Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2016

Η δυστυχία του να είσαι ρουφιάνος

Να είσαι αριστερός, σημαίνει να κουβαλάς ένα αδειανό κιβώτιο στην προσωπική και συλλογική σου πορεία, οπως εξαίσια του το απέδειξε ο δικός τους Αρης Αλεξάνδρου.

Αλλά αυτός ακριβώς ο τρόμος του ιδεολογικού, σεξουαλικού και υπαρξιακού σου κενου, σε οδηγεί στο να γίνεις ρουφιάνος, ώστε να αδειάσεις και τα κιβώτια των άλλων.
Γι αυτό και αριστερός, σημαίνει χαφιές εκ προοιμίου...



Ρουφιάνοι, αγαπητέ μου Λευτέρη, υπάρχουν σε όλα τα κομματα... υπάρχουν όμως και στην κοινωνία... φορούν μάσκες, γιατί ακόμα και η θέα του προσώπου τους, είναι αποκρουστική και για τους ίδιους... στο διαδίκτυο δε, δίνουν ... ΡΕΣΙΤΑΛ.


Καλλιόπη Σουφλή





Γράφει ο Λευτέρης Πανούσης

Επί πρωθυπουργίας Γεωργίου Ράλλη [του "Δεν θέλω ου.."] ήμουνα φοιτητάκι.
Τότε λοιπόν, ήκμαζε ακόμα το σπουδαστικό της ασφάλειας. Δηλαδή ένας ασύντακτος και ανοργάνωτος συρφετός επαγγελματιών ρουφιάνων, που είχε στόχο να αβγατίζει τους φακέλλους των φοιτητών.
Τον καιρό εκείνο, εχθροί του καθεστώτος λογίζονταν οι νοσταλγοί της λεγόμενης "χούντας" αλλά και οι καλλιεργημένοι αναρχικοί, που πλενόντουσαν τακτικά και γνώριζαν ότι ο αναρχισμός είναι μία πολιτική θεωρία, που στηρίζεται στην αυτοοργάνωση των κοινοτήτων [πολύ μακριά δηλαδή από τους αμόρφωτους αναρχοάπλυτους των αριστερών συμμοριών της εποχής μας]
Στον δικό μου φάκελο λοιπόν, κάποιοι ρουφιάνοι είχαν αρχίσει να συλλέγουν στοιχεία από την πολιτική και λογοτεχνική δράση μου, επιχειρώντας να αποδείξουν ότι ήμουν συνοδοιπόρος του κ. Καραμπελιά και άλλων στιγματισμένων "κακών", που κυκλοφορούσαμε με ένα χαμόγελο ουτοπίας στα χείλη.
Κάποια στιγμή όμως μπερδεύτηκαν, γιατί θα έπρεπε να αποφασίσουν αν τελικά ήμουν όντως αναρχικός ή μήπως στην πραγματικότητα, ήμουν φασίστας [ιδεολογίες που είναι πολύ κοντινές μεταξύ τους, τουλάχιστον σε ότι αφορά ζητήματα πολιτικής οργάνωσης των λαϊκών κοινοτήτων]
Στο όλο μπέρδεμα συντελούσε και το ότι συχνά έσκαζα μυτη στο αμφιθέατρο, βαστώντας μαζί, ένα αντιτυπο του Εζρα Παουντ και ένα αντίτυπο του Προυντόν...
Τελικά βρέθηκε κάποιος ρουφιάνος, που έκλεισε τον φάκελο μου, με τη μνημειώδη υποσημείωση...
- Δεν θα μας τρελάνει εμάς, αυτό το κωλόπαιδο... Φασίστας ή αναρχικός, ποιος αδειάζει να τον χέσει...
Πάντως φασαρίες δεν προκαλεί...
Από τότε αναρωτιέμαι ρε παιδιά, ποια είναι τελικώς η ψυχοσύνθεση ενός ρουφιάνου και γιατί είναι τόσο μαλάκες, ώστε δεν καταφέρνουν ούτε καν, ενα προφιλ στο φεησμπουκ να διαγραψουν.
[Παρότι, δεν κάμουν τίποτε άλλο όλη τη μέρα, από το να συντάσσουν αναφορές για κακούς φασίστες και αμετανόητους ρατσιστές, που φυσικά σκάζουν μύτη την επόμενη μέρα στα διαδίκτυα, γελώντας με τη μαλακία της αριστερής χαφιεδωσύνης...]




Η αλήθεια είναι ότι η απορία μου άργησε πολύ να βρει πειστική απαντηση.
Συνεβαλε πολυ όμως σ' αυτό, μια ταινία που γυρίστηκε μετα την πτωση του τειχους και εγινε μαλιστα και σινεσουξε - η περιφημη: "οι ζωες των άλλων"

Οσοι την εχουν δει, θα θυμούνται την υπεροχη ψυχογραφία του ρουφιάνου, ο οποίος αναλώνει τη δικιά του ζωή, με το να παρακολουθεί τις ζωές των άλλων, με συνεπεια καποια στιγμη να αντι-ληφθεί ότι αυτος ο ίδιος ηταν απλα ενας ζωντανος νεκρος, που η ζωη του. κυλισε μεσα απο τα χερια του [ή μαλλον τα αυτια του]
Ε λοιπον εδώ είναι το κομβικό σημείο στο ψυχογράφημα ενος χαφιέ.

Αυτά τα αξιολύπητα πλασματάκια της αριστεράς ορθοφροσύνης, είναι απλούστατα ζωντανοί νεκροί, που λόγω το ότι δεν διαθέτουν μια γνησια δικιά τους ιδεολογία και μια αληθινή, δικιά τους ζωή, παρακολουθούν τις ιδεολογίες και τις ζωές των άλλων, ελπίζοντας έτσι, πως θα ζήσουν έστω μια δανεική ζωή, μέσα από δανεικές ιδέες και δανεική πιστη.
Αλλωστε, αυτό ακριβώς που ποθείς πιο πολύ απ όλα, ειναι εκείνο που δειχνεις να μισεις πιο πανω απο καθε τι αλλο. Όπως οι αγαμητες ψευδοπαρθενες, ρουφιανευουν εσαει τις υγιεις και ερωτικες γυναικες, που ζουν τη ζωή, την οποια αυτες δεν θα ζησουν ποτε τους.
Ετσι επιτιθενται και τα αριστερα χαφιεδοτσουρμα στους νεοεθνικιστες της Ευρωπης, που φερνουν ενα νεο ακουσμα και μια νεα ιδεολογια, στην εκφυλισμενη και γηρασμενη ηπειρο μας.
Μισωντας τους, οπως μισει η κότα τον αητό, κάμουν ότι περνάει από το βρώμικο χέρι τους, για να τους κόψουν τα φτερά.
Μόνο που οι ίδιοι δεν είναι πλασμένοι για να πετάξουν...





Κι αν το καλοσκεφθείτε, σε συλλογικό επίπεδο, η αριστερά ήταν πάντα εκείνη που επιχειρούσε να κόψει τα φτερά του έθνους μας, στις πιο μεγάλες στιγμές του.

Στο ξέσπασμα του ελληνοϊταλικού πολέμου [το 40] η αριστερά όχι μονο ηταν απουσα αλλα έκαμε οτι περνουσε απο το χερι της για να αποτρεψει τους Ελληνες να πολεμησουν, επειδη ηταν ακομα σε ισχυ το συμφωνο Ριμπεντροπ - Μολοτωφ.

Οταν παλι απελευθερωθηκε το Γενος μας, μετα την ηττα των Γερμανικων στρατευματων, η αριστερα προκαλεσε τον συμμοριτοπολεμο, ωστε να συνεχισουμε να σερνομαστε ως επαιτες των σχεδιων Μαρσαλ, σε μια εποχη ακριβως οπου τα ευρωπαϊκα εθνη/κρατη [με πρωτη απ όλα τη Γερμανια] εκ-κινουσαν για την πιο απαστραπτουσα περιοδο ακμης των εθνων/κρατών και του ευρωπαϊκου κρατους προνοίας...

Στην σημερνη εποχή, όπου η Ευρωπη οδηγειται σε πολεμο μεχρις εσχατων, απέναντι στους ισλαμιστες λαθροεισβολεις, για άλλη μία φορά η αριστερά επιχειρεί να πραγματοποιησει το ενα και κυριο σχεδιο της - την εξαφανιση των εθνων και προπαντός του Ελληνισμού, ως δράσης και στάσης απεναντι στην Ζωή και στην Ιστορία.


Και είναι ακριβως ο δικός της μηδενισμός, η τραγική έλλειψη μιας πειστικής αφήγησης για την ηθική και πολιτική δράση του ανθρώπου, που προκαλεί το φλεγόμενο μίσος της εναντίον, κάθε νέας ιδεολογίας, που φαίνεται να προσφέρει μια πειστικη Λογική επικυρωση στον πολιτισμό του λευκού ανθρώπου.

Να είσαι αριστερός, σημαίνει να κουβαλάς ένα αδειανό κιβώτιο στην προσωπική και συλλογική σου πορεία, οπως εξαίσια του το απέδειξε ο δικός τους Αρης Αλεξάνδρου.

Αλλά αυτός ακριβώς ο τρόμος του ιδεολογικού, σεξουαλικού και υπαρξιακού σου κενου, σε οδηγεί στο να γίνεις ρουφιάνος, ώστε να αδειάσεις και τα κιβώτια των άλλων.
Γι αυτό και αριστερός, σημαίνει χαφιές εκ προοιμίου...

Τους λυπάμαι...
Πρέπει να είναι μεγάλη δυστυχία να νιώθεις τη συνείδηση σου να βουλιάζει διαρκώς σε ένα κενό, σε ένα Μη Ουδέν, για να ψάχνεις να βρεις πως θα σβήσεις τις ζωές, τις ιδέες και τον λόγο των άλλων.

Είναι σαν να καταδικάστηκες να κρυφακούς ολημερίς τις ερωτικές κραυγές δύο εραστών, αλλά εσύ να είσαι εντελώς ανίκανος...

Λευτερης Πανουσης

Αφιερωμενο εξαιρετικα στο ρουφιανοστουρμο των απλυτων του διαδικτυου και στις αντιφα σκατοφατσες, που κρυβουν τις μουρες τους με κουκουλες...




Λευτέρης Πανούσης

Πηγή

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου