Τρίτη, 15 Νοεμβρίου 2016

ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ! ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΚΕ: Η ΕΓΓΟΝΗ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ ΛΥΤΡΑ, Ο ΠΡΥΤΑΝΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ ΚΑΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ...

Ο ΖΩΓΡΑΦΟΣ ΛΥΤΡΑΣ, Ο ΓΕΝΑΡΧΗΣ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ.
Η εγγονή του αποκεφαλίστηκε από τους κομμουνιστές.

Ταυτόχρονα οι κομμουνιστές δολοφόνησαν τέσσερις νέους, τους:

1. ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ,
Φοιτητής ΕΜΠ.
2. ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ,
(μαθητής Γυμνασίου, ετών 17).3. ΠΑΡΑΡΑΣ ΜΙΧΑΗΛ

(μαθητής Γυμνασίου, ετών 17).

4. ΧΑΣΚΑΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
(μαθητής Γυμνασίου, ετών 17).


"Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη" 1873


Ο Νικηφόρος Λύτρας (Πύργος Τήνου, 1832 – Αθήνα, 13 Ιουνίου 1904) ήταν ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες ζωγράφους και δασκάλους της ζωγραφικής κατά τον 19ο αιώνα. Θεωρείται από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Σχολής του Μονάχου και πρωτοπόρος στην διαμόρφωση της διδασκαλίας των Καλών Τεχνών στην Ελλάδα. Η πολυσήμαντη τέχνη του καλύπτει τα τρία τέταρτα του πρώτου αιώνα της ελληνικής αναγέννησης.

Ο Νικηφόρος Λύτρας ήταν γιος ενός λαϊκού μαρμαρογλύπτη, ο οποίος περιπλανήθηκε σ' όλες τις μεγάλες πόλεις των Βαλκανίων αναζητώντας την τύχη του και τελικά κατέληξε στην Τήνο. Ο πατέρας μετέδωσε στο γιο του τη μεγάλη αγάπη του προς την καλλιτεχνία και ο Νικηφόρος Λύτρας από μικρή ηλικία είχε εκπλήξει με το πλούσιο ταλέντο του όσους έτυχε να τον γνωρίσουν.

Το 1850, σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, πήγε στην Αθήνα μαζί με τον πατέρα του και γράφτηκε στο Σχολείο των Τεχνών (η μετέπειτα Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών). Στο Σχολείο των Τεχνών, σπούδασε ζωγραφική με δασκάλους τον Γερμανό διευθυντή της Σχολής, Λουδοβίκο Θείρσιο (Λούντβιχ Τιρς, Ludwig Thiersch), τους αδερφούς Μαργαρίτη και τον Ιταλό Ραφφαέλο Τσέκκολι (Raffaelo Ceccoli). Ο Θείρσιος συγκινημένος από το πρώιμο φούντωμα της καλλιτεχνικής ιδιοφυΐας του Νικηφόρου Λύτρα, τον πήρε υπό την ιδιαίτερη και πατρική προστασία του και τον καθοδήγησε με επιτυχία στο δρόμο της μεγάλης καριέρας. Με την αποφοίτησή του, το1856, ο Νικηφόρος Λύτρας ανέλαβε να διδάξει το μάθημα της Στοιχειώδους Γραφής στο ίδιο ίδρυμα. Το 1860, με υποτροφία του βασιλιά Όθωνα, πήγε στο Μόναχο για να σπουδάσει στη Βασιλική Ακαδημία των Καλών Τεχνών και έτσι βρέθηκε στην καρδιά της ευρωπαϊκήςκαλλιτεχνικής ζωής. Την εποχή εκείνη, στην πρωτεύουσα της Βαυαρίας ζωντάνευε ξανά οαθηναϊκός 5ος αιώνας π.Χ.. Η τέχνη, που είχε πηγή τον αρχαίο κλασικισμό, βρισκόταν στην ακμή της. Μέσα σ' αυτή τη Σχολή και με δάσκαλό του τον Καρλ φον Πιλότυ (Karl von Piloty), ο οποίος ήταν βασικός εκπρόσωπος της ιστορικής ρεαλιστικής ζωγραφικής στη Γερμανία, ο Νικηφόρος Λύτρας ανέπτυξε στερεές ρίζες για την κατοπινή του εξέλιξη.



"Λύτρας και Γύζης, με ανοιχτόχρωμα ρούχα, β σειρά απο κάτω ανάμεσα απο 2 γυναίκες, πάνω απο τα 3 παιδιά. Οι κομμουνιστές αποκεφάλισαν την εγγονή του.

Το 1862, με την έξωση του βασιλιά Όθωνα, το ελληνικό κράτος διέκοψε την υποτροφία που του χορηγούσε, αλλά ο εύπορος βαρώνος Σιμών Σίνας, πρέσβης της Ελλάδας στη Βιέννη, ανέλαβε τα έξοδα των σπουδών του. Το καλοκαίρι του 1865, λίγο πριν αναχωρήσει για την Ελλάδα, συνάντησε τον φίλο του Νικόλαο Γύζη, που μόλις είχε φθάσει στο Μόναχο για να σπουδάσει και αυτός κοντά στον Πιλότυ. Μαζί με τον Γύζη επισκέφθηκαν εκθέσεις και μουσεία και πήγαν για λίγες ημέρες στις εξοχές του Μονάχου, σε γραφικά χωριά της Βαυαρίας.

Με την επιστροφή του στην Αθήνα, ο Λύτρας διορίστηκε καθηγητής στο Σχολείο Καλών Τεχνών, στην έδρα της Ζωγραφικής, την οποία κατείχε για 38 ολόκληρα χρόνια διδάσκοντας με υποδειγματική ευσυνειδησία και ζήλο. Το 1873, συντροφιά με τον Γύζη, έκανε ένα τρίμηνο ταξίδι στη Σμύρνη και τη Μικρά Ασία, όπου πλούτισε το ταλέντο του με ισχυρές και φωτεινές εντυπώσεις και με το ρυθμό ενός άλλου κόσμου. Εκεί προσπάθησε να γνωρίσει την επίδραση που είχε η Ανατολή πάνω στον κλασικισμό, ώστε να μπορέσει να μελετήσει το βυζαντινό ρυθμόπου γεννήθηκε από την ένωση του κλασικισμού με την αραβική τέχνη. Τον επόμενο χρόνο (1874) πήγε πάλι στο Μόναχο και επέστρεψε στην Αθήνα τον Απρίλιο του 1875. Τον Σεπτέμβριοτου 1876, μαζί με τον Γύζη, αναχώρησε και πάλι για το Μόναχο και το Παρίσι. Το 1879επισκέφθηκε την Αίγυπτο και τον χειμώνα του ίδιου έτους παντρεύτηκε την Ειρήνη Κυριακίδη, κόρη εμπόρου από τη Σμύρνη. Τον επόμενο χρόνο γεννήθηκε το πρώτο από τα έξι παιδιά τους, ο Αντώνιος. Ακολουθούν τέσσερις ακόμα γιοι — ο Νικόλαος, ο Όθων, ο Περικλής και ο Λύσανδρος — και μία κόρη, η Χρυσαυγή. Ο γιος του Νικόλαος έγινε κι αυτός ζωγράφος με πλούσιο και πολύ σημαντικό έργο.



"Η κλεμμένη" Λύτρας 1873

Ο Λύτρας εργάστηκε ευσυνείδητα και ως ζωγράφος και ως καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών και γνώρισε νωρίς την αναγνώριση και την δόξα. Οι ανεξάντλητοι θησαυροί της ψυχής του, η ευαισθησία και η ευρύτητα της καλλιτεχνική του ιδιοσυγκρασίας, έκαναν γόνιμη τη διδασκαλία του και τα αποτελέσματά της λαμπρά, δεδομένου ότι οι σημαντικότεροι καλλιτέχνες της νεότερης Ελλάδας υπήρξαν μαθητές του. Κοντά του μαθήτευσαν πολλοί ζωγράφοι, που αργότερα ακολούθησαν διαφορετικούς δρόμους και διακρίθηκαν, μεταξύ των οποίων οΓεώργιος Ιακωβίδης, ο Πολυχρόνης Λεμπέσης, ο Περικλής Πανταζής, ο Γεώργιος Ροϊλός και οΝικόλαος Βώκος.

Πέθανε σε ηλικία 72 ετών το καλοκαίρι του 1904, μετά από σύντομη ασθένεια που εικάζεται ότι οφειλόταν σε δηλητηρίαση από τις χημικές ουσίες των χρωμάτων. Λίγους μήνες αργότερα, την έδρα του στο Σχολείο Καλών Τεχνών (Πολυτεχνείο), ανέλαβε ο παλαιός μαθητής του Γεώργιος Ιακωβίδης.

Στο πλούσιο και απέραντο έργο του Νικηφόρου Λύτρα, από τα πρώτα παιδικά σχεδιαγράμματά του μέχρι τον τελευταίο του πίνακα, βλέπει κανείς μια διαρκή εξέλιξη. Συνεχώς ανεβαίνει, προσπαθώντας να φτάσει στην ιδανική τελειότητα. Κατά την περίοδο που ήταν μαθητής του Πιλότυ στο Μόναχο, ο Λύτρας ασχολήθηκε με την λεγόμενη «ιστορική ζωγραφική» με θέματα παρμένα από την ελληνική μυθολογία και την ελληνική ιστορία. Στην περίοδο του Μονάχου συγκαταλέγονται οι πίνακές του: Ο απαγχονισμός του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄, Η Πηνελόπη διαλύει τον ιστό της, Η Αντιγόνη εμπρός στο νεκρό Πολυνείκη.

Με την επιστροφή του στην Ελλάδα, άρχισε να ασχολείται με προσωπογραφίες. Ο καταξιωμένος Λύτρας ήταν από τα πιο δημοφιλή πρόσωπα στους αθηναϊκούς καλλιτεχνικούς κύκλους της εποχής του. Συμμετείχε και τιμήθηκε σε πάμπολλες εκθέσεις: στις πανελλήνιες εκθέσεις στο Ζάππειο, τις παγκόσμιες εκθέσεις του Παρισιού (1855, 1867, 1878, 1889 και 1900), την παγκόσμια έκθεση της Βιέννης (1873), και τις εκθέσεις που οργάνωνε τακτικά ο Καλλιτεχνικός Σύλλογος Παρνασσός. Ως επίσημος προσωπογράφος της υψηλής κοινωνίας τηςΑθήνας φιλοτέχνησε ολόσωμα μνημειακά πορτρέτα μελών των οικογενειών Σερπιέρη, Καυτατζόγλου, διευθυντών της Εθνικής Τράπεζας και άλλων επιφανών Αθηναίων που συγκαταλέγονται στα πιο σημαντικά δείγματα της ελληνικής ζωγραφικής του 19ου αι. Στην πραγματικότητα, όμως, οι βιοτικές ανάγκες ήταν που υποχρέωσαν τον Νικηφόρο Λύτρα να ζωγραφίζει προσωπογραφίες εξεχόντων προσώπων. Έτσι, μολονότι είναι αριστουργηματικές, δεν ήταν αυτές στις οποίες ο Λύτρας έκλεινε μέσα τη ψυχή του.



«Επιστροφή από το πανηγύρι της Πεντέλης»


Η καλλιτεχνική δύναμη του Νικηφόρου Λύτρα βρίσκεται μέσα στους ηθογραφικούς του πίνακες, στις εκπληκτικές εκείνες συνθέσεις, με θέματα της ζωής στο χωριό και την πόλη, που ακτινοβολούν ολόκληρη τη θέρμη και τη φωτεινή του αγάπη για την ελληνική ζωή και το αγνό ελληνικό σπίτι. Τα γραφικά έθιμα και τα στιγμιότυπα ενέπνευσαν μερικά από τα πλέον γνωστά ηθογραφικά έργα του: Ψαριανό μοιρολόι, Παιδί που στρίβει τσιγάρο, Η αναμονή, Ο κακός έγγονος, Η κλεμμένη, το Μετά την πειρατείαν, Η αρραβωνιασμένη, Το λιβάνισμα, Η ορφανή, Τα άνθη του επιταφίου, Ο όρθρος, Ο γαλατάς, Το φίλημα, Το αυγό του Πάσχα, Ο μάγκας και κυρίως Τα κάλαντα αποτελούν τα αντιπροσωπευτικότερα έργα του Λύτρα. Οι ηθογραφίες του Λύτρα, είδος στο οποίο θεωρείται εισηγητής, ανταποκρίνονται στο γενικό αίτημα για την απόδειξη της ιστορικής συνέχειας των Ελλήνων. Τα ταξίδια του στη Μικρά Ασία και την Αίγυπτο πλούτισαν τους πίνακές του με αραπάκια, φελάχες, χότζες και άλλα στοιχεία του της προσφιλούς στην Δύση μυστηριακής Ανατολής. Τα έργα των τελευταίων του χρόνων διαπνέονται από την μελαγχολία των γηρατειών, από θρησκευτικές ανησυχίες και μηνύματα θανάτου. Προς το τέλος της ζωής του, ασκητικές και μαυροντυμένες υπάρξεις με κέρινα πρόσωπα πήραν την θέση των λυγερόκορμων κοριτσιών. Η πολύχρονη θητεία του ως καθηγητή στη Σχολή Καλών Τεχνών έθεσε τα θεμέλια για την ανάπτυξη της σύγχρονης ελληνικής ζωγραφικής. Αν και προσκολλημένος πάντα στις αρχές του ακαδημαϊσμού της Σχολής του Μονάχου και ανεπηρέαστος από το ρεύμα των ιμπρεσιονιστών, εντούτοις προέτρεπε πάντα τους μαθητές του να είναι ανοιχτοί στις νέες τάσεις. Ως καλλιτέχνης και ως δάσκαλος, ο Λύτρας σημάδεψε την πορεία της νεοελληνικής ζωγραφικής. «Η αγάπη προς το ωραίον είναι η γέφυρα μεταξύ Θεού και ανθρώπου», έλεγε.

Το 1903 παρασημοφορήθηκε με τον Χρυσό Σταυρό του Σωτήρος. Το 1909 — μετά τον θάνατό του — έργα του παρουσιάστηκαν στην έκθεση «Η σχολή του Πιλότυ 1885-1886» στην γκαλερί Heinemann του Μονάχου. Το 1933 πραγματοποιήθηκε μεγάλη αναδρομική έκθεση στηνΑνωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με 186 έργα του. Τα ελληνικά ταχυδρομεία τον τίμησαν με την έκδοση γραμματοσήμου.



ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟΥ ΛΥΤΡΑ

Ο πιο διάσημος πίνακας για τα κάλαντα και η ιστορία του. Προκαλεί συγκίνηση και θαυμασμό ο πίνακας που ζωγράφισε το 1872 ο Νικηφόρος Λύτρας αποτυπώνοντας μια ομάδα παιδιών να λένε τα χριστουγεννιάτικα κάλαντα.Αρκούσε αυτό το έργο για να αποδοθεί στον κορυφαίο Έλληνα καλλιτέχνη ο τίτλος «ο ζωγράφος των Χριστουγέννων». Το έργο αυτό θεωρείται ως η κορυφαία στιγμή στην ηθογραφική ζωγραφική της Ελλάδας. Είναι προφανές ότι ξεπερνά την απλή απεικόνιση ενός εθίμου, έχει προκαλέσει πολλές συζητήσεις για τους συμβολισμούς του.
Ενδιαφέρουσα η ανάλυση της επιμελήτριας της Εθνικής Πινακοθήκης, Μαριλένας Κασιμάτη: "Τα ποιητικώτατα Κάλαντα διαφεύγουν με την εσωτερικότητα και την επινόηση του χρόνου στην ελληνικότατη ηθογραφική αυτή σκηνή, από κάθε κοινοτοπία. Τα σύμβολα που εισάγει, χωρίς τυμπανοκρουσίες -το μαρμάρινο θωράκιο της Νίκης, που δένει το σανδάλι της, αλλά ειρωνικά σχεδόν, βαλμένο δίπλα σε μια χορταρένια σκούπα, το γυάλινο ποτήρι με το νερό, που παραπέμπει στην κάθαρση που έρχεται από τα Ελληνόπουλα, που δεν εμφανίζονται ως γραφικά δείγματα μιας γνωστής τυπολογίας φορεσιών, το ξερό, άνυδρο δέντρο που δηλώνει την υφέρπουσα φτώχεια στο πρόσωπο της σκοτεινής μορφής, που μόλις φαίνεται πίσω από τον τοίχο".





Η ΕΥΓΕΝΙΑ ΛΥΤΡΑ, H ΔΟΛΟΦΟΝΗΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΕΓΓΟΝΗ ΤΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ.

Ο Εθνικός ήρωας Γεώργιος Γρίβας Διγενής δημιούργησε κατά την διάρκεια της Γερμανικής – Ιταλικής και Βουλγαρικής κατοχής (1941 -1944), μία αντιστασιακή ένοπλη οργάνωση, την οργάνωση Χ. Ήταν η μόνη αξιόλογη αντιστασιακή μάχιμη ένοπλη μη κομμουνιστική οργάνωση στην Αθήνα. Το εβραιο ΚΚΕ προσπάθησε να την εξοντώσει μέσα στην κατοχή, αλλά δεν τα κατάφερε. Την 25ην Μαρτίου 1943 η οργάνωση συγκέντρωσε πολύ κόσμο στην πλατεία Συντάγματος και με κάθε επισημότητα κατέθεσε στεφάνι στον Άγνωστο Στρατιώτη. Η κατάθεση έγινε από το μέλος της οργάνωσης έφεδρο ανθυπολοχαγό και ανάπηρο πολέμου Ευθυμάκη, χωρίς οι κατακτητές να προλάβουν να αντιδράσουν και εν μέσω των επευφημιών του συγκεντρωμένου λαού. Η εγγονή του μεγάλου μας ζωγράφου Νικηφόρου Λύτρα, η Ευγενία Λύτρα, ενεργό στέλεχος της «Χ», φωτογραφίζει την κατάθεση, αποθανατίζοντας την σκηνή.

Η κατάθεση στεφάνου στον Άγνωστο Στρατιώτη και η σχεδιασμένη από την οργάνωση «Χ» συγκέντρωση του κόσμου στην Πλατεία Συντάγματος, καταπλήσσουν τους κατακτητές και ενθαρρύνουν τους Αθηναίους. Ήταν μία αντιστασιακή πράξη που οι εβραιοκομμουνιστές δεν συγχώρησαν ποτέ.


Στην Μάχη του Θησείου, κατά τα Δεκεμβριανά (Δεκέμβριος 1944), η εβραιοκομμουνιστική συμμορία δολοφόνων Ο.Π.Λ.Α (Οργάνωση Προστασίας Λαϊκών Αγωνιστών), ανέλαβε να εξοντώσει την Ευγενία Λύτρα. Τον Δεκέμβριο του 1944 οι δολοφόνοι της ΟΠΛΑ μπήκαν στο σπίτι της και την αποκεφάλισαν.



Ταυτόχρονα δολοφόνησαν ακόμη τέσσερεις νέους, τους:
1. ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ,
Φοιτητής ΕΜΠ.

2. ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ,
(μαθητής Γυμνασίου, ετών 17).

3. ΠΑΡΑΡΑΣ ΜΙΧΑΗΛ
(μαθητής Γυμνασίου, ετών 17).

4. ΧΑΣΚΑΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
(μαθητής Γυμνασίου, ετών 17).



Εκτός των παραπάνω, οι δολοφόνοι του ΚΚΕ σκότωσαν τον Δεκέμβριο του 1944 και τους παρακάτω πατριώτες, μέλη της οργανώσεως Χ.

Ταγματάρχης ΣΤΑΣΙΝΑΚΗΣ ΑΝΔΡΕΑΣ
Ανθυπολοχαγός ΑΣΤΕΡΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
ΑΝΤΩΝΑΚΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
(δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ, τον Δεκέμβριο του 1944)
ΑΡΒΑΝΙΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
(δολοφονήθηκε τον Δεκέμβριο 1944, υπό των κομμουνιστών}
ΒΑΡΒΙΑΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ
ΒΑΣΑΛΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ
ΓΙΑΡΙΜΟΓΛΟΥ ΙΟΡΔΑΝΗΣ
ΓΚΟΥΜΑΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ
ΔΕΔΕΣ ΠΑΥΛΟΣ
ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
(δολοφονήθηκε από ΟΠΛΑ, 29-12-43)
ΗΡΩΔΙΑΔΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
(δολοφονήθηκε από ΟΠΛΑ, 4-12-44)
ΘΕΟΔΟΣΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΘΕΟΛΟΓΙΤΗΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ
ΘΕΟΛΟΓΙΤΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
(το 1943 πήγε στην Μ.Ανατολή, μετά την απελευθέρωση δολοφονήθηκε από ΕΛΑΣ,4-12-44)
ΘΕΟΛΟΓΙΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
ΙΑΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
(Έπεσε στις 8-10-44)
ΚΑΛΙΓΕΡΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ
ΚΑΣΙΔΙΑΡΗΣ ΠΕΤΡΟΣ
(δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ, 25-12-1944)
ΚΑΤΣΙΚΑΡΗΣ ΜΙΧΑΗΛ
(δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ, 25-12-44)
ΚΟΝΔΥΛΗΣ ΠΑΥΛΟΣ
ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
(δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ κατά το Δεκεμβριανό κίνημα 21-12-1944)
ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
(δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ τον Δεκέμβριο του 1944 )
ΜΑΝΤΟΥΒΑΛΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ
(δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ τονΔεκέμβριο 1944)
ΜΑΝΩΛΑΚΟΣ ΠΑΝΑΓΟΣ
(δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ, 16-9-1944)
ΜΑΡΚΟΜΙΧΑΛΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
(δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ, 26-12-1944)
ΜΠΟΓΙΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ (δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ, 11-12-1943)
ΝΙΚΟΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
[δολοφονήθηκε από τον Ε.Λ.Α.Σ.στις 19 / 12/ 1944 ]
ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΠΑΝΟΡΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ
ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
ΠΑΠΑ΄Ι΄ΩΑΝΝΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
ΠΙΣΧΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ
ΠΛΑΚΩΤΑΡΗΣ ΠΑΥΛΟΣ
ΡΟ Ί΄ΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
(δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ, 22-12-1944)
ΡΟ’Ι’ΛΟΣ ΦΩΤΙΟΣ
ΣΕΒΑΣΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
(δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ, 4-12-44)
ΣΙΜΟΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ
ΣΟΛΔΑΤΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΤΣΙΡΟΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ
(δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ, 18-12-1944)
ΦΡΑΓΚΟΥΔΑΚΗΣ ΑΧΙΛΛΕΑΣ
ΦΩΤΙΟΥ ΘΩΜΑΣ,
απήχθη από το Νοσοκομείο «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ» όπου νοσηλευόταν τραυματισμένος και δολοφονήθηκε σε παρακείμενο οικόπεδο από την ΟΠΛΑ, (στο σημερινό ΜΕΓΑΡΟ ΜΟΥΣΙΚΗΣ».
ΧΑΜΟΔΡΑΚΑΣ ΑΡΙΣΤΕΙΔΗΣ
(δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ, στις 3-12-1944, μαζί με τους γιους του)
ΧΑΜΟΔΡΑΚΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ
(δολοφονήθηκε από την ΟΠΛΑ, 3-12-1944. Το πτώμα του πετάχτηκε σε ξεροπήγαδο στο μνημείο Φιλοπάππου)
ΧΑΜΟΔΡΑΚΑΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ
(όπως και ο αδελφός του Ιωάννης)
ΧΑΜΟΔΡΑΚΑΣ ΟΔΥΣΣΕΑΣ
ΧΑΡΑΤΣΑΡΗΣ ΠΕΡΙΚΛΗΣ
(ίδια περίπτωση με τον ΦΩΤΙΟΥ ΘΩΜΑ)
ΧΑΡΑΤΣΑΡΗΣ ΣΩΤΗΡΙΟΣ
(αδελφός του Περικλή, ίδια περίπτωση με τον ΦΩΤΙΟΥ ΘΩΜΑ)

(Από το βιβλίο: «ΘΗΣΕΙΟ, ΙΟΥΝΙΟΣ 1941 – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 1944» του Θεοφάνη Χαμόδρακα, μέλος του Δ.Σ. του Πανελληνίου Συνδέσμου Μαχητών και Φίλων της Εθνικής Αντιστασιακής Οργανώσεως «Χ».

ΕΥΓΕΝΙΑ ΛΥΤΡΑ,
Φοιτητής του ΕΜΠ: ΜΙΧΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ,
Μαθητές Γυμνασίου:

ΠΑΝΑΓΙΩΤΙΔΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, 17 ΕΤΩΝ.
ΠΑΡΑΡΑΣ ΜΙΧΑΗΛ, 17 ΕΤΩΝ.
ΧΑΣΚΑΡΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ, 17 ΕΤΩΝ.


Και οι υπόλοιποι πατριώτες,
που δολοφονήθηκαν από τους κομμουνιστές,



ΑΘΑΝΑΤΟΙ



Ο καθηγητής και πρύτανις του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, Ιωάννης Θεοφανόπουλος· όπως ήταν κι όπως τον κατάντησαν οι κομμουνιστές, στον «Μεγάλο Δεκέμβρη του 44». Λόγω πληθώρας «ηρώων» του Πολυτεχνείου του '73 (αυτών των ανύπαρκτων «νεκρών φοιτητών» που «έριξαν» τη Χούντα), το όνομά του δεν κατέστη δυνατόν να μνημονεύεται κι ας ήταν πραγματικός νεκρός κι όχι «μαϊμού».

«Τον Θεοφανόπουλο τον εκτέλεσαν δια τυφεκισμού έξω από το ξωκλήσι του Αγίου Τρύφωνα, στην Αράχωβα. O μετέπειτα καθηγητής του ΕΜΠ Νικόλαος Θεοφανόπουλος, γιος του εκτελεσθέντος πρύτανη, παρέστη στην εκταφή των πτωμάτων. Ανάμεσα στους εκτελεσθέντες 13
προσωπικότητες όπως οι: Σπυρίδων Τρικούπης πρώην πρόεδρος της Βουλής , Στέλιος Κορυζής πολιτικός μηχανικός ,αδελφός του πρώην Πρωθυπουργού, οι στρατηγοί Κατσιγιαννάκης και Ιλιάκης, πρώην γενικός διοικητής Κρήτης, ο αεροπαγίτης Γεώργιος Κερασιώτης, ο διευθυντής φυλακών Παπαευσταθίου, ο μεταλλειολόγος Δημουλίτσας, ο πρόεδρος της κοινότητας Εκάλης Αποστολίδης, ο διευθυντής του ταμείου Νομικών Σταυρόπουλος, οι στρατηγοί Κορτζάς, Ανδρούλης και Ρώτας. Επίσης μαζί με τον Ιωάννη Θεοφανόπουλο εκτελέστηκαν οι καθηγητές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Γ.Σαρρόπουλος, Σ.Κορώνης και δώδεκα φοιτητές του Πολυτεχνείου».


ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ
Ο Ιωάννης Π. Θεοφανόπουλος (Χαλανδρίτσα Αχαΐας, 1876 – Αράχωβα, 12 Ιανουαρίου 1945) ήταν καθηγητής και πρύτανις του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, ο οποίος εκτελέστηκε κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών.

Γεννήθηκε στην Χαλανδρίτσα Αχαΐας το 1876, γιος δασκάλου. Απέκτησε πτυχίο Μηχανολόγου Μηχανικού από το ΕΜΠ το 1899 και στη συνέχεια μετέβη στη Γερμανία, όπου μετεκπαιδεύτηκε στο Βερολίνο και εργάστηκε ως μηχανικός Γερμανικών εργοστασίων. Το 1907 εξελέγη καθηγητής στην έδρα των «Στοιχείων Μηχανών και Λεβήτων». Διετέλεσε πρώτος πρόεδρος της Ένωσης Μηχανικών του Πολυτεχνείου (1908), η οποία στόχευε στην εξεύρεση εργασίας στους αποφοίτους του ΕΜΠ, διευθυντής έλξεως και υλικού εταιρίας σιδηροδρόμων Πελοποννήσου, σύμβουλος Διοικούσης Επιτροπής Τ.Ε.Ε, θεραπευτηρίου «Ευαγγελισμός», μέλος Δ.Σ. Σιβιτανιδείου Σχολής κ.ά. Με άλλους μηχανικούς, συνέβαλε στην ίδρυση του Υπουργείου Συγκοινωνίας (1914). Το 1932 ανέλαβε διευθυντής του μηχανουργικού εργοστασίου-εργαστηρίου της Σχολής, προώθησε την κατασκευή του πρώτου τετράχρονου κινητήρα Diesel στη Σχολή, ισχύος 5 ίππων, και πρωτοστάτησε στην επέκταση του Μηχανουργείου στην οδό Τοσίτσα. Βασικό του έργο θεωρούνται τα «Στοιχεία Μηχανών και Εμβολοφόρων Αντλιών».

Το 1939-1941 διετέλεσε αντιπρύτανις του ΕΜΠ, το 1941-1943 πρύτανις και το 1943 ως το θάνατό του προπρύτανις. Στη διάρκεια της πρυτανείας του συνυπέγραψε επιστολή με τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και άλλους διανοούμενους (23.3.1943) προς τον Πρωθυπουργό Κ. Λογοθετόπουλο , ζητώντας την προστασία των Ελλήνων Εβραίων.Άλλη διασωζόμενη επιστολή του σχετίζεται με το επισιτιστικό πρόβλημα των φοιτητών (6.11.1942).






Το Δεκέμβριο του 1944 συνελήφθη από μέλη του ΕΛΑΣ και οδηγήθηκε πεζός μαζί με άλλες προσωπικότητες της εποχής (Σπύρος Τρικούπης, Στ. Κορυζής, Γ. Κερασιώτης κ.ά.) στην περιοχή Αγ. Τρύφωνας, κοντά στην Αράχωβα, όπου και εκτελέστηκε. Άλλοι δύο καθηγητές του ΕΜΠ δολοφονήθηκαν την ίδια περίοδο (Γ. Σαρρόπουλος, Σ. Κορώνης). Γιος του Ι. Θεοφανόπουλου ήταν ο Νικόλαος Θεοφανόπουλος, μετέπειτα καθηγητής ΕΜΠ και αδερφός του ο Κλεάνθης Θεοφανόπουλος, μετέπειτα Πρόεδρος ΔΣΑ (1945-6) και Υπουργός Δικαιοσύνης (1954-5).

Προτομή του Ιωάννη Θεοφανόπουλου υπήρχε επί χρόνια πίσω από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.


Τεχνική Επετηρίς της Ελλάδος, Εκδόσεις Τ.Ε.Ε., 1935 (http://library.tee.gr/digital/books_tee/book_51649/book_51649_polytehneion.pdf)
80 χρόνια Τ.Ε.Ε., 2003
Ο Δεκέμβρης του 1944 - Τέσσερα άγνωστα κείμενα, Πέτρος Στ. Μακρής - Στάικος, 2014
Μια αληθινή ιστορία στην Λήθη. Η τραγωδία των ομήρων, Εφημ. Εστία (26.02.2008)
Δεκεμβριανή τραγωδία των ομήρων, Μητροπολίτη Κορυτσάς Ευλόγιου Κουρίλα, 1945



Τρίτη, 19 Νοεμβρίου 2013

Άρθρο του Στέφανου Χίου

«Ο πατέρας του Σωκράτη Κόκκαλη και ο σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος εκτέλεσαν σαν το σκυλί στ’ αμπέλι τον πρύτανη του ΕΜΠ και άλλους δημοκρατικούς πολίτες»

Καταγγελίες φωτιά για «αγωνιστές του ΕΑΜ» που έπνιξαν την Ελλάδα στο αίμα με λαϊκά δικαστήρια δολοφονώντας νοικοκύρηδες σαν ταγματασφαλίτες

Όλα στη φόρα για «αντιστασιακούς της αριστεράς» που τα «γεράκια» της CIA τους τίμησαν στην Αμερικάνικη πρεσβεία!...


Αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας εν όψει των «επετειακών» εκδηλώσεων των αριστερών στο Πολυτεχνείο, επιχειρεί ο γνωστός επιχειρηματίας, Ιωάννης Θεοφανόπουλος, εγγονός του αλησμόνητου Πρύτανη του ΕΜΠ που εκτελέστηκε από αντάρτες του ΕΑΜ στην Αράχοβα κατά την διάρκεια των “Δεκεμβριανών” του 1944.

Για πρώτη φορά ο κ. Θεοφανόπουλος αποκαλύπτει ότι ενεργό εμπλοκή στην δολοφονία του παππού του είχε ο τότε πρωτοπόρος καθηγητής Ιατρικής, Πέτρος Κόκκαλης-πατέρας του γνωστού επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη- μέλος της καλής κοινωνίας των Αθηνών, που τίναξε την καριέρα του στον αέρα για να ακολουθήσει τους αντάρτες του ΕΑΜ στο βουνό! Μαζί του ως εκτελεστικός βραχίονας των εκτελέσεων ήταν και ο ξακουστός «αγωνιστής» της αριστεράς και των προοδευτικών ρευμάτων, σκηνοθέτης Νίκος Κούνδουρος.

Το χρονικό του τρόμου

Ο Ιωάννης Θεοφανόπουλος γεννήθηκε στην Χαλανδρίτσα Αχαΐας το 1876. Ο πατέρας του, Παναγιώτης, δημοδιδάσκαλος, ήταν γόνος μανιάτικης οικογένειας αγωνιστών, που έφυγαν από την Μάνη διαφωνώντας με τους Μαυρομιχαλαίους για την δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια. Έτσι κατέφυγαν στην Αχαΐα υπό τον φόβο βεντέτας.

Ο Παναγιώτης Θεοφανόπουλος έκανε τέσσερα παιδιά, τον Ιωάννη, τον Κλεάνθη-δικηγόρο, που διατέλεσε πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και υπουργός Δικαιοσύνης, τον Αριστοτέλη-δικαστικό και συμβολαιογράφο και την Ξανθίππη. Όλοι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα μετά τις σπουδές τους.


Ο Ιωάννης Θεοφανόπουλος σπούδασε στο τότε Πολυτεχνείο-πριν γίνει Μετσόβιο-και συνέχισε τις σπουδές του στο Πολυτεχνείο του Βερολίνου, όπου έλαβε το Διδακτορικό του.

Παρέμεινε στην Γερμανία εργαζόμενος σε μεγάλα μηχανουργεία και γύρισε στην Ελλάδα, εκλεγείς καθηγητής της έδρας μηχανολόγων το 1907.

Ο Θεοφανόπουλος πολέμησε ηρωικά στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο ως αξιωματικός του μηχανικού-πυροβολικού.


Παντρεύτηκε την Ιφιγένεια Καραλοπούλου και απέκτησαν τέσσερα παιδιά. Τον Παναγιώτη, καθηγητή του Μικρού Πολυτεχνείου, τον Νικόλαο, καθηγητή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου και διάδοχό του στην έδρα, την Ειρήνη (σύζυγο του καθηγητή της Νομικής Κωνσταντίνου Ρόκα) και τον Θεοφάνη, καθηγητή Σχεδίου στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο. Η κοινωνική του δράση υπήρξε πολυσχιδής. Διετέλεσε μέλος του ΔΣ των σιδηροδρόμων Πελοποννήσου και με προσωπική του εργασία συμμετείχε στον σχεδιασμό και εφαρμογή των σιδηροδρόμων στην Πελοπόννησο.

Επί σειρά ετών προήδρευσε του νοσοκομείου Ευαγγελισμός, όπου με προσωπική του φροντίδα αποκτήθηκαν πρωτοποριακός εξοπλισμός και εργαστήρια.


Μετείχε στο ΔΣ της Σιβιτανιδείου Σχολής και πρωτοστάτησε το 1908 στην δημιουργία του Παναθηναϊκού Αθλητικού Συλλόγου (νυν ΠΑΟ). Ηγήθηκε της δημιουργίας του Υπουργείου Συγκοινωνιών, θεωρώντας απαραίτητη την αυθύπαρκτη λειτουργία του. Δημιούργησε με προσωπική του φροντίδα το μηχανουργείο του ΕΜΠ, φέρνοντας από την Ευρώπη τα περισσότερα μηχανήματα, για την πρακτική εφαρμογή των φοιτητών. Στην διάρκεια της Κατοχής συνεργάσθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό και τον Άγγελο Έβερτ για την διάσωση ατόμων με πλαστές ταυτότητες πολλών φοιτητών.

Το 1939-1941 διετέλεσε αντιπρύτανης, το 1941-1943 πρύτανης και από το 1943 ως το θάνατό του προπρύτανης του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Τον Δεκέμβριο του 1944 απήχθη από την οικία του επί της οδού Φερρών από «Ελασίτες» που τον οδήγησαν με τα πόδια ξυπόλυτο να διασχίσει την χαράδρα της Κάζας στον Κιθαιρώνα μέσα στα χιόνια, με προορισμό την Λειβαδιά.

Όπως καταγγέλλει ο εγγονός του Ιωάννης Θεοφανόπουλος, βασιζόμενος σε μαρτυρίες κατοίκων και απογόνους τους που ακόμα ενθυμούνται τις ιστορικές αφηγήσεις, «πέρασε λαϊκό δικαστήριο από τον λόχο «Λόρδος Βύρων» υπό τον καπετάνιο Φαράκο και δύο εξέχουσες προσωπικότητες της εποχής. Τον ιατρό Πέτρο Κόκκαλη και τον τότε φοιτητή και μετέπειτα διάσημο σκηνοθέτη, Νίκο Κούνδουρο.


Την καταδικαστική απόφαση ακολούθησε νέα πεζοπορία στην Αράχοβα, όπου μετά από παραμονή ημερών, την 12 Ιανουαρίου 1945 αφού τον απογύμνωσαν, τον εκτέλεσαν δια τυφεκισμού έξω από το ξωκλήσι του Αγίου Τρύφωνα».


O μετέπειτα καθηγητής του ΕΜΠ Νικόλαος Θεοφανόπουλος, γιος του εκτελεσθέντος πρύτανη, παρέστη στην εκταφή των πτωμάτων. Ανάμεσα στους εκτελεσθέντες 13 προσωπικότητες όπως οι: Σπυρίδων Τρικούπης πρώην πρόεδρος της Βουλής , Στέλιος Κορυζής πολιτικός μηχανικός ,αδελφός του πρώην Πρωθυπουργού, οι στρατηγοί Κατσιγιαννάκης και Ιλιάκης, πρώην γενικός διοικητής Κρήτης, ο αεροπαγίτης Γεώργιος Κερασιώτης, ο διευθυντής φυλακών Παπαευσταθίου, ο μεταλλειολόγος Δημουλίτσας, ο πρόεδρος της κοινότητας Εκάλης Αποστολίδης, ο διευθυντής του ταμείου Νομικών Σταυρόπουλος, οι στρατηγοί Κορτζάς, Ανδρούλης και Ρώτας. Επίσης μαζί με τον Ιωάννη Θεοφανόπουλο εκτελέστηκαν οι καθηγητές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Γ.Σαρρόπουλος, Σ.Κορωνης και δώδεκα φοιτητές του Πολυτεχνείου.



Ήταν όλοι αυτοί οι δημοκράτες πολίτες «χίτες και ταγματασφαλίτες», όπως διατείνονταν τότε η ιστορική ηγεσία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και του «Δημοκρατικού Στρατού» του καπετάν Μάρκου, οι μισοί εκ των οποίων ταξίδευαν στη Γιουγκοσλαβία του Τίτο και στην Μόσχα του Στάλιν και ονειρεύονταν με πρακτόρικες μεθοδεύσεις την «ουδετεροποίηση» της Μακεδονίας υπό Βουλγαρική προστασία;
Ο πατέρας του διαπρεπή επιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη, Πέτρος, «σημαίνον πρόσωπο της αντίστασης και της αριστεράς» δεν ζει για να μας απαντήσει.




Οι Αμερικανοί άλλωστε-εχθροί του τότε που στήριζαν τον μοναρχοφασισμό-περιέργως τον «επιβράβευσαν» αργότερα, δίνοντας το όνομα του στον δρόμο που χωρίζει την Αμερικάνικη πρεσβεία με το Μέγαρο Μουσικής.
Έχει τη δυνατότητα όμως να μας απαντήσει για τα εγκλήματα τους, ο κύριος Νίκος Κούνδουρος ο οποίος ζει και βασιλεύει. Ας επιστρατεύσει την μνήμη του βουτώντας την μέσα στο αίμα που χύθηκε…".


ΤΡΟΤΣΚΥ

«Πρέπει να μετατρέψουμε τη Ρωσία σε μια έρημο που θα κατοικείται από λευκούς νέγρους πάνω στους οποίους θα επιβάλουμε τυραννία, μια τυραννία που οι πιο τρομεροί δεσπότες της Ανατολής είχαν ποτέ ονειρευτεί. Η μόνη διαφορά είναι ότι αυτή θα είναι μια τυραννία της αριστεράς, όχι μια τυραννία της δεξιάς. Θα είναι μια κόκκινη τυραννία και όχι μια λευκή».



«Εννοούμε τη λέξη “κόκκινη” στην κυριολεξία, γιατί θα φέρουμε ΤΕΤΟΙΕΣ ΠΛΗΜΜΥΡΕΣ ΑΙΜΑΤΟΣ, που θα κάνουν κάθε ανθρώπινη απώλεια που έγινε στους καπιταλιστικούς πολέμους, ΑΔΥΝΑΤΗ ΣΕ ΣΥΓΚΡΙΣΗ. Οι μεγαλύτεροι τραπεζίτες πέρα από τον ωκεανό (ΗΠΑ) θα εργαστούν όσο το δυνατόν πιο στενά μαζί μας. Αν κερδίσουμε την επανάσταση, ΘΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΣΙΩΝΙΣΜΟΥ πάνω στο ναυάγιο της κηδείας της επανάστασης, και θα γίνουμε μια δύναμη, μπροστά στην οποία όλος ο κόσμος θα γονατίσει. Θα δείξουμε ποια είναι η πραγματική δύναμη. Μέσω της τρομοκρατίας και των λουτρών αίματος, θα υποβιβάσουμε τη ΡΩΣΙΚΗ ΔΙΑΝΟΗΣΗ σε μια κατάσταση πλήρους αποβλάκωσης και ηλιθιότητας και σε μια ΖΩΩΔΗ ύπαρξη … Αυτή τη στιγμή, οι νέοι άνδρες μας με τα δερμάτινα μπουφάν τους, οι γιοι των ωρολογοποιών από την Οδησσό, την Όρσα, την Gomel και την Vinnitsa, (πόλεις με μεγάλο εβραϊκό πληθυσμό) ξέρουν πώς να μισούν ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΡΩΣΙΚΟ. Τι ευχαρίστηση παίρνουν καταστρέφοντας την ρώσικη διανόηση – αξιωματικούς, ακαδημαϊκούς και συγγραφείς …»


Τις παραπάνω φράσεις τις αποδίδει στον Τρότσκυ, ο Ααρών Σιμάνοβιτς στα απομνημονεύματα που έγραψε το 1928. Ο Ααρών Σιμάνοβιτς ήταν ένας εβραίος κοσμηματοπώλης στην αυλή του Τσάρου, που ενήργησε ως γραμματέας και βοηθός του Ρασπούτιν και επεδίωξε να επηρεάσει τον Τσάρο (μέσω του Ρασπούτιν) προκειμένου να βελτιωθεί η κατάσταση των Εβραίων στη Ρωσία. Τα απομνημονεύματα (“Memoirs of Aron Simanovich”), γράφτηκαν το 1928, αλλά μόλις τώρα μεταφράστηκαν στα αγγλικά.


Τα παραπάνω λόγια βρίσκονται επίσης και σε πολυάριθμες ρωσικές ακαδημαϊκές εργασίες, που δημοσιεύονται σήμερα στην Ρωσία, συμπεριλαμβανομένης της «Φύσης του Σιωνισμού» («The Nature of Zionism») του Vladimir Stepin, που δημοσιεύθηκε (στα ρωσικά) στη Μόσχα, το 1993 και μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Clive Lindhurst.



Στις 30 Αυγούστου του 1918 ο Λένιν ολοκλήρωσε μια ομιλία του σε εργοστάσιο της σοβιετικής πρωτεύουσας. Τη στιγμή που ήταν έτοιμος να επιβιβαστεί στο αυτοκίνητο που θα τον μετέφερε πίσω στο Κρεμλίνο, μια μικροκαμωμένη γυναίκα τον πλησίασε και του ζήτησε το λόγο για τη διακυβέρνηση της χώρας. Προτού ο Λένιν της απαντήσει, αυτή τον πυροβόλησε τρεις φορές.




Δύο από τις σφαίρες βρήκαν τον στόχο, η μία σφηνώθηκε στον πνεύμονα του Λένιν και η άλλη στον ώμο του. Η τρίτη τρύπησε το κασκέτο του χωρίς να αγγίξει κάποιο ζωτικό όργανο. Ο βαριά τραυματισμένος Λένιν μεταφέρθηκε αμέσως στο Κρεμλίνο. Για λόγους ασφαλείας, οι γιατροί πραγματοποίησαν επί τόπου την επέμβαση για την αφαίρεση των βολίδων και όχι σε κάποιο νοσοκομείο.


Δράστης της απόπειρας ήταν η Φάνια Καπλάν, μία 35χρονη εβραία από φτωχή πολυμελή οικογένεια. Συνελήφθη αμέσως και οδηγήθηκε στα κρατητήρια της ΤσεΚά, της πανίσχυρης μυστικής αστυνομίας των Μπολσεβίκων, προδρόμου της γνωστής μας Κα-Γκε-Μπε.



Το εβραϊκό ιερατείο είχε σχεδιάσει την δολοφονία του Λένιν για να αναλάβει ο Εβραίος τέκτονας Λέον Τρότσκι τη διακυβέρνηση. Σκοπός της δολοφονίας του Λένιν ήταν να αναλάβει την εξουσία ο Εβραίος Τρότσκι ο άνθρωπος των τραπεζιτών που είχαν χρηματοδοτήσει την Επανάσταση εναντίον του Τσάρου όπως αποκαλύφθηκε απ' τον Ρακόφσκι στην "Κόκκινη Συμφωνία"… Ο Τρότσκι ήταν απ' την αρχή ο άνθρωπος που είχε τις διασυνδέσεις με τους τραπεζίτες μέσω του Εβραίου υπερπράκτορα Πάρβους και της Εβραϊκής υπέρ Στοάς B' nai B' rith. Ο Τρότσκυ είχε μυηθεί στην Στοά από έναν Εβραίο κεντρικό τραπεζίτη, τον Jacob Schiff.








ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ «Πρέπει να καταλάβετε, οι κορυφαίοι
μπολσεβίκοι που κυβέρνησαν την Ρωσία δεν ήταν Ρώσοι. Μισούσαν τους Ρώσους. Μισούσαν τους χριστιανούς. Καθοδηγούμενοι από εθνοτικό μίσος βασάνισαν και έσφαξαν εκατομμύρια Ρώσους χωρίς ίχνος ανθρώπινης μεταμέλειας. Αυτό δεν μπορεί να υπερεκτιμηθεί. Ο Μπολσεβικισμός διέπραξε την μεγαλύτερη ανθρώπινη σφαγή όλων των εποχών. Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου είναι αδαές και αδιάφορο για αυτό το τεράστιο έγκλημα είναι η απόδειξη ότι τα παγκόσμια μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι και σήμερα στα χέρια των δραστών».



Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν το 1953


Στέφανος Λιόλιος, εκτελεστής – δήμιος του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ


«Τους διέταζα να γδυθούν κι ύστερα τους έβαζα να γονατίσουν στο χώμα και να σκύψουν το κεφάλι πάνω σε μεγάλες πέτρες, που είχα αραδιάσει έξω από τα Διυλιστήρια της Ούλεν. Τότε έπαιρνα ένα τσεκούρι και τους έδινα μια τσεκουριά πίσω στο κεφάλι και αν δεν τους αποτελείωνα με την πρώτη, τους έδινα και δεύτερη και τρίτη, ώσπου “να τα βροντήξουν”… Άλλα παλικάρια, όπως ο Τζογανάκος και ο Μακαρόνας, τους έδιναν κάμποσες μαχαιριές στην καρδιά και κατόπιν ερχόταν αλλουνού η σειρά. Όταν κουραζόμουν, έπαιρνε άλλος τη θέση μου…». Η ΠΕΡΙΥΒΡΙΣΗ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΑΚΤΟΡΑ ΤΗΣ CIA ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ, ΤΟΥ ΙΔΡΥΤΗ ΤΟΥ ΚΛΕΦΤΟΠΑΣΟΚ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΡΟΚΦΕΛΕΡ.


Πριν από πολλά χρόνια πίσω από το ΕΜΠ στην οδό Μπουμπουλίνας, υπήρχε ένα μικρό μνημείο. Αφιερωμένο στη μνήμη του Ιωάννη Θεοφανόπουλου.
Κάποιοι στη συνέχεια παρατήρησαν ότι το μαρμάρινο κολωνάκι εξαφανίστηκε και στη θέση του μνημείου υπάρχει αυτό το κουτί.
Της ΔΕΗ, υποτίθεται.

Ο καθηγητής, που είχε σπουδάσει στη Γερμανία, είχε οργανώσει το μηχανουργείο του ΕΜΠ, το οποίο παλιά «έβλεπε» στην οδό Μπουμπουλίνας.
Κάποιοι υποψιάζονται ότι πριν 32 χρόνια, ενόψει της τότε ανόδου του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία (18 Οκτωβρίου 1981), πως κάλυψαν το μνημείο με ένα κουτί. Άλλωστε το μηχανουργείο, όπου θα φτιάχτηκε ήταν κοντά και δημιούργημα του αλησμόνητου πρύτανη.-


ΚΑΘΗΓΗΤΗΣ ΘΕΟΦΑΝΟΠΟΥΛΟΣ
ΔΩΔΕΚΑ ΕΛΛΗΝΕΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ
ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΗΘΕΝΤΕΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ


ΑΘΑΝΑΤΟΙ


ΖΗΝΩΝ ΠΑΠΑΖΑΧΟΣ

autochthonesellhnes.blogspot.gr
autochthonesellhnes.blogspot.gr

2 σχόλια :

  1. ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΩΝ Κ.Κ.Ε.
    Σελ. 142,143:
    α. Από 12-10-1944 έως και 20-12-1951 εδοφονήθησαν και εσφάγησαν 120.888 ΄Ελληνες και Ελληνίδες.
    β. ΄Ομηροι , εκ τών οποίων οι περισσότεροι παρέμειναν αγνοούμενοι, 65.000.
    γ. Ελληνόπουλα κάτω τών 14 ετών, θύματα τού παιδομαζώματος, 28.000.
    δ. Κατά τον συμμοριτοπόλεμο εφονεύθησαν:
    Αξιωματικοί Ελληνικού Εθνικού Στρατού 1.052
    Οπλίται " " 14.535
    Αξιωματικοί Ελληνικής Χωροφυλακής 174
    Οπλίται “ 1.311
    ε. Εξαφανισθέντες οπλίται τού Εθνικού Στρατού κατά τον συμμοριτοπόλεμο 3.719.
    στ. Απαχθέντες ενήλικες ιδιώται υπό τών συμμοριτών στο παραπέτασμα 15.000.
    ζ. Φονευθέντες συμμορίται 41.970.
    η. Κατά τα "Δεκεμβριανά" 1944, εσφάγησαν εκτός τών άλλων και
    Ιερείς 274
    Διδάσκαλοι 239
    Ιατροί 123
    Επιστήμονες 295
    Συνδικαλισταί 248
    θ. Κατά τα Δεκεμβριανά επίσης, εδολοφονήθησαν ή έπεσαν μαχόμενοι
    Αξιωματικοί Αστυνομίας Πόλεων 52
    Υπαξιωματικοί " 39
    Αστυφύλακες " 104
    Αξιωματικοί Ελληνικής Χωροφυλακής 48
    Ενωμοτάρχαι " 50
    Οπλίται " 198
    Αξιωματικοί Ελληνικού Στρατού 474
    Οπλίται " 2.117

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Στάλιν και Μάο εξόντωσαν 65.000.000 ανθρώπινες ψυχές.
    Υπάρχουν άτομα που έχουν ως πρότυπα αυτούς τους δύο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή