Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2016

Ο ΔΙΑΣΥΡΜΟΣ ΤΟΥ ΕΝ ΚΥΠΡῼ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ ΥΠΟ ΦΤΗΝΗΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑΣ ΚΑΙ Η ΜΟΝΑΣΤΙΚΗ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥ ΣΤΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗ

Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη
Α΄. Ἡ Δημοσιογραφία τῆς παραπληροφόρησις καί τῆς τρομολαγνείας.

Διαβάσαμε στήν ἔγκριτον ἐφημερίδα ὁ «ΠΟΛΙΤΗΣ» ἕνα πολύ ἐνδιαφέρον κείμενο τῆς κυρίας Κατερίνας Ἠλιάδη μέ κύριον τίτλον: Ἐπιχείρηση «ἡ Ἐλεημοσύνη»· καί ὑπότιτλον «ὁ ἀμείλικτος γέροντας, οἱ χωρκᾶτες μοναχοί, οἱ ἑκατομμυριούχοι και ὁ Ἀθανάσιος» (Δευτέρα, 24 Ὀκτωβρίου 2016, σελ. 4)!... Τό ἐν λόγῳ πρωτότυπον ἄρθρον τῆς δημοσιογράφου περιλαμβάνει ἐφτά (7) ἐπί μέρους παράδοξους ὑπότιτλους (στά ὅρια τῆς στυγνῆς ἱεροκατακρίσεως καί δυσφημίσεως τοῦ ἁγίου Λεμεσοῦ) μέ τά ἀνάλογα ἐφτά ἀπομαγνητοφωνημένα καί ἀπομονωμένα, εἰδικά ἀποσπάσματα, ἐκ τινῶν μᾶλλον πνευματικῶν ὁμιλιῶν τοῦ Μητροπολίτου Λεμεσοῦ κ. Ἀθανασίου. Ἐνῷ κάτω στά χαμηλά τοῦ ὁλοσέλιδου κειμένου της, καταγράφεται συνοπτικῶς ἡ θέση τῶν δικηγόρων τοῦ μητροπολίτου Λεμεσοῦ κ. Ἀθανασίου μέ τίτλον: Παρερμηνεύτηκαν οἱ ὁμιλίες.



Ἐπίσης, παρατηρεῖ κανεῖς: ὅτι δεν ὐφίστατο ΚΑΜΜΙΑ θεολογική κριτική ἀνάλυσις τῶν ἀποσπασμάτων. Προφανῶς ὁ «Πολίτης» δέν ἐπιθυμεῖ σοβαρές συνεργασίες μέ ἐπιστήμονες τῆς Θεολογίας (διότι κατατρέχεται κυρίως ἀπό τό Ψυχιατρικόν σύνδρομο τοῦ Νεοαθεϊσμοῦ), γι΄ αὐτό καί παραμένει σημαντικά ἐκτεθειμένος διά τήν συστηματική προχειρολογία του σε θεολογικά και ἐκκλησιαστικά ζητήματα, καθότι ἀνά πᾶσα στιγμήν ἐδύνατο (ὡς ἔγκριτος Ἐφημερίς) νά ζητήσει μία (ἤ και περισσότερες) ἐπιστημονική θεολογική γνώμη ἀπό θεολόγους πού δέν ἐμπίπτωσιν εἰς τήν Ἐκκλησιαστικήν δικαιοδοσίαν ἤ καί πνευματική συγγενεία τοῦ Λεμεσοῦ.ΟΥΔΕΜΙΑ ἐπίσης, σημαντική δημοσιογραφική-λογική ἀνάλυσις καί κριτική σκέψις ἐπάνω εἰς τό ὅλο ζήτημα. Παρά μόνο μία στεγνῆ ΠΑΠΑΓΑΛΗΔΟΝ ψευδο-δημοσιογραφική ἀναπαραγωγή δηλ. (προ)ἐπιλεγμένων ἀποσπασμάτων ἐξάπαντος γιά κάποιον ἀδιόρατον καί ἀπώτερον στόχον ἤ καί σκοπόν. Συναφῶς, ἡ ἀγαπητή κυρία δημοσιογράφος εἶναι ἄνευ στοιχειώδους θεολογικῆς κατάρτησις (καί μόνον ἕνας ἀνόητος θά τήν κατηγοροῦσε γι΄αὐτό) ἡ ὁποῖα μᾶλλον ἔσπευσεν εἰς τον βωμόν τῆς ἔντιμης (;!) μισθαποδωσίας, νά ἀσχοληθεῖ βιοποριστικῶς καί οὐχί ἀντικειμενικῶς, με ἕνα σοβαρώτατον Πνευματικο-ἐκκλησιαστικόν ζήτημα μέ περίσσια καί πλανερῆ ἀδιακρισία. Γιά ἐτοῦτο τό δειμοσιογραφικόν (δεῖμος=τρόμος) μυστήριον δέν ἔχομεν τήν ἀνάλογον Ψυχιατρικοδικαστικήν ἤ καί Ἀστυνομικήν κατάρτησιν ἵνα τό ἐξιχνιάσουμεν στήν ἐντέλεια. Ἄς τό ἐξιχνιάσωσι, σοβαροί και ἔντιμοι, πνευματικοί ἄνθρωποι.



Τοῦτο πού κατά δεύτερον λόγον παρατηρεῖ ἕνας καλόπιστος ἀναγνώστης, εἶναι: ὅτι ἡ δημοσιογράφος δέν περιλαμβάνει μέ ἀκρίβεια τίς πηγές ἐπί τῶν συγκεκριμένων ἀπομονωμένων ἀποσπασμάτων. Γιά ποῖον λόγον μᾶς ἀφήνει στό σκοτάδι; Ἀπό πολιτική καί πάγια τακτική τῆς ἐκλεκτῆς ἐφημερῖδος; Τίς ἀγνοεῖ, ἤ μήπως, μᾶς τίς ἀποσιωπεῖ; Δηλαδή, κατά τήν προσωπικήν γνώμη μας, τό πλέον πιθανόν, δέν ἔκανε καμμίαν ἀκριβῆν ἐπαλήθευση καί διασταύρωσιν τῶν ἐν λόγῳ πληροφοριῶν πού παραθέτει, ἀποσπασματικῶς, εἰς το ἀνυποψίαστον κοινό. Και ἄν ὄντως τήν ἔκανε καί ἐδημοσίευσε τά ἀποσπάσματα, ποιές εἶναι οἱ πηγές τῶν ἀποσπασπασμάτων; Ἤ μήπως, κατέχει τίς ὁμιλίες ὁλοκληρωμένες καί (προ)ἐπέλεξεν ἡ ἴδια (ἡ μᾶλλον ἡ Ἀρχισυνταξία αὐτῆς) νά μᾶς παραθέσει τά ἐν λόγῳ ἀποσπάσματα; Ἄν κανεῖς ἐπιθυμεῖ, νά ἐξακριβώσει, μέ πᾶσα ἀκρίβεια, τό ποῦ, πότε καί τό γιατί ἐλέχθησαν τά συγκεκριμένα γραφθέντα, θα δυσκολευτεῖ νά βγάλει μία ἀποσαφηνισμένη καί λογική ἄκρη, μιᾶς καί τά συγκαλύπτει τό δημοσιογραφικόν πέπλον τοῦ «ΠΟΛΙΤΗ».



Ἕνα σημαίνον ἐρώτημα πού τείθεται δηλαδή εἶναι: ἐάν ὁ ψηφιακός δίσκος πού πρόκειται νά ἀπασχολήσει το Δικαστήριον, εἶναι οἱ πασίγνωστοι ψηφιακοί δίσκοι (Cds ἤ Μp3-4) Πνευματικῶν Ὁμιλιῶν τοῦ Μητροπολίτου, ἤ, ἄλλου εἶδους δίσκος, μέ προεπιλεγμένα ἀποσπάσματα; Ἐπίσης, ἕνα ἄλλο ἐρώτημα πού γεννιέται στόν γράφωντα: ᾆραγέ εἶναι Νομικά δεοντολογικόν, νά παρατείθενται, δημοσίως, στοιχεία τοῦ Δικαστηρίου πού ἀκόμη ΔΕΝ ἔχωσι ἐξετασθεῖ νομικῶς καί δικαστικῶς; Και ἄν ὄντως ὁ «ΠΟΛΙΤΗΣ» δημοσιεύει ἀπομαγνητοφωνημένα ἀποσπάσματα ἀπό τις διαδεδομένες Ὁμιλίες τοῦ Σεβασμιωτάτου μητροπολίτου Λεμεσοῦ, γιατί ὁ «Πολίτης», δέν μᾶς παραθέτει μέ πᾶσα ἀκρίβεια τους τίτλους καί τά ὑπόλοιπα στοιχεία περί τῶν Ὁμιλιῶν; Οἱ ὁμιλίες τοῦ σεβασμιωτάτου εἶναι «πρός Μοναχούς» καθόσον μᾶς ἀναφέρει ἡ δημοσιογράφος. Προφανῶς δέν εἶναι Ποιμαντικές ἤ Κατηχητικές ὁμιλίες διά τόν κάθε ἁπλόν Λαϊκό Χριστιανό μιᾶς καί προσδιορίζονται (ἀπό την ἐφημερίδα) ὡς Ὁμιλίες πρός Μοναχοῦς. Ἀλλά ὄντως ἔχωσι ἔτσι τά πράγματα; Ἀφοῦ πρόκειται γιά καθαρές ὁμιλίες πρός Μοναχοῦς, γιατί νά ἀπασχολεῖ τόν κάθε ἀναγνώστη (καί μή Μοναχόν) ἡ ἐν λόγῳ θεματολογία; Προφανῶς ἡ κυρία δημοσιογράφος, διαβιεῖ εἰς τόν κόσμον καί ὅχι σέ Μοναστική Κοινότητα, ἄρα συνεπῶς δέν ἔχει ἐμπειρία ἤ ἀμυδρές χριστιανικές γνώσεις περί τοῦ Μοναχισμοῦ. Ὅμως, τό νά μή γνωρίζει κανεῖς εἶναι, ἀπόλυτα κατανοητόν, τό νά μή ἐρωτά ὅμως καί νά μή ἐρευνά το ἐξειδικευμένο ζήτημα (πλέον ἔχωμεν καί τό Διαδίκτυον καί σωρηδόν Βιβλιογραφία), εἶναι πέρα για πέρα, ἀκατανόητον (πού κατά κύριον λόγον ἐξυπηρετεῖ μᾶλλον δόλιες σκοπιμότητες).



Ἡ δημοσιογράφος, τό ἐπόμενο μᾶλλον κουτοπόνηρο βήμα της, ἦτο: σέ κάθε ἕνα ἀπό τά ἐφτά ἀπομαγνητοφωνημένα ἀποσπάσματα νά μᾶς παραθέσει καί ἐφτά ξεχωριστούς τρομακτικά τίτλους. Μᾶλλον διά να προσδώσει τινά αἴσθησιν γιά νά κερδίσει το «Χρυσό Βατόμουρον». Οἱ τίτλοι εἶναι οἱ ἐπόμενοι: «Σκληρός ἀντίμαχος». «Θα κόψω κεφαλές». «Κατ΄ ἐντολήν ἦρθα». «Στον Θεό μιλά ὁ γέροντας». «Θα τοῦ βκάλω τά ῥάσα». «Οἱ ἑκατομμυριούχοι». «Ἐπικερδῆς ἐπιχείρηση». Μόνον ἀπό τους ὑπότιτλους εἶναι κραυγαλέα φανερόν τό δειμοσιογραφικόν μαίνος καθῶς καί ἡ νέο-ἀθεϊστική ἀντίληψις-ἐμπάθεια τῶν ἀμαθῶν (ἤ ἥμιμαθῶν) δειμοσιογράφων κατά τοῦ Μοναχισμοῦ. Ὅτι ἀγνοοῦμε, συνήθως το πολεμοῦμε ἀπό εἰδεχθῆ συμπλέγματα κατωτερότητος καί ἀνεπίγνωστης ἀμαθείας. Κατά τήν προσωπική γνώμη μας, πρόκειται διά κάπως ἄτσαλον (μπορεῖ καί συντονισμένον) δημοσιογραφικόν διασυρμόν τοῦ Κυπριακοῦ Μοναχισμοῦ, χρησιμοποιῶντας ὡς ὄχημα (καί δυσφημίζοντας) τόν Μητροπολίτη Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιον, τήν Ἱερά Μονή Μαχαιρά μετά τοῦ Ἡγουμένου της Θεοφιλεστάτου Λήδρας κ. Ἐπιφανίου καί κατ΄ ἐπέκτασιν τήν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου, διά τῆς μεμονωμένης καί πρωτοφανῆς (ἐπιτρέψετε μας τοῦτον τόν σκληρώτατον λόγον: ἠλίθιας κατ΄ ἀκρίβειαν) Δικαστικῆς ὑποθέσεως. Δέν εἶναι τῆς ὥρας ἀλλ΄ οὔτε ἐπιθυμοῦμε πρός τό παρόν νά διεισδύσουμεν στά βαθειά για τήν ἐν λόγῳ ὑπόθεση. Ἄς το πράξωσι οἱ ἐπαΐωντες καί εἰδικοί τοῦ Μοναχισμοῦ. Οὔτε ἐπιθυμοῦμε να ἀναλύσουμε ἐρμηνευτικά, καί δή θεολογικῶς, τά ἀπομαγνητοφωμένα σημεία πού παραθέτει ὁ καλός «ΠΟΛΙΤΗΣ». Ἐρμηνεύονται ὀρθοδόξως καί ἁπλανῶς, καί ὄχι βέβαια παραπλανητικῶς καί Γιεχωβαδικῶς καθῶς ταλαίπωροι δημοσιογράφοι ἐνεργῶσι ὡς ἐπί τό πλείστον. Τό ζήτημαν, εἶναι ἀπείρως τεράστιον ἐξ ὅσον φαίνεται. Πρόκειται διά τήν ἀκατάσχετον μεφιστοφελικήν ἀκατηχητοσύνην καί ἠχηρά ἀσχετωσύνην, Δικαστικῶν λειτουργῶν, δημοσιογράφων, θεολογούντων, τηλεαστέρων, χριστιανῶν κ.ο.κ. στά περί τοῦ Μοναχισμοῦ. Τό ἱεροπρεπές Μυστήριον τοῦ Μοναχισμοῦ εἶναι ἀδίδακτη ὕλη βλέπεται ὅπως καί τό ἱερόν Μυστήριον τοῦ Θανάτου…!








Β΄. Ἐπί τέλους κύριοι/ες «προσηλυτολάγνοι» ἀνοίξτε καί κανένα λεξικόν.



Ὁ ὀρθόδοξος Μοναχισμός τοῦ Εὐαγγελίου, βιούται: ἐλευθέρως, ἀβιάστως, ἀυτεξουσίως καί ἐμπειρικῶς καί ὡς ἐκ τούτου δέν δύναται ΟΥΔΕΙΣ νά προσηλυτησθεῖ. Ὅποιος Χριστιανός Ὀρθόδοξος θεωρεῖ, ἐσφαλμένα βέβαια, ὅτι ὑφίστατο προσηλυτισμός στά περί τοῦ ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ, σημαίνει αὐτόματα, ὅτι τόν θεωρεῖ ἑτεροδοξία, αἱρετικόν σύστημα, ἑτεροθρησκεία, καί ἐκπίπτει (αὐτοαφορίζεται) ἐκ τῆς Χριστιανικῆς του ἰδιότητος. Ὁ προσηλυτισμός, ἰσχύει καί διενεργεῖτο, λ.χ. μεταξύ δύο προσώπων, ὅταν ἕνας ἐκ τῶν συμβαλομένων μερῶν ἀνήκει σέ ἕτερον δόγμα ἐνῷ ὁ ἄλλος προσπαθεῖ, διά τῆς πειθοῦς, νά τόν προσελκύσει ἤ προσηλυτίσει εἰς τό ἰδικόν του δόγμα. Ὁ σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λεμεσοῦ καί ὁ Δόκτωρ Καλόγερος, ἀνήκωσι ἤ ὄχι, εἰς τό ἴδιον καί ταυτόσημον Χριστιανικόν Δόγμα; Ποῦ βλέπωσι τότε οἱ παπαγαλῖνες τοῦ Διαβόλου, προσηλυτισμόν; Στόν Ὀρθόδοξον Μοναχισμόν, δέν ἔχωμεν τό ἑτερόθρησκον Βουδιστικόν σύστημα, πού ἀφιερώνωσι ἄκρως μικρά καί ἀνήλικα παιδάκια, σχεδόν νήπεια, τῶν τριῶν, πέντε καί τῶν δέκα ἐτῶν, σέ Λαμαϊκόν μοναστήρι!... Στήν σπάνια περίπτωση λ.χ. τοῦ μικροῦ Γιωργάκη ἀπό τόν Πειραιά εἴχαμε μάλιστα ἀπαγωγή καί ἔπειτα σφοδρόν προσηλυτισμόν στό Θιβέτ. (Δεῖτε τήν περίφημον συγκλονιστική ἱστορία στό εὐανάγνωστο βιβλίον: τοῦ Γιάννη Κοτζαμπάζη, ΑΠΟ ΤΟ ΘΙΒΕΤ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΣΤΟ ΓΕΡΟΝΤΑ ΠΑΐΣΙΟ (Ἡ ἀληθινή ἱστορία [1976] τοῦ μικροῦ Γιωργάκη μέσα ἀπό μία εὐλαβική περιπλάνηση στό Περιβόλι τῆς Παναγίας), Ε΄ ἔκδοση, Θεσσαλονίκη 2011, σσ. 208).








Γ΄. Δύο ἐξαιρετικώτατα, ἐπιστημονικά ἐγχειρίδια, περί τοῦ Μοναχισμοῦ.



Ὁ μακαριστός λόγιος Καθηγούμενος (Γέροντας) καί Ἀρχιμανδρίτης τῆς ἱερᾶς Μονῆς Ὁσίου Γρηγορίου π. Γεώργιος Καψάνης σημειώνει κάπου στά περί τοῦ ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ:



«Ἡ διάστασις τοῦ ὀρθοδόξου Μοναχισμοῦ κατά βάθος εἶναι μόνο κοινωνική. Φεύγων ἀπό τόν κόσμο ὁ μοναχός ζητεῖ τήν ἀληθινή κοινωνικότητα, δηλαδή τήν ἐν ἀγάπῃ κοινωνία μέ τόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο.»1



Και ἀλλοῦ γράφει: «Το ἀπόκοσμο τοῦ μοναχοῦ δέν σημαίνει ἀντικοινωνικότητα, ὅπως ἡ κοσμικότητα δέν σημαίνει κοινωνικότητα. Εἶναι θαυμαστό πώς οἱ ἀπόκοσμοι μοναχοί εἶναι ἀνοικτοί στόν κάθε ἄνθρωπο… Ἡ εὐρήτατα προσφερομένη ἀπό τίς Ἱερές Μονές φιλοξενία ἀποτελεῖ ἁπτό δεῖγμα τῆς κοινωνικῆς προσφορᾶς τῶν μοναχῶν.»2



Ὡστόσο, γιά τους ἄμεσα ἐνδιαφερομένους νά γνωρίσουν ἀρίστως, τά περί τοῦ Μοναχισμοῦ, προτείνουμε στήν φιλότιμον ἀγάπη σας ἕνα ἀκόμη περίφημο ἀκαδημαϊκόν καί Πατρολογικόν ἐγχειρίδιον, τό ὁποῖον διδάσκεται στήν Θεολογική Σχολή τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου τῆς Θεσσαλονίκης, ὅπερ εἶναι καί τό πλέον ἀξιόλογον στήν διεθνή Βιβλιογραφία: ὁ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ (Μορφές και θέματα) τοῦ Πρωτοπρεσβύτερου καί Ὁμοτίμου Καθηγητοῦ τῆς Πατρολογίας π. Θεοδώρου Ζήση. Μερικά σημαίνοντα κεφάλαια πού πραγματεύεται ὁ λόγιος διδάσκαλος καί προσωπικός Καθηγητής μας εἶναι: Α΄. ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ- Η ΚΙΒΩΤΟΣ ΤΟΥ ΓΝΗΣΙΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ (1. Ἡ πραποίηση τῆς ἀλήθειας. 2. Ἀληθινός Φιλόσοφος ὁ Μοναχός. 3. Χριστιανισμός καί ἀσκητισμός). Β΄. Ο ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΣ ΜΙΜΗΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ (1. Ἀντιμοναχικές τάσεις, κ.λπ.). Γ΄. Ο ΜΕΓΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΩΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΣ ΠΑΤΗΡ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ. Δ΄. ΓΑΜΟΣ ΚΑΙ ΑΓΑΜΙΑ-ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΚΑΙ ΙΕΡΑΡΧΗΣΗ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΓΡΗΓΟΡΙΟ ΝΥΣΣΗΣ (2. Ἀντιεκκλησιαστικές «νεορθόδοξες» θέσεις, κ.λπ.). Ε΄. ΑΒΒΑΣ ΙΣΑΑΚ Ο ΣΥΡΟΣ. Στ΄. ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ Η ΦΙΛΟΜΟΝΑΧΟΣ. Ζ΄.ΤΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. Η΄. Ο ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΑΥΡΟΥ ΧΡΩΜΑΤΟΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΜΦΙΕΙΝ ΤΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ. Θ΄. ΑΙ ΜΟΝΑΧΙΚΑΙ ΤΑΞΕΙΣ ΚΑΙ ΑΙ ΒΑΘΜΙΔΑΙΣ ΤΗΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕΩΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΥΣΤΑΘΙΟΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ. κ.ο.κ.3



Ἐπίσης: διά τίς ἀπαρχές, τά εἶδη καί διά την ἱστορική ἐξέλιξη τοῦ Μοναχισμοῦ δυνάμεθα λίαν καλῶς νά πληροφορηθοῦμεν καί ἀπό ἐπιστημονικές Θεολογικές Ἐγκυκλοπαιδείες. Ὁ ὁρισμός καί τό χωροχρονικό πλαίσιον τοῦ Μοναχισμοῦ. Τά Βιβλικά ἀρχέτυπα καί οἱ ἐμπειρικές προτυπώσεις τῆς ἱερᾶς Ἱστορίας τοῦ Μοναχισμοῦ. Ὁ «προμοναστικός» ἀστικός Μοναχισμός καί ἠ φυγή ὡς ἀποφυγή μαρτυρίου. Ἡ ἕρημος ὡς τόπος πνευματικῆς παλαίστρας καί κατ΄ἐξοχήν ἀληθινοῦ ἱεραποστολικοῦ προορισμοῦ. Τό Μυστήριον τοῦ Μοναχισμοῦ ὡς πνευματική ἀντίσταση στήν ἐπαπειλούμενη ἐκκοσμικεύση. Ὁ Ἀναχωριτισμός. Τό Λαυρεώτικον μοντέλο. Ὁ Ἀνατολικός καί Δυτικός Μοναχισμός. Ὁ Μοναχισμός ὡς δυναμική ἀνθρωπολογική ἐφαρμογή τῆς Χριστιανικῆς Ἁγιότητος κ.λπ.· ὅλα τά πιό ἐπάνω μοναστικά ζητήματα δυνάμεθα νά τά ἐπιλύσουμε και να τά προσεγγίσουμε, μόνον γνωσιολογικῶς, μελετώντας ἔστω τίς ἀνάλογες θεολογικές πηγές.4








Δ΄. Ἡ Μοναστική διδασκαλία τοῦ Ὁσίου Γέροντος Γερμανοῦ Σταυροβουνιῶτη.



Παρ΄ ὄλα αὐτά και δι΄αὐτά συντασσώμεθα ἀναντίλεκτα μέ τήν θεόπνευστον γνώμη τοῦ ὁσίου ΓέροντοςΓερμανοῦ τοῦ Σταυροβουνιώτου: «Τόν Μοναχισμό εἶναι ἀδύνατον νά τόν γνωρίση κάποιος ἀπό τά βιβλία.Μόνο μέσα ἀπό την κοπιαστική, ἀσκητική, προσωπική ἐμπειρία μπορεῖ νά τόν γνωρίση.» Ἐξάλλου ὁ ἴδιος Γέρων τῆς Κύπρου μᾶς το ἀποσαφηνίζει, ἵνα μή ὑφίστατο θολερή ψυχικοδιανοητική σύγχυσις εἰς τά κοσμικοποιημένα (ἐκκοσμικευμένα) μυαλά μας: «Ποιός εἶναι πραγματικός μοναχός; Αὐτός πού προσπαθεῖ νά τηρῆ ὅλες τις ἐντολές τοῦ Θεοῦ!».5 Σέ ἕνα ἄλλο διδακτικόν σημεῖον ὁ κύπριος κεκοιμηκῶς ἅγιος Καθηγούμενος καί Γέρων Γερμανός Σταυροβουνιώτης μᾶς «προσηλυτίζει» ἀπερίφραστα καί ἀπερινόητα (πολύ πρό τῆς ἐξ Ἁγίου Ὄρους ἐμφανίσεως τῆς «προσηλυτιστικῆς» δράσεως τοῦ Μητροπολίτου Λεμεσοῦ κ. Ἀθανασίου) εἰς τά ἄδυτα τοῦ μεγίστου Μυστηρίου τοῦ Μοναχισμοῦ:



«Ὁ Μοναχισμός εἶναι ἡ σπουδαιότερη καί τελειότερη παράταξη στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. Ποιοί κυρίως στερέωσαν την πίστη; Οἱ μοναχοί! Ποιοί συνέτριψαν τίς αἱρέσεις; Οἱ μοναχοί! Ποιοί διαφύλαξαν ἀνόθευτη τή διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ μέ τή ζωή καί τά συγγράμματά τους; Οἱ μοναχοί! Ποιοί κόσμησαν την Ἐκκλησία με τους ἀγγελικούς ὕμνους της; Οἱ μοναχοί!... Ποιοί ἁγιογράφησαν τίς ἅγιες καί θαυματουργές Εἰκόνες; Οἱ μοναχοί! Ποιοί ἀπήρτησαν τίς Οἰκουμενικές καί Τοπικές Συνόδους; Οἱ μοναχοί! Τά σπουδαιότερα ἐπιτεύγματα μέσα στην Ἐκκλησία ὁ Θεός τά ἀπεργάστηκε διά τῶν μοναχῶν! Ἄν οἱ ἄνθρωποι συνειδητοποιοῦσαν τήν ἀξία, τήν προσφορά καί το μεγαλεῖο τοῦ Μοναχικοῦ βίου, καί ἄν τό μποροῦσαν, θά ἔσπευδαν ὅλοι νά γίνουν Μοναχοί!... Ἡ Μοναχική ζωή δέν θέλει, οὔτε πολλά γράμματα, οὔτε μεγάλη εὐφυΐα. Θέλει μόνο ταπείνωση,ἀκακία, ἀγνότητα, ἁπλότητα καί πρό παντός τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη. Τότε οἰκοδομεῖς οἰκοδόμημα στήν αἰώνια ζωή, ἀτράντακτο καί στερεό.»6



Προφανῶς καί συγκριτικῶς μέ τά πιό πάνω ὅσοι ἀκόμη νά ἐννοήσωμεν, ἐμπειρικῶς, τό ἀνυπέρβλητον Μεγαλεῖον τοῦ Ἡσυχασμοῦ-Μοναχισμοῦ φαίνεται, ὅτι δέν κατέχουμεν δράμια τῶν ἄνωθεν θεοειδῶν ἀρετῶν ἀλλά καί οἰκοδομοῦμε, οἰκοδόμημα ἔωλον, σαθρόν καί ἄκρως πεπλανημένον, μέ ἀμφίβολην βεβαίως τήν αἰῶνιον προοπτικήν μας!...



Ἐλπίζω μόνον, ἡ παράδοξη νέο-κυπριακή Δικαστική καί Νομική διαδικασία-ὑπόθεσις καθῶς καί ὁ δη[ει]μοσιογραφικός πεπλανημένος ζηλωτισμός καί παραδόπιστος οἶστρος πού μαίνεται τήν σήμερον κατά τοῦἐν Κύπρῳ Μοναχισμοῦ, νά μή φτάσει τήν ὑπόθεση μέχρι τά ἅγια λείψανα… τουτέστιν δηλ. νά δικάσει καί ἐν τῷ τάφῳ σύγχρονες μακαριστές ὁσιακές Προσωπικότητες πού τεθεμελίωσαν τόν Κυπριακόν, ἐξάπαντος Σταυροβουνιώτικον Μοναχισμόν καί πού ἔδρασαν «προσηλυτιστικῶς» στήν Νῆσο τῶν Ἁγίων πολύ πρό τῆς νῦν ἐποχῆς τοῦ ἁγίου Λεμεσοῦ, ἤ καί νά δικασθῶσι μετά θάνατον ἀρχαίες και Ἅγιες Προσωπικότητες πού ἔδρασαν γύρῳ στο 326-329 μ.Χ. ὅπως λ.χ. τῶν Ἁγίων Ἰσαποστόλων καί Κτητόρων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Θεοκρεμάστου(νῦν Ἱ. Μονῆς Σταυροβουνίου) τοῦ Αὐτοκράτωρος Μεγάλου Κωνσταντίνου καί τῆς Βασιλομήτωρος καί Ἁγίας Ἑλένης. Ὡς γνωστόν ὁ Μοναχισμός προϋφίστατο στήν οἰκουμένη πολύ πρό τῆς ἁγίας Βασιλείας τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Σαφῶς καί ὑφίστατο, βάσει τῶν πηγῶν ἀπό τήν πρό Χριστοῦ ἐποχή.



Καί ἕναν κατάμαυρον χιούμορ: Ἄν κάποιοι πρέπει νά δικασθῶσι διά την θεμελίωση τοῦ Μοναχισμοῦ στήν νῆσο Κύπρον, δέν εἶναι ὁ σεβασμιώτατος Λεμεσοῦ κ. Ἀθανάσιος, ἀλλά εἶναι πρῶτον οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι Παῦλος καί Βαρνάβας καί οἱ διάδοχοι αὐτῶν κύπριοι Ἀποστολικοί Πατέρες, καί κατ΄ἐπέκταση οἱ Ἅγιοι Αὐτοκράτορες τῶν Ῥωμαίων (τῆς Νέας Ῥώμης) καί οἱ ἅγιοι Πατέρες πού ἐθεμελίωναν ἱερές Μονές. Ἄν ὅμως ἐθεμελίωνε, ὁ ἅγιος Λεμεσοῦ, λ.χ. καζίνα, θέατρα, ταβέρνες, ξενοδοχεία καί καταγώγια, δέν θά ἀσχολεῖτο κανεῖς δημοσιογράφος μαζί του. Γι΄ αὐτό ἄν θέλωσι κάποιοι νά εἶναι (διά τά μάτια τοῦ κυπριακοῦ λαοῦ) ἄκρως ἀντικειμενικοί καί σοβαροί στήν ἔμμισθον δουλειά τους, να μάθουν νά ἐξετάζωσι ἱστορικῶς τουλάχιστον το πανίερον θεσμικόν φαινόμενο τοῦ Χαρισματικοῦ Μοναχισμοῦ ἐν τῇ Κύπρῳ καί ἔπειτα ἄς ἀρχίσωσι, οἱ νομικίστικες δικαστικές ὑποθέσεις, ἐξἀπαντος ἀπό τούς πρώτους ἀρχέγονους Κληρικούς πού προσηλύτιζαν Μοναχούς διά τον Κυπριακό Μοναχισμό. Μερικοί Νεοκύπριοι δυστυχῶς, ἄν ἐπανερχόταν ὁ Ἀπόστολος Παῦλος σέ νέον ἱεραποστολικό προσηλυτισμόν, θά τόν ἐμαστίγωναν ἄχρι θανάτου, καί οὐχί σαράντα παρά μίαν ὥς ἔπραξαν οἱ τότε ἀξιοθρήνητοι παγανιστές Πάφιοι.








Ε΄. Ἡ τρίτη δημόσια τηλεοπτική-τηλεφωνική παρέμβασίς μας στήν ἐκπομπή τοῦ Ἀφορισθέντα τηλε-θεολόγου κ. Ἀνδρέα Πιτσιλλίδη διά τό ἐπίκαιρον ζήτημα.



Γιά τήν τραγική περίπτωσιν τώρα τῶν ταλαίπωρων καί παρα-πλανημένων γονέων τοῦ Μαχαιριώτη Μοναχοῦ τί νά πεῖ κανεῖς; Δέν ἀντιλαμβάνονται ὅτι προσβάλλωσι παγκυπρίως (μή πῶ παγκοσμίως) τήν ψυχοσωματική νοημοσύνη τοῦ ἐνήλικα Διδάκτωρος καί Μοναχοῦ καί κατά σάρκα παιδίου τους καί κατά λογικήν νομοτέλεια τίς ἰδικές των προσωπικότητες; Μήπως οἱ ὑπερπροστατευτικοί γονεῖς μετά παρέλευσιν δέκα σχεδόν ἐτῶν ἔχωσι ἐξαιρετική πείσμωνα ψυχοπαθολογικήν ἀδυναμία, νά διαχειρισθῶσι, τις πολύχρονα ὤριμες καί ἐμπεδωμένες ἀποφάσεις τοῦ ὁσιολογιωτάτου Μοναχοῦ παιδίου τους; ᾎραγέ ἐν τέλει τό σεβαστόν Δικαστήριον θά ἔπρεπεν πιθανόν, νά καθοδηγήσει, νομικῶς, τους ἀγαπητούς γονεῖς σέ Σύμβουλον Ψυχολόγον, ἤ Νευρολόγον ἤ και Ψυχίατρον, ἵνα καταφέρωσι νά διαχειριστῶσι τίς ἐμμονικές αἰσθητηριο-αἰσθηματικές ψυχώσεις τους, τίς ἄκαμπτες καί μανικές σκέψεις τους, τίς βαθειές προκαταλήψεις τους καί τούς ἀδιέξοδους δογματισμούς τους;



Παράλληλα, συμφωνῶ μέ τήν ἰσχυρά θεολογική προσέγγιση καί παρουσία τοῦ ἔγκριτου Καθηγητοῦ κύριου Χρήστου Οἰκονόμου εἰς τήν ἐκπομπή «ΑΔΙΑΚΡΙΤΩΣ» διά τό ζήτημα τοῦ Μοναχισμοῦ. Γι΄ αὐτόν τόν λόγο ἔλαβα τήν ἀπόφαση νά κάνω μία ἀκόμη, νομίζω τήν τρίτη δημόσια, τηλεοπτική-παρέμβασή μας, σε μία Πιτσιλλίδειον ἐκπομπήν («Ἀδιακρίτως» 26/10/16). Ἐπίσης, θέλω νά πιστεύω, ὅτι ἡ ἐφημερίς ὁ «ΠΟΛΙΤΗΣ» διαθέτει καί ἔγκριτους δημοσιογράφους πέραν τῶν ἐλεϊνῶν κοπρο-δημοσιογράφων τοῦ τύπου κ. Κώστα Κωνσταντίνου (Δεῖτε ἐνδεικτικῶς τό ψυχωτικόν παραλλήρημά του: «Με ἕνα κατσαβίδι, κάτι. Κάποιος νά τό βγάλει. Ἔμεινε μέσα!», ἐφημερίδα «ΠΟΛΙΤΗΣ», 28/10/2016, σελ. 13) Διαφωνῶ, με τόν κ. Χ. Οἰκονόμου ἤ καί τόν τῷ ὄντι πανάθλιον δικηγόρον τοῦ Διαβόλου κ. Ἀ. Πιτσιλλίδη, ὅτι οἱ δημοσιογράφοι «κάμνουν τήν δουλειά» τους. Ποιά εἶναι ἐτοῦτη ἡ δουλειά τους; Δύναται κάποιος νά μᾶς τήν προσδιορίσει μέ ἀκρίβεια; Τό ἀδιάλλειπτον κοπροδημοσιογραφεῖν, κοπροκρατεῖν καί κοπρολαλεῖν; Καί προσοχή βέβαια, ἐννοῶ μόνον ἐκείνους τους δημοσιογράφους πού ἱεροκατακρίνωσι καί ἐκκλησιομαχῶσι ματαίως ἐπτάκις τῆς ἡμέρας. Δέν πειράζει πού ὁ ἀξιότιμος κ. Χ. Οἰκονόμου δέν μᾶς «οἰκονόμησε» νά διατυπώσουμε ὁλοσχερῶς καί ἀπρόσκοπτα τήν γνώμη μας, μᾶς εἶχεν καλύψει ἐξάλλου μέ τίς καίριες ῥωμαλαίες παρεμβάσεις του. Προτρέπω ὅλους τοῦς φίλτατους ἀναγνώστες/τριες μας νά δοῦνε τήν ἐν λόγῳ ἐκπομπή, ἀσχέτως ἄν ὁ ἀξιότιμος τηλεπαρουσιαστής κύριος Ἀ. Πιτσιλλίδης, εἶναι καί ἐπίσημα ὁ σύγχρονος ἀφορισμένος θεολόγος (ἐλέῳ ἀσεβῶν κακοδοξιῶν) τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου. Ὁ καλεσμένος Καθηγητής τοῦ Πιτσιλλίδου ἦτο λίαν καλῶς ἐξαιρετικός.



Εὐχώμεθα τοῦτες οἱ νέες ἐκπομπές τοῦ κ. Ἀ. Π. ὅπως, τόν ἐπανασυνδέσωσι ὡς ἐνεργόν μέλος τῆς Ἐκκλησίας ἵνα μή παραμένει ἀμετανόητος εἰς την πολυπλόκαμον πλάνην τῶν προσωπικῶν πεποιθήσεων καί πολύ-αἱρέσεών του. [Δεῖτε την ΕΔΩ]. Εἰς τήν μία ὥραν, στό ἕκτον λεπτόν καί στό τριακοστοπέμπτον δευτερόλεπτον [1:06:35], μπορεῖτε νά ἀκούσετε τήν δημόσια τηλεφωνική παρέμβασή μας διά τό ζήτημα τῶν Ἀθανασιακῶν προσηλυτισμῶνστά τοῦ Κυπριακοῦ Μοναχισμοῦ. Ὁ Μακαριώτατος Ἀρχιεπίσκοπος τῆς Κύπρου κ. Χρυσόστομος εἰς τήν δημόσια συζήτηση μέ τήν ἀξιότιμη τηλεπαρουσιάστρια κ. Αἰμιλία Κενεβέζου ἦτο ἀπόλυτα σαφῆς καί ἐξαιρετικός διά το ζήτημα. [Δεῖτε την ΕΔΩ].



Τοῦ Παναγιώτου Π. Νούνη

Ὀρθόδοξος Θεολογῶν

4 σχόλια :

  1. χχαχαχχαχαχ;αχαχαΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑχαχαχαχαχαχαχαχαχΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχααχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "Ἡ Μοναχική ζωή δέν θέλει, οὔτε πολλά γράμματα, οὔτε μεγάλη εὐφυΐα."Τα είπες όλα με λίγες λέξεις.Δυστυχώς όμως για όλους εσάς, οι άνθρωποι σήμερα και αρκετά γράμματα ξέρουν και αρκετά ευφυείς είναι ώστε να κινδυνεύετε να μείνετε χωρίς μπακίραν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τα πολλά γράμματα και η ευφυΐα χρειάζονται σ' αυτούς που ψηφίζουν κόμματα ή πολιτικές που εξαθλιώνουν τους Έλληνες.
      Οι άνθρωποι σήμερα και αρκετά γράμματα ξέρουν και αρκετά ευφυείς είναι, γι' αυτό ψηφίζουν τα μνημόνια, που εξαθλιώνουν οικονομικά τους πολίτες.

      Διαγραφή
    2. Δηλδή, αν ήταν βλάκες,αγράμματοι τί επιλογές θα είχαν; Θα τους φώτιζε το πνεύμα να ψηφίσουν Καραφίρερ;

      Διαγραφή