Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ -ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ- ΚΑΤΟΧΗ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟ 4ο ΡΑΪΧ 

2ο ΜΕΡΟΣ


Ο γερμανικός εθνικισμός ως ευρωπαϊσμός

Συνεχίζοντας, μέχρι στιγμής διαπιστώνεται μία σταδιακή, μεθοδική συγκέντρωση του ευρωπαϊκού κεφαλαίου και της παραγωγής στη Γερμανία, καθώς επίσης σε ορισμένα άλλα κράτη του πυρήνα της Ευρωζώνης – με αποτέλεσμα να...
αυξάνουν ακόμη περισσότερο οι ανισορροπίες μεταξύ των ισχυρών και αδύναμων χωρών της ηπείρου μας, οι οποίες αποβιομηχανοποιούνται εντελώς.


Γνωρίζουμε βέβαια πως όλα αυτά, όπως τα περί 4ου Ράιχ, θα αντικρούονται με την επίκληση των θεωριών συνομωσίας – κάτι που υπόκειται στην κρίση των Πολιτών, οι οποίοι είναι αυτοί που τελικά αποφασίζουν τι είναι συνομωσία και τι όχι.

Στις διαδικασίες πάντως του «μετασχηματισμού» που συντελείται, ο οποίος δεν είναι ασφαλώς συνομωσιολογικός, διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο τα δομικά προβλήματα ορισμένων κρατών – χωρίς όμως να δίνεται η απαιτούμενη σημασία στο ότι, οι χώρες με τους περισσότερο εξελιγμένους μηχανισμούς, όπως η Γερμανία και η Γαλλία, ασφαλώς ωφελήθηκαν περισσότερο από την υιοθέτηση του κοινού νομίσματος. Επίσης από την κατάργηση των δασμών, οπότε είναι λογικό να έχουν αντιμετωπίσει καλύτερα και γρηγορότερα τα δομικά τους ελλείμματα, από ότι οι υπόλοιπες – επομένως να ευρίσκονται σε πλεονεκτική θέση.

Εν τούτοις, υπάρχουν δυνάμεις με οικονομική και πολιτική ισχύ, οι οποίες επιταχύνουν ενεργητικά αυτές τις διαδικασίες, προσαρμόζοντας τες στις δικές τους επιδιώξεις – διαδικασίες που περιγράφονται ως φυσιολογικός ενδοκαπιταλιστικός πόλεμος μεταξύ του κεφαλαίου στις χώρες του πυρήνα, καθώς επίσης του κεφαλαίου στην περιφέρεια, όπου φυσικά η έκβαση είναι προβλεπόμενη, νομοτελειακή (=τό δίκαιο του ισχυροτέρου).

Από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία πάντως, η αντιπαράθεση μεταξύ του εθνικισμού και του ευρωπαϊσμού στις δημόσιες συζητήσεις είναι εντελώς εσφαλμένη – αφού στην πραγματικότητα η μία λέξη συμπληρώνει την άλλη, με την έννοια πως ο ευρωπαϊσμός είναι το τέλειο άλλοθι για τη Γερμανία. Η αιτία είναι το ότι, τα ηγεμονικά σχέδια της πρωσικής κυβέρνησης καλύπτονται πίσω από το ιδεολογικό πέπλο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, έτσι ώστε να μην ενοχλούν – οπότε ο ευρωπαϊσμός της Γερμανίας, σε πλήρη αντίθεση με το δικό μας, είναι ουσιαστικά γερμανικός εθνικισμός στη χειρότερη του μορφή.

Με απλά λόγια η ΕΕ, η οποία δημιουργήθηκε για να καταπολεμηθεί ο εθνικισμός του περασμένου αιώνα που οδήγησε σε αιματηρούς πολέμους, αποτελεί το εργαλείο – μέσω του οποίου η Γερμανία κατάφερε να επιβάλλει τη νέα ευρωπαϊκή τάξη πραγμάτων που είχε επινοηθεί, καθώς επίσης σχεδιαστεί από τις εθνικοσοσιαλιστικές ιδεολογίεςτων δεκαετιών του 1920 και 1930 (όπως έχουμε αναφέρει στην εισαγωγή του κειμένου).

Η ομοιότητα δε της οικονομικής πολιτικής που έχει υιοθετήσει η Γερμανία, σε αντίθεση με τις υπόλοιπες καπιταλιστικές χώρες, με αυτήν του ναζιστικού καθεστώτος (ορθολογικός φιλελευθερισμός), είναι εξαιρετικά μεγάλη – βασιζόμενη στους οικονομολόγους εκείνης της εποχής που κατάφεραν να την καταστήσουν μία ισχυρή δύναμη. Σε κάθε περίπτωση, η ΕΕ όφειλε να εξελιχθεί σε ένα υπερεθνικό καπιταλιστικό σχήμα (project), το οποίο θα ήταν κατασκευασμένο έτσι ώστε να διοικείται από μία κεντρική εξουσία με ιεραρχική δομή – με τη Γερμανία στην κορυφή της.

Στα πλαίσια αυτά μπορεί κανείς να παρομοιάσει τις πολιτικές (και οικονομικές) ελίτ των υπερχρεωμένων χωρών της περιφέρειας, οι οποίες στηρίζουν το ηγεμονικό σχέδιο της Γερμανίας ή/και συνεχίζουν να αποδέχονται την περαιτέρω ευρωπαϊκή ενσωμάτωση, με την εγχώρια αστική τάξη της εποχής της αποικιοκρατίας – με το τμήμα αυτό της κοινωνίας στις αποικίες (εθνική μπουρζουαζία), το οποίο συμμαχούσε με τους αλλοδαπούς επενδυτές, με τις πολυεθνικές εταιρείες, με τους τραπεζίτες και με τα ξένα στρατιωτικά συμφέροντα, διαφοροποιούμενο από όλους τους άλλους Πολίτες, για να αποκομίζει προσωπικά οφέλη.

Αυτό σημαίνει πως ένα μέρος των ελίτ και της μεσαίας τάξης μίας σύγχρονης αποικίας, όπως η Ελλάδα, υπηρετεί τα ξένα συμφέροντα με αντάλλαγμα έναν υποδεέστερο ρόλο εντός ενός κυρίαρχου ιεραρχικού συστήματος – το οποίο εξουσιάζεται από τη Γερμανία. Πολύ συχνά χωρίς να γίνεται αντιληπτό από το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ομάδας που υπηρετεί τη Γερμανία, αφού πιστεύει ότι η ΕΕ, καθώς επίσης η Ευρωζώνη, αποτελούν μονόδρομο – με την έννοια της πλέον ορθολογικής επιλογής για τη χώρα της.
Ο γαλλογερμανικός άξονας

Περαιτέρω, από τη συγκεκριμένη οπτική γωνία η αναβίωση του γαλλογερμανικού μπλοκ αποτελεί μία ανησυχητική εξέλιξη – αφού σταθεροποιεί, εδραιώνει καλύτερα την εξουσιαζόμενη από τη Γερμανία Ευρώπη, ενώ «εκγερμανίζει» ακόμη περισσότερο την ήπειρο μας. Στο θέμα αυτό η ελληνική κυβέρνηση, η οποία έχει εναποθέσει τις ελπίδες της στον νέο πρόεδρο της Γαλλίας, κάνει μεγάλο λάθος – ερμηνεύοντας εσφαλμένα τις πραγματικές προθέσεις του.

Η εξέλιξη αυτή πάντως δεν διαχωρίζεται από τις αλλαγές στην παγκόσμια οικονομική πολιτική – επειδή, μέσω της κρίσης, η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση οδηγεί σε αυξημένες εντάσεις μεταξύ των διαφόρων υποομάδων του διεθνούς κεφαλαίου. Ακόμη περισσότερο, επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό τις σχέσεις μεταξύ της Γερμανίας και των Η.Π.Α. – το δημόσιο και ιδιωτικό χρέος των οποίων έχει φτάσει στο αστρονομικό ύψος των 41 τρις $ ή στα 330.000 $ ανά νοικοκυριό, οπότε ευρίσκονται σε πορεία παρακμής.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΟΙΜΟΣ-ΑΘΗΝΑ



Γράψτε το Σχόλιο σας
  • Blogger Comment using Blogger
  • Facebook Comment using Facebook
  • Disqus Comment using Disqus

Δεν υπάρχουν σχόλια :


Υγεια

[Υγεία][threecolumns]

Αρθρα Αναγνωστων

[Άρθρα Αναγνωστών][twocolumns]

Πολιτικη

[Πολιτικά][threecolumns]

Οικονομικα

[Οικονομικά][threecolumns]

Περιεργα - Απιστευτα

[Περίεργα - Απίστευτα][bsummary]
Loading...

Μυστηρια

[Μυστήρια][bsummary]

Αρχαια Ελλαδα

[Αρχαία Ελλάδα][twocolumns]

Life Style

[Life Style][bsummary]