Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Η ΚΑΤΑΡΡΕΟΥΣΑ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΡΩΗΝ ΜΟΝΟΚΡΑΤΟΡΙΑ...

Ο MEΓΑΛΟΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΑΣΘΕΝΗΣ



Γράφει ο Γιώργος Ρωμανός

Περίληψη: Οι ΗΠΑ και μαζί τους ολόκληρος ο κόσμος εισέρχονται σε μία καινούργια εποχή στην οποία μεγιστοποιείται ο κίνδυνος της ήδη υπάρχουσας ηθικής, οικονομικής και πολιτικής κρίσης
. Κι αυτό μοιραία μετατρέπεται και σε κρίση παγκόσμιας ισχύος, συμπεριλαμβανομένου και του πυρηνικού ολοκαυτώματος.

Σε αυτό το δοκίμιο παρουσιάζονται στοιχεία αποκλειστικά από αμερικανικές πηγές τα οποία, εκτός από το πώς και το γιατί των πρόσφατων αμερικανικών εκλογών, αφορούν στα σύγχρονα δομικά προβλήματα του μεγάλου Αμερικανού ασθενή, δηλαδή των ΗΠΑ. Κάτι που αφορά τρομακτικά σε όλο τον πλανήτη.


Υπάρχει έστω και ένας απλός αναγνώστης γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής στον κόσμο που να πιστεύει ότι όσα συνέβησαν πριν και μετά από τις αμερικανικές, εκλογές, 8 Νοεμβρίου, του 2016, ήταν κάτι που δεν είχε και έχει βαρύνουσες επιπτώσεις τόσο για την μοναδική –έως σήμερα…– υπερδύναμη του πλανήτη, τις ΗΠΑ, όσο και για τον πλανήτη ολόκληρο; Εάν έστω και τα μισά από όσα αλληλοκατηγορούνταν οι δύο προεδρικοί αντίπαλοι είναι αλήθεια τότε ποια μεγίστη παρακμή οδήγησε τα κόμματα τους, την κοινωνία, να τους επιλέξει;

 Και, είναι ποτέ δυνατόν το πανθομολογούμενο τόσο χαμηλό επίπεδο των δύο υποψηφίων στις μεταξύ τους διαμάχες να μην σημασιοδοτεί μια βαθύτερη παθογένεια; Μια παθογένεια που είχε κορυφαίο, εξόφθαλμο σύμπτωμα το ότι ο εν ενεργεία πρόεδρος και η σύζυγός του, για πρώτη φορά από όσο γνωρίζω στην παγκόσμια ιστορία, εξετέθησαν αμετάκλητα ως λαϊκιστές ατζέντηδες-προπαγανδιστές της κ. Κλίντον; Δεν χρειάζεται να εμφορείται κάποιος από αντιαμερικανικά αισθήματα για να νιώσει προσβεβλημένος ως άνθρωπος με όσα συνέβησαν σε αυτή την απερίγραπτη προεκλογική περίοδο.

Υποθέτω, ότι αυτά δεν θεραπεύονται δια μαγείας με τις μηχανικές-αμήχανες δηλώσεις του νικητή των εκλογών, κ. Τραμπ, περί «του σπουδαίου έργου και της προσφοράς» της αντιπάλου του, την οποία επί μήνες παρουσίαζε, ως άξια σύλληψης και φυλάκισης για βαρύτατα αδικήματα. Ούτε σβήνει με την παλαιού τύπου γομολάστιχα ο Διχασμός στον οποίο αναφέρθηκε ο νυν πρόεδρος κ. Ομπάμα, με δήλωσή του, στις 9/11/2016, λέγοντας πως περίπου αυτόματα θα επανέλθει η ενότητα του αμερικανικού λαού και θα επικρατήσει η αγάπη στην πατρίδα.


Για κάθε ορθοφρονούντα είναι ζητούμενο στη θέση του παγκόσμιου ηγέτη να βρίσκεται μία ισχυρή, δημοκρατική Πολιτεία η οποία θα εποπτεύει επ’ αγαθώ τον πλανήτη. Ή μήπως κάτι τέτοιο μοιάζει εκτός τόπου, χρόνου και συνθηκών με ό,τι αυτό σημαίνει;

Στην περίπτωση που κάποιος δεν πείθεται, ότι όσο πιο βάρβαρα θίγεται ή και εξανδραποδίζεται η ηθική διάσταση των πραγμάτων τόσο διαλύεται εις τα εξ ων συνετέθη μια Πολιτεία, ε, τότε ας χρησιμοποιήσουμε μια γλώσσα που καταλαβαίνουν καλά στις ΗΠΑ. Την γλώσσα των οικονομικών μεγεθών, του κέρδους, του χρήματος. Ίσως τότε εκείνοι που φαντασιώνονται ότι μια υπερδύναμη μπορεί να συνεχίζει επ’ άπειρον να διατηρεί την ισχύ της καταπατώντας κάθε έννοια Πολιτείας, όπως την έθεσαν οι παντελώς άγνωστοί τους Πλάτωνας και Αριστοτέλης, φοβάμαι πως θα δυσαρεστηθούν.

Τα όσα ήδη αναφέρθηκαν και όσα ακολουθούν γνωματεύουν πως ήδη έχουμε να κάνουμε με τον «μεγάλο Αμερικανό ασθενή». Έτσι, ας δούμε μια σειρά από ντοκουμέντα, δηλώσεις και κείμενα που προέρχονται από Αμερικανούς και όχι από κάποιους αντιπάλους τους.

1. Ο ίδιος ο κ. Τραμπ κατάγγειλε πριν από μερικές εβδομάδες, ότι το χρέος των ΗΠΑ είναι σήμερα περί τα 18 τρις δολάρια, τονίζοντας με έμφαση, πως οι οικονομολόγοι προβλέπουν, ότι σύντομα θα φτάσει στα 24 τρις δολάρια. Και κατέληξε, λέγοντας, πως αυτό θα σημάνει το τέλος της Αμερικής.

2. Έχω στο αρχείο μου ένα αξιοπρόσεκτο κείμενο του έγκριτου και έγκυρου BenTarnoff σχετικό με την οικονομία, τις εκλογές και τους ψηφοφόρους των ΗΠΑ,δημοσιευμένο ήδη! από τις 21 Ιουλίου 2016, στο www.theguardian.com Ο Tarnoffγράφει: «Τα οικονομικά δεδομένα κατά τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες καθιστούν σαφή την ύπαρξη κρίσης.

 Μετά το 1970, η οικονομία των ΗΠΑ έχει γνωρίσει πολύ χαμηλότερα επίπεδα ανάπτυξης από ό, τι κατά τη διάρκεια της εποχής του «χρυσού αιώνα» (δηλαδή από το 1920-1970), όταν το πραγματικό κατά κεφαλήν ΑΕΠ αυξήθηκε σε μέσο όρο με το εντυπωσιακό 2,41% ετησίως. Ενώ, από το 1970 έως το 2014 επιβραδύνθηκε σημαντικά, στο 1,77%. Η επιβράδυνση της παραγωγικότητας της εργασίας ήταν ακόμη πιο έντονη.»

Εδώ σημειώνω πως δεν υπήρξε ποτέ στους αιώνες του ανθρώπινου πολιτισμού μεγαλύτερη απάτη από την δήθεν «αειφόρο ανάπτυξη». Αυτήν την προσφιλέστατη θεωρία του υπερ-καπιταλισμού, αμερικάνικου και μη, που καταστρέφει τον πλανήτη και που την ληστρική εφαρμογή της εισήγαγαν και στην Ελλάδα οι ένοχοι Έλληνες πολιτικοί της εγκληματικής, εκ του αποτελέσματος 3 Μνημονίων, Μεταπολίτευσης.


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΟΙΜΟΣ-ΑΘΗΝΑ



Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου