Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017

ΑΥΤΟΝΟΜΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΕΘΝΗ Ή ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ;


ΓΚΛΟΜΠΑΛΙΣΤΕΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ   «ΛΑΪΚΙΣΤΩΝ»

Η σύγκρουση που θα κρίνει το μέλλον της Δύσης

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Τα τεκτονικά οικονομικά ρήγματα που ενεργοποιήθηκαν με την οικονομική κρίση του 2008 αποκάλυψαν, εκτός των άλλων, ότι...

...βρισκόμαστε σ' ένα στάδιο θεμελιώδους ιστορικής μετάβασης όπου μαίνεται ένας υπόγειος πόλεμος για τον έλεγχο του πλανήτη.

Η Δύση βρίσκεται σε βαθειά παρακμή, εγκλωβισμένη σε λάθος πολιτικές και στρατιωτικές επιλογές -τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Ε.Ε.- για τρεις, τουλάχιστον, δεκαετίες.


Οι προνομιούχες χώρες του δυτικού κόσμου, μέσα στο ρηχό, ωφελιμιστικό, πρότυπο που πρότειναν ως τρόπο ζωής, με την οικονομική διάσταση να επικρατεί της πολιτικής, έχασαν τα, για αιώνες, αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματά τους στην παραγωγή, την τεχνολογία και την δημοκρατική οργάνωση της κοινωνίας.

Η βίαιη οικονομικο-κοινωνική παρακμή, που τραντάζει συθέμελα την πάλαι ποτέ βιομηχανική Δύση, είχε ως φυσική συνέπεια την μετατόπιση του άξονα ισχύος υπέρ των ανατολικών και αναδυόμενων χωρών.

Όμως, οι ασιατικές κοινωνίες, αν και αρχικά κέρδισαν πολλά από την παγκοσμιοποίηση, δεν είναι διατεθειμένες να παραδώσουν την εθνική τους κυριαρχία και τις πολιτισμικές παραδόσεις τους σ' ένα μονοπολικό σχήμα παγκόσμιας διακυβέρνησης κυριαρχούμενο από τις δυτικές ελίτ.

 Έτσι, η ασιατική εμπειρία δείχνει ότι η οικονομική παγκοσμιοποίηση αντιμετωπίζεται με σκεπτικισμό και δεν θεωρείται πανάκεια.

Τώρα και η Δύση νοιώθει πλέον διαφορετικά από την εποχή που η παγκοσμιοποίηση με τις ανοικτές αγορές, το ελεύθερο εμπόριο, το λιγότερο κράτος και τα ανοιχτά σύνορα θεωρήθηκε τρόπος οικοδόμησης ενός καλύτερου κόσμου.

Το 2016, με αφετηρία το Brexit, μπορεί να το θυμόμαστε για καιρό ως παγκόσμιο σημείο καμπής, ίσως σε συνδυασμό με το 2008 (παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση), το 2001 (επιθέσεις της 11/9) και το 1989 (πτώση του Τείχους του Βερολίνου).

Είναι το έτος που η μάχη μεταξύ γκλομπαλιστών και αντι-γκλομπαλιστών έγινε ο κεντρικός άξονας σύγκρουσης εντός πολλών δυτικών χωρών, καθώς στην Δύση όλο και περισσότεροι πολίτες νοιώθουν την παγκοσμιοποίηση ως απειλή.



Η ψευδαίσθηση του γκλομπαλισμού

Η Δύση φαίνεται να απορρίπτει τώρα αυτό τον κόσμο, τον βασισμένο στους δικούς της κανόνες, την ώρα που η Ευρασία ήδη συσπειρώνεται εναντίον της για να αντιμετωπίσει γεωστρατηγικά την παράλογη επιθετικότητα των ατλαντιστών.

Δεν ζούμε σε μια νέα εποχή λαϊκισμού όπως αυτή του μεσοπολέμου, αλλά στις μέρες της αποτυχίας της εκδοχής της παγκοσμιοποίησης, η οποία ξεκίνησε σαν υπόσχεση για όλους και κατέληξε σε μια τεράστια ανισότητα, που υπηρετεί τα συμφέροντα των λίγων εις βάρος της συντριπτικής πλειοψηφίας.

Οι πολλές μισές αλήθειες που δημιουργήθηκαν για τον σκοπό αυτόν -ότι οι εξελίξεις στην τεχνολογία θα δώσουν ώθηση στην παραγωγικότητα και δεν θα προκαλέσουν απώλεια θέσεων εργασίας και ευρύτατη ανισότητα- και έκαναν τον γύρο της γης, τώρα γυρίζουν εκεί απ' όπου ξεκίνησαν και “στοιχειώνουν” το σπίτι τους.

Οι διαψευσμένες υποσχέσεις άνοιξαν σε όλους στα μάτια. Η συνειδητοποίηση στην Δυτική Ευρώπη ότι, στα πλαίσια της παγκοσμιοποίησης επιχειρείται μια θεμελιακή μετάλλαξη πέρα από το οικονομικό επίπεδο, έδωσε ώθηση στην έκρηξη του ευρωσκεπτικισμού.

Η έρπουσα διάλυση της υπάρχουσας παγκόσμιας τάξης αποτυπώνει την διάψευση πολλών εκ των επιχειρημάτων του “εκσυγχρονισμού”, ειδικότερα όπως παρουσιάζονταν μέσα από το πρίσμα της δυτικής ιστορικής εμπειρίας των τελευταίων 100 χρόνων.

Το ενδιαφέρον είναι ότι, μέχρι τώρα, η απόρριψη του εκσυγχρονισμού -δυτικά συστήματα διακυβέρνησης, επιλογές τρόπου ζωής και το κοινωνικό κόστος της τεχνολογίας που “κλέβει” θέσεις εργασίας- εκφραζόταν συνήθως μόνο από τους δυσαρεστημένους στον μη-δυτικό κόσμο και γι' αυτό δεν λαμβάνονταν υπ' όψιν.

Τώρα, η δυσαρέσκεια αυτή εκφράζεται μέσα στην ίδια τη Δύση. Αυτή η λαϊκή εξέγερση έχει εκπλήξει μόνο τις δυτικές ελίτ επειδή για πολύ καιρό αρνούντο τις τραγικές συνέπειες τής με παρωπίδες πολιτικής τους. Για παράδειγμα, οι προσπάθειες επιβολής της δυτικού τύπου δημοκρατίας στην Μέση Ανατολή πυροδότησαν καταστροφικούς πολέμους και τις μεταναστευτικές ροές, χωρίς να εδραιώσουν την δημοκρατία.

Άλλη μια πλευρά αυτής της επέλασης του εκσυγχρονισμού και της εκδυτικοποίησης με κάθε κόστος μπορεί να εντοπισθεί στον τρόπο με τον οποίο διαβρώθηκαν πολιτισμοί και παραδόσεις. Την διάβρωση αυτή την φοβούνται και την θεωρούν προσβλητική πολλές κοινωνίες με ισχυρές και μακροχρόνιες παραδόσεις, που τους προκάλεσαν τρομερή ανασφάλεια και μια έντονη αίσθηση ταπείνωσης.

Με την διαρκή εμμονή στα ιδεολογήματα της παγκοσμιοποίησης ενός αχαλίνωτου καπιταλισμού, χωρίς να λαμβάνονται καθόλου υπ' όψιν οι απρόβλεπτες συνέπειες, η Δύση έχει βρεθεί στο εδώλιο της ιστορίας.

Αυτό που βρίσκεται στο εδώλιο του 21ου αιώνα είναι η οικονομική παγκοσμιοποίηση με κινητήρια δύναμη τον ακραίο καπιταλισμό, ο οποίος άγεται από μια αυτοσυντηρούμενη ελίτ, που θεωρεί πρωταρχικό της ρόλο το υπερβολικό κέρδος.

 Αυτή κινείται παράλληλα με την σύγχρονη οικονομική αντίληψη ότι μπορούμε όλοι να ελπίζουμε πως θα αποτελέσουμε μέλη της της τάξης των πλουσίων ή της μεσαίας τάξης: μια πεποίθηση που δεν συνάδει με τις αυξανόμενες εισοδηματικές ανισότητες και με το γεγονός ότι οι 8 πλουσιότεροι άνθρωποι του κόσμου έχουν τόσο πλούτο όσο το φτωχότερο 50% του παγκόσμιου πληθυσμού.



ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΟΙΜΟΣ- ΑΘΗΝΑ



Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου