσίνια Μυστήρια έλαβαν χαρακτήρα περισσότερο τελετουργικό και αποστεωμένο.
Post A Comment
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

2 σχόλια :

  1. ΔΑΙΜΟΝΙΚΕΣ ΑΠΑΤΕΣ ΤΩΝ ΑΔΙΣΤΑΚΤΩΝ ΙΕΡΕΩΝ ΤΗΣ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑΣ! ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΛΜΑ ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΔΙΗΓΗΘΕΙ ΤΙΣ ΒΛΑΚΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΑΤΑΝΟΛΑΤΡΙΑ ΣΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΥΠΟΓΕΙΑ ΤΩΝ "ΙΕΡΩΝ", ΚΑΘΙΕΡΩΣΑΝ ΤΗΝ ΠΟΙΝΗ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΟΙ ΑΘΛΙΟΙ! ΜΕΖΙ ΜΕ ΤΑ ΗΛΙΘΙΑ ΑΥΤΑ "ΜΥΣΤΗΡΙΑ" ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΡΟΣ ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΔΑΙΜΟΝΟΘΕΑΣ ΔΗΜΗΤΡΑΣ ΚΑΙ Η ΕΟΡΤΗ ΤΩΝ ΘΕΣΜΟΦΟΡΙΩΝ. ΙΔΟΥ ΤΟ ΑΝΑΤΡΙΧΙΑΣΤΙΚΟ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟ: ΑΝΟΙΓΑΝ ΕΝΑΝ ΒΑΘΥ ΛΑΚΚΟ, ΠΕΤΟΥΣΑΝ ΜΕΣΑ ΧΟΙΡΙΔΙΑ (ΜΙΚΡΑ ΓΟΥΡΟΥΝΑΚΙΑ) ΤΑ ΑΦΗΝΑΝ ΝΑ ΨΟΦΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΣΑΠΙΣΟΥΝ Ως ΘΥΣΙΑ ΣΤΗ "ΘΕΑ"! ΑΣ ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΜΕ ΠΩΣ Ο ΙΔΡΥΤΗΣ ΤΟΥ ΙΕΡΑΤΙΚΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΤΩΝ ΕΥΜΟΛΠΙΔΩΝ Ο ΕΥΜΟΛΠΙΔΗΣ ΗΤΑΝ ΔΙΑΒΟΗΤΟΣ ΦΟΝΙΑΣ ΑΠΟ ΤΗ ΘΡΑΚΗ, ΚΑΙ ΗΡΘΕ ΣΤΗΝ ΕΛΕΥΣΙΝΑ ΩΣ ΑΓΑΠΗΜΕΝΟΣ ΤΩΝ "ΘΕΩΝ"!
    ΜΕ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΑ ΑΡΘΡΑ ΜΑΣ ΞΥΠΝΑΤΕ ΤΗΝ ΦΡΙΚΗ ΤΟΥ ΠΡΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΟΣ! ΔΥΣΤΥΧΩΣ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Οι Αρχαίοι Έλληνες βρήκαν τα πάντα, εκτός από την....θρησκεία".

    Την οποία θρησκεία πήραμε από τους Εβραίους, αφού τα τρία τέταρτα της Α. Γραφής είναι αντιγραφή του ιουδαϊσμού.
    Δηλαδή εμείς ανακαλύψαμε δημοκρατία (διάλογο), θέατρο, ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική, μουσική, αλφάβητο, μαθηματικά, ιατρική, αστρονομία, φιλοσοφία, αθλητισμό και τόσα άλλα αγαθά του πολιτισμού, αλλά κάναμε λάθος στο θέμα της θρησκείας.

    Και οι αρχαίοι Εβραίοι που δεν πρόσφεραν κάτι αξιόλογο στον πολιτισμό, καθότι περιπλανόμενοι νομάδες, ανακάλυψαν την αληθινή θρησκεία!
    Υπάρχει μεγαλύτερος παραλογισμός απ΄αυτόν;
    Μπορεί να το αποδεχθεί αυτό ένας σκεπτόμενος Έλληνας;


    Ο άγνωστος Θεός.
    Ολόκληρη η επιγραφή περί αγνώστου θεού, που τάχα ανακάλυψε ο Εβραίος Σαούλ στην Αθήνα, λέει:
    "ΤΟΙΣ ΘΕΟΙΣ, Ασίας, Ευρώπης και Αφρικής, ΘΕΟΙΣ αγνώστοις και ξένοις".

    Ο Ν. Τωμαδάκης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών
    γράφει : «Ο χριστιανισμός υπήρξε πολέμιος κατά κύριο λόγο του Ελληνισμού, ως ζωής και ως σκέψεως… Η μεγαλυτέρα διαβολή την οποία ενήργησε κατά του κλασσικού κόσμου είναι η εμφάνισις αυτού ως ειδωλολατρικού.…».

    Οι Έλληνες κατασκεύαζαν αγάλματα όχι για να τα προσκυνούν, αλλά για να καλλιεργούν την αίσθηση του ωραίου.

    Άγαλμα: Πάν εφ’ ω τις αγάλλεται, τιμή, ευφροσύνη, δόξα. Αγάλλω θα πει χαίρομαι, τέρπομαι, ευφραίνομαι, κοσμώ. Που βρίσκεται η ειδωλολατρία στ’ αγάλματα;
    Τα αγάλματα αυτά δεν χρησιμοποιήθηκαν για κερδοσκοπία. Δεν υπήρχαν παγκάρια στους ναούς των προγόνων μας.

    Όταν ο Έλληνας ποιητής Όμηρος αρχίζει το ποίημά του με την προσφώνηση: "Φίλε Δία, τον πατέρα των θεών και των ανθρώπων.....", πώς να προσκυνήσει αυτόν τον φίλο του και πόσο μάλλον τα παιδιά του φίλου του (τους Θεούς δηλαδή) ;

    Οι επαγγελματίες χριστιανοί επιτελούν το "θεάρεστο" αυτό έργο της κατασυκοφάντησης των προγόνων μας.

    Η προσκύνηση των εικόνων και των ιερωμένων είναι βασική υποχρέωση του κάθε χριστιανού.
    Εικονίσματα, οστά, οι "άγιες" κάλτσες , οι παντόφλες και ρούχα της Παναγίας, το μπαστούνι του Ιωσήφ, "τίμιες" ζώνες, πόδια, χέρια, κεφάλια αγίων (πτωματολατρεία).

    Μέχρι και κάστανα προσκυνούν!

    Τι να πει δε κανείς για τα ατέλειωτα "τίμια" ξύλα από τον σταυρό του Χριστού, τα συγχωροχάρτια, τα τάματα και τα προσκυνήματα.

    Το παγκάρι νάναι καλά.

    Οι χριστιανοί ειδωλοπροσκυνητές αποκαλούν "ειδωλολάτρες", τους απροσκύνητους Έλληνες ιδεολάτρες!

    Το Δωδεκάθεο δεν είναι ακριβώς θρησκεία, αλλά μία θα λέγαμε θεώρηση, Κοσμοαντίληψη. Είναι "φυσική" και όχι "εξ αποκαλύψεως", όπως ο εβραιοχριστιανισμός.

    Είναι συνέχεια του
    Ορφισμού και των πανάρχαιων Μυστηρίων που αναπτύχθηκαν στην περιοχή του Αιγαίου και χάνεται στην εποχή των πρώτων χρόνων του ανθρώπου.

    Οι αρχαίοι Έλληνες ποτέ δεν προσκυνούσαν ("ουκ Ελληνικόν το προσκυνείν") , ούτε φιλούσαν, όπως κάνουν σήμερα οι χριστιανοί ειδωλολάτρες .

    Χρησιμοποιούσαν συμβολισμούς, αλληγορίες, μύθους (π.χ. "ο Κρόνος τρώει τα παιδιά του"), παραβολές, μυήσεις, μουσική, χορό, γιά να δώσουν στον θρησκευτή τις υπερβατικές Αλήθειες, να τον φέρουν σ' επαφή με το Θείο.

    Δεν έσκυβαν το κεφάλι. Αντίθετα εκδήλωναν τον σεβασμό τους όρθιοι και με το κεφάλι ψηλά, ως ελεύθεροι, σκεπτόμενοι άνθρωποι.

    Όχι ως πρόβατα στο μανδρί του αρχι-μανδρί- τη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή


Μυστηρια

[Μυστήρια][threecolumns]

Περιεργα - Απιστευτα

[Περίεργα - Απίστευτα][threecolumns]

Υγεια

[Υγεία][threecolumns]
Loading...

Αρθρα Αναγνωστων

[Άρθρα Αναγνωστών][twocolumns]

Πολιτικη

[Πολιτικά][threecolumns]

Οικονομικα

[Οικονομικά][threecolumns]

Αρχαια Ελλαδα

[Αρχαία Ελλάδα][twocolumns]

Life Style

[Life Style][bsummary]