Το Διεθνές Δίκαιο και… το κουτί της Πανδώρας!

Του Θανάση Κ...

 
    Διάβασα ένα ενδιαφέρον πόνημα του Βαγγέλη Βενιζέλου για τα Σκόπια, τη διαπραγμάτευση μαζί τους, το Σύνταγμα και τον αλυτρωτισμό τους.


    Κεντρική θέση, για να μη σας κουράζω (διαβάστε το, έχει ενδιαφέρον – υπάρχει διαδικτυακά), είναι πως το Διεθνές Δίκαιο των Συμβάσεων υπερέχει του Εθνικού Δικαίου.

    Κατά συνέπειαν, ο συνταγματικά κατοχυρωμένος αλυτρωτισμός τους «αποδυναμώνεται» αφού κάποτε (το 1995) συμφώνησαν μαζί μας να τον αλλάξουν.

    Πλην δεν το έκαναν ποτέ!

 

    Στο «δια ταύτα» δεν διαφέρει και πολύ απ’ όσα λέγονται τις μέρες αυτές, επισήμως και ανεπισήμως. Κοινό όνομα για όλες τις χρήσεις με μακεδονικό προσδιορισμό κλπ. κλπ.

    Και ο αλυτρωτισμός που ήδη «αποδυναμώθηκε» - υποτίθεται - θα εξουδετερωθεί (υποτίθεται)!

    Δεν είναι πρόβλημα, αφού, από τη στιγμή που μπαινουν κανονικά σε διεθνείς οργανισμούς και στους ευρωατλαντικούς θεσμούς, το Διεθνές Δίκαιο επικρατεί του εθνικού δικαίου…

    Όλα καλά, λοιπόν, μη σκιάζεστε.

 

    Είναι έτσι τα πράγματα;

    Όχι!  Εδώ είναι το πρόβλημα…

    Προσέξτε: Από άποψη Διεθνούς Δικαίου, έτσι, πράγματι, είναι.

    Αλλά το Διεθνές Δίκαιο ΔΕΝ λύνει όλα τα προβλήματα της Εξωτερικής Πολιτικής. Αν τα έλυνε θα είχαν ήδη λυθεί όλα.

    Και είναι συνήθως μυωπική η «νομική ανάγνωση» ή η «νομικη ερμηνεία» των Διεθνών Σχέσεων.

 

    Να δώσω μερικά παραδείγματα:


    * Η ενιαία Γιουγκοσλαβία. Ήταν απολύτως νομικά κατοχυρωμένη! Από την Τελική πράξη του Ελσίνκι (1976) και από εκατοντάδες διμερείς και πολυμερείς συμφωνίες που είχε υπογράψει με όλες τις χώρες της γής.

    Κι όμως, την κρίσιμη στιγμή τη… διαμέλυσαν, παραβιάζοντας το γράμμα και το πνεύμα προηγούμενων συνθηκών. Και πολύ αιματηρά μάλιστα…

    Τη διαμέλυσαν και από μέσα και απ’ έξω!


    * Η Ανατολική Γερμανία, ήταν χώρα με τα σύνορά της απολύτως κατοχυρωμένα από την Τελική Πράξη του Ελσίνκι (1976). Αυτό δεν εμπόδισε ούτε την ίδια να καταρρεύσει (το 1989), ούτε της γειτονική Ομοσπονδιακή Γερμανία να την απορροφήσει.

 

    * Η Δημοκρατία της Κύπρου. Δημιουργήθηκε το 1959-60 με τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδινου, που προέβλεπαν τρείς «εγγυήτριες δυνάμεις». Που, όπως αποδείχθηκε, όμως, καμία «εγγύηση» δεν της παρείχαν.

    Το 1974 η Τουρκία χρησιμοποίησε τη ρήτρα της «εγγύητριας δύναμης» για να εισβάλει και να κατακτήσει το 36% του νησιού!

    Η Άγκυρα επικαλέστηκε τότε το (εγκληματικό χουντικό) πραξικόπημα κατά του Μακαρίου.

    Πλην τα Ηνωμένα Έθνη δεν δέχθηκαν τις αιτιάσεις αυτές και κατήγγειλαν ως παράνομη την εισβολή και παράνομη κατοχή της Κύπρου από την Τουρκία.

    Αλλά…

    Αλλά υπάρχει κι ένα μεγάλο «αλλά»: δεν ζήτησαν από την Τουρκία να επιστρέψει στο status quo ante (δηλαδή στην «προτέρα κατάσταση»), όπως είχαν ζητήσει σε άλλες περιπτώσεις εισβολής - για παράδειγμα όταν εισέβαλε το 1955 το Ισραήλ και κατέκτησε τη Χερσόνησο του Σινά από την Αίγυπτο (για  να υποχρεωθεί λίγο αργότερα να αποχωρήσει).

    Στην περίπτωση της Κύπρου τα Ηνωμένα Έθνη «κατήγγειλαν» την παράνομη εισβολή κατοχή της Κύπρου, αλλά ύστερα έδωσαν εντολή να… διαπραγματευθει η Κύπρος με την Τουρκία μερική νομιμοποίηση των «τετελεσμένων»!

     

    Όσον αφορά την «ασφαλεια» και τη «θωράκιση» που προσφέρουν αυτόματα οι ευρωατλαντικοί θεσμοί, ε καλά… μη παιρνουμε και όρκο!

    --Η Τουρκία είναι πλήρως ενταγμένη  στο ΝΑΤΟ. Αλλά παρ’ όλα αυτά είναι σήμερα ο πιο αποσταθαροποιητικός παράγοντας στην περιοχή μας – για όλους τους γειτονές της.

    Και εσωτερικά μάλλον ασταθής, παρά την παντοδυναμία του Ερντογάν.

    Το ΝΑΤΟ ούτε σε «συνετίζει» αναγκαστικά (όπως αποδεικνύει η Τουρκία), ούτε σε «διασώζει» αναγκαστικά από την επιθετικότητα άλλων «συμμάχων» σου (όπως αποδεικνύουν καθημερινά οι ελληνοτουρκικές σχέσεις).

 

    --Η Ισπανία, κι αυτή είναι πλήρως ενταγμένη στους ευρωατλαντικούς θεσμούς (ΝΑΤΟ, ΕΕ, ΟΝΕ). Αυτό δεν εμποδίζει την Καταλωνία να θέλει να φύγει. Και κανένα διεθνές δίκαιο δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα αυτό.

    --Το ίδιο συμβαίνει και με τη Σκωτία. Που επίσης επιχείρησe να αποσχιστεί από τη Βρετανία, παρά το γεγονός ότι και η Βρετανία ήταν κι αυτή πλήρως ενταγμένη στους ευρωατλαντικούς θεσμούς.

     

    Υπάρχουν δεκάδες παραδείγματα για πολιτικές κρίσεις που ξέσπασαν σε υποθέσεις που δεν προβλεπονταν από διεθνείς συμβάσεις (σε «νομικά κενά») ή  κατά παράβασιν νομικών συμβάσεων.

    Υπάρχει όμως στη διεθνή βιβλιογραφία ένα τραγικό παράδειγμα: Η Συμφωνία του Μονάχου. Με την οποία διαμελίστηκε ο Τσεχοσλοβακία το 1938, με την επιμονή τόε της Ναζιστικής Γερμανίας και με τη συναίνεση της Βρετανίας και της Γαλλίας…

    Μάλιστα ο Βρετανός Πρωθυπουργός Τσάμπερλαιν και ο υπουργός του Λόρδος Χάλιφαξ, είχαν εκφράσει τη «βεβαιότητα» τότε με πως με τη Συμφωνία του Μονάχου, δημιουργήθηκε μια «ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική» που θα έφερνε την Ειρήνη στην Ευρώπη για μια γενιά!

    Καλά κρασιά…

    Η νομική κατασκευή ήταν όντως καλή. Όμως η πολιτική από πίσω ήταν σαρθή. Όπως πρώτος και μόνος κατήγγειλε τότε ο Ουίνστων Τσόρτσιλ. Και τον απομόνωσαν όλοι οι συμπατριώτες του. Μέχρι που ένα χρόνο αργότερα επαληθεύθηκε πλήρως. Και οκτώ μήνες αργότερα, τον έκαναν Πρωθυπουργό για να μαζέψει τα κομμάτια και τα θρύψαλλα της Συμφωνίας του Μονάχου. Που πέρασε στην Ιστορία ως η «ντροπιαστική συνθήκη του Κατευνασμού».

    Ο Τσόρτσιλ είχε πει τότε – μέσα σε ένα ορυμαγδό αποδοκιμασιών στο Βρετανικό Κοινοβούλιο – πως το να επιδιώκεις να λύσεις τέτοια προβλήματα με Συφωνίες σαν κι αυτή του Μονάχου, είναι σαν να ταϊζεις τον κροκόδειλο με την ελπίδα ότι θα σε φάει τελευταίο…

    Και τον κατήγγειλαν τότε ως «εθνικιστή» και «πολεμοκάπηλο».

    Αλλά είχε δίκιο…


    Αυτά όλα δεν σημαίνουν πως η διεθνής διπλωματία και οι συμφωνίες που παράγουν διεθνές δίκαιο είναι «άχρηστα πράγματα». Κάθε άλλο.

    Σημαίνουν όμως, πως δεν στηρίζεσαι μονον σ’ αυτά. Ούτε «εφησυχάζεις», αν μια ερμηνεία του διεθνούς δικαίου σε ευνοεί. Μπορει να σε ευνοεί προσωρινά, αλλά πολύ σπάνια σε διασφαλίζει μακροχρόνια.

    --Το Διεθνές Δίκαιο είναι, έτσι κι αλλιώς, ασαφές – έχει συχνά πολλαπλές ερμηνείες και πολλά κενά.

    --Είναι και ατελές, δεν είναι «αυτόματη» η εφαρμογή του, δεν είναι πλήρης η δεσμευτικότητά του ή η τιμωρία όποιου το παραβιάζει.

    Για παράδειγμα, η Τουρκία ΔΕΝ έχει υπογράψει το Δίκαιο της θάλασσας αλλά εφαρμόζει την ΑΟΖ 12 μιλίων στη Μαύρη Θάλασσα! Όμως η ίδια Τουρκία δεν επιτρέπει στην Ελλάδα να εφαρμόσει κι αυτή τα 12 μίλια ΑΟΖ στο Αιγαίο, παρ’ όλο που η Ελλάδα έχει υπογράψει το Δίκαιο της Θάλασσας!

    Εδώ σημασία δεν έχει τι υπογράφεις και τι όχι, τι υποχρεώσεις και δικαιώματα απορρέουν από τις διεθνείς συμβάσεις, αλλά τι σου επιτρέπει ο άλλος να κάνεις και τι όχι.

    Πολύ ενδιαφέροντα όλα αυτά τα θεωρητικά γυμνάσματα για το «Δίκαιο των Συμβάσεων», αλλά η πραγματικότητα είναι αλλού…


    Το Διεθνές Δίκαιο εκτός από συχνά ασαφές και πολύ συχνότερα ατελές είναι και στατικό: Ένα πλαίσιο νομικών κανόνων…

    Η Εξωτερικό Πολιτική, από την άλλη, είναι ένα δυναμικό Παίγνιο, που δημιουργεί συνεχώς νέους συσχετισμούς και - συχνα - νέα «τετελεσμένα».

    Ολη η ουσία των Διεθνών Σχέσεων είναι να περιορίζεις τον αντίπαλο σου μέσα σε ένα δεσμευτικό πλαίσιο κανόνων (διεθνούς δικαίου), ενώ ταυτόχρονα λύνεις τα χέρια σου να δημιουργείς ευνοϊκούς συσχετισμούς και «τετελεσμένα» σε βάρος του. Όποιος δεν το βλέπει αυτό, ουσιαστικά παγιδεύεται από τον αντίπαλό του.

    Η Ειρήνη και η σταθερότητα στις διεθνείς σχέσεις αποκαθίσταται όταν όλοι δεσμεύονται από κανόνες που τους εμποδίζουν – τους αποθαρρύνουν - να δημιουργούν τετελεσμένα σε βάρος των άλλων. Κι όταν κανένας δεν αφήνει να δημιουργηθούν συσχετισμοί που θα επιτρέψουν στους άλλους να δημιουργήσουν τετελεσμένα σε βάρος τους.

    Αυτό το τελευταίο λέγεται Ρεαλισμός στην Εξωτερικά πολιτική.


    Εμείς λοιπόν, με το όνομα της Μακεδονιας δεν θέλουμε να δημιουργηθούν τετελεσμένα σε βάρος μας!

    Πέρα απ’ αυτά που ήδη αφήσαμε (πριν το 1991) να δημιουργηθούν…

    Κι όποιος μιλάει μόνο για τις ασαφείς γενικές ερμηνείες του Διεθνούς Δικαίου, χωρίς να παίρνει υπ’ όψιν τους συσχετισμούς και τα «τετελεσμένα» που δημιουργούνται, έχει πάρει διαζύγιο από τον Ρεαλισμό.


    Στην περίπτωσή μας, δεν μπορείς να «χτίσεις» μέσα σε ένα νομικό κατασκεύασμα (την αναζητούμενη «τελική - συνολική συμφωνία») ένα εξαιρετικά ασταθές δυναμικό φαινόμενο: το μακεδονικό ιδεολόγημα!

    Κι εδώ είναι η «ουσία» του προβλήματος…


    * Η περίπτωση των Σκοπίων, είναι μια μοναδική διεθνώς κατάσταση όπου ένα ετερογενές νεοκοπο κράτος διακηρύσσει και θεσμοθετεί συνταγματικά τον αλυτρωτισμό του κατά των γειτόνων του!

    Αυτό δεν παρακάμπτεται με νομικούς «μαιάνδρους».


    * Θέλει να αναγνωριστεί ως «ενιαίο εθνικό κράτος» (unitary state), ενώ έχει ήδη παραδεχθεί - υπό την πίεση ενός μέρους του πληθυσμού του - ότι είναι πολυεθνικό κράτος! Αυτή η θεμελιώδης αντίφαση, δεν λύνεται με διμερείς ή πολυμερείς «συμφωνίες».

    * Θέλει να αναγνωριστεί ως «έθνος μακεδόνων», ενώ μέρος του πληθυσμού του δηλώνουν ΜΗ μακεδόνες (Αλβανοί-Ιλλυριοί), ένα άλλο μέρος του πληθυσμού του δηλώνουν «Μακεδόνες» δηλαδή Βούλγαροι κι ένα τρίτο μέρος δηλώνουν μακεδόνες δηλαδή ΜΗ βούλγαροι! Αυτό το χάος δεν «τακτοποιείται» με κάποια …«ευρηματική ονομασία» και κάποιες συνταγματικές «προσθήκες».


    * Προσπαθει να ενοποιήσει τους πληθυσμούς του με μια ψευδή εθνοτική ταυτότητα «Μακεδόνων» και καταπιέζει τις πραγματικές εθνοτικές τους καταγωγές, την ώρα που διεκδικεί εδάφη και πληθυσμούς εκτός των συνόρων του.

    Αυτό δεν λύνεται με περίπλοκες νομικές κατασκευές και νομικές ερμηνείες. 


    Και η Ελλάδα, από την πλευρά της, καλείται να αναγνωρίσει ένα κράτος που διακηρύσσει αλυτρωτισμό εναντίον της! Με μόνη «παρηγοριά» – γιατί περί αυτού πρόκειται: περι παρηγοριάς – το γεγονός ότι ο αλυτρωτισμός… απαγορεύεται στις διεθνείς σχέσεις!

    Και ο Πόλεμος απαγορεύεται γενικά. Θέλετε να μετρήσουμε τους πολέμους που γίνονται σήμερα ή έγιναν τα τελευταία χρόνια;


    Το ακόμα πιο εκπληκτικό: η Ελλάδα η ισχυρότερη και στραθερότερη χώρα της περιοχής καλείται να αναγνωρίσει ένα αλυτρωτισμό σε βάρος της, εκ μέρους της μικρότερης και ασταθέστερης χώρας της περιοχής!

    Σας φαίνεται «φυσιολογικό» αυτό;

    Σας φαίνεται ότι έχει καμιά σχέση με το «ρεαλισμό»;

    Πιστεύει κάποιος ότι κάτι τέτοιο - απολύτως εξωφρενικό - υπάρχει νομική κατασκευή που μπορεί να το «χωρέσει», να το εκλογικεύσει ως κατάσταση, και να το εξουδερερώσει ως θρυαλίδα μελλοντικών εκρήξεων;


    Για να το πω διαφορετικά και πιο πρακτικά: Αν υπάρξει συμφωνία με τα Σκόπια και δεχθούν αυτοι να καταργήσουν κάποια «μακεδονικά» ονόματα στους δρόμους, τις πλατείες και τα αεροδρόμιά τους, τι θα γίνει αν έλθουν μετά και μας ζητήσουν να καταργήσουμε κι εμείς αντίστοιχα μακεδονικά ονόματα από τοπονύμια μας; Δεν θα είναι «σύμφωνα με το πνεύμα δικαίου» που έχουμε υπογράψει;

    Θα το δεχθούμε;

    Και κάτι ακόμα: Η Βουλγαρία (που έχει κι αυτή εσωτερική διοικητική υποδιαίρεση «Βόρεια Μακεδονια»), θα δεχθεί κι αυτή να αλλάξει την ονομασία της;

 

    Αν δεχθούμε για τα Σκόπια όνομα που περιλαμβάνει τη λέξη «Μακεδονία» δεν θα «κλείσουμε» το πρόβλημα!

    Θα ανοίξουμε «το κουτί της Πανδώρας» απ’ όπου θα ξεχυθούν δεκάδες επί μέρους προβλήματα, θα προκληθούν πολλαπλές τριβές με όλους τους γείτονες και θα αποσταθεροποιηθεί η περιοχή:

    --Η Βουλγαρία δεν δέχεται το όνομα «Βόρεια Μακεδονία» ούτε την ύπαρξη «Μακεδονικής γλώσσας» (αφού είναι Βουλγαρικη διάλεκτος)…

    --Η Σερβία δεν δέχεται τη σχισματική «Ορθοδοξη Εκκλησία των Σκοπίων», όπως δεν τη δέχεται ούτε το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

    --Η Αλβανία δεν δέχεται οι αλβανόφωνοι των Σκοπίων να ονομάζονται εθνοτικά «Μακεδόνες» (επιδιώκει να αναγνωριστούν ως ξεχωριστή εθνική ομάδα «Ιλλυριών»).

    --Κι εμείς δεν έχουμε καμία διαθεση να εμπλακούμε σε ατέρμονες διαμάχες για τα ονόματα των τοπονωμιων μας, των προϊόντων μας και των πανεπιστημίω μας, της Ιστοριας και της παράδοσής μας.


    Σήμερα μέσα στα Σκόπια αμφισβητείται το ιδεολογημα του «μακεδονικού έθνους». Κι εμείς ψάχνουμε να βρούμε τρόπο να το… νομιμοποιήσουμε!

    Ανοίγοντας το κουτί της Πανδώρας!


    Αφήστε τις «νομικές κατασκευές» με τις οποίες θα μπορούσε να γίνει αυτό.

    Και βρείτε μου την λογική – την πολιτική λογική –για τέτοια κολοσσιαίο λάθος.     Μη κουράζεστε. Δεν υπάρχει.


    Αφήστε τους να το σκεφτούν οι ίδιοι καλύτερα…

    Μέχρι να παραμερίσουν μόνοι τους το ψέμα μέσα στο οποίο ζούν και να έλθουν να τα βρούμε, με βάση τις πραγματικές τους ταυτότητες - κι όχι τη «μακεδονική» απάτη που δυναμιτίζει ολόκληρη την περιοχή μας.

    Μην ψάχνετε «νομικούς τρόπους» για να δικαιολογήσετε ένα ψέμα

    Αναζητήστε πολιτικούς τρόπους για να σταθεροποιήσουμε μιαν ολόκληρη περιοχή.

    Που ξαναγίνεται εύφλεκτη…
Γράψτε το Σχόλιο σας
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

Δεν υπάρχουν σχόλια :


Αρθρα Αναγνωστων

[Άρθρα Αναγνωστών][twocolumns]

Υγεια

[Υγεία][threecolumns]

Μυστηρια

[Μυστήρια][threecolumns]

Περιεργα - Απιστευτα

[Περίεργα - Απίστευτα][threecolumns]
Loading...

Πολιτικη

[Πολιτικά][threecolumns]

Οικονομικα

[Οικονομικά][threecolumns]

Αρχαια Ελλαδα

[Αρχαία Ελλάδα][twocolumns]

Life Style

[Life Style][bsummary]