Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

Ιδεολογικά μέτωπα. Όχι καιροσκοπικά «ανοίγματα»…

Του Θανάση Κ.
Ο Σαμαράς άνοιξε ιδεολογικά μέτωπα κατά των αριστερών ιδεολογημάτων. Μας το υπενθύμισε απλώς, την περασμένη Κυριακή από την Ξάνθη. Αλλά
δεν το κάνει μόνο τώρα…Το κάνει εδώ και χρόνια! Σίγουρα από την προεκλογική εκστρατεία για τις εσωκομματικές εκλογές το Νοέμβριο του 2009. Όταν είχε σαρώσει ο ίδιος, υπογραμμίζοντας ότι: «η παράταξη πρέπει να είναι υπερήφανη για τις ιδέες της, κι όχι να τις κρύβει…»!
Και καταγγέλλοντας, ήδη από τότε, την «ιδεολογική ηγεμονία της Αριστεράς», που επικράτησε επί δεκαετίες στην Ελλάδα χωρίς να αμφισβητηθεί ή έστω να απαντηθεί πειστικά από την ίδια τη Νέα Δημοκρατία.

Πράγμα που υπήρξε και το πιο σοβαρό διαχρονικό λάθος της. Αυτό το λάθος δεν το επανέλαβε ο ίδιος ο Σαμαράς, ως αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας. Πολλές φορές, στη Βουλή, και εκτός Βουλής αποδόμησε τα αριστερά ιδεολογήματα. Και εν πάση περιπτώσει, ποτέ δεν ξεστόμισε την απίστευτη… παπάρα: «σέβομαι τους αγώνες της Αριστεράς».

Προσέξτε, όμως! Ο Σαμαράς ποτέ δεν έκανε και το αντίθετο σφάλμα: Ποτέ δεν παρασύρθηκε από τον πειρασμό της μισαλλοδοξίας. Ποτέ δεν προσέβαλε τους απλούς αριστερούς ανθρώπους για τις πεποιθήσεις τους. Κατήγγειλε απερίφραστα «τις ακρότητες και τις ιδεοληψίες της Αριστεράς»… Αλλά η πολεμική του ήταν ιδεολογική αντιπαράθεση. Δεν ήταν και δεν θα μπορούσε να είναι κήρυγμα πολιτικού μίσους. Αντιμετώπιζε πάντα τους αριστερούς ως «πεπλανημένους συνέλληνες», όχι ως «εχθρούς τους έθνους» ή… «μιάσματα»! Και αντιστάθηκε αποφασιστικά στη στάση σοβαρής μερίδας της Αριστεράς που τείνει να βλέπει κάθε δεξιό ως «μίασμα»! Αυτό το πολέμησε ως το τέλος. Κι ήταν ο μόνος που το έκανε τότε…
Κι ακόμα το πολεμάει. Κι είναι από τους λίγους που το κάνουν σήμερα… Ευτυχώς τώρα πλέον υπάρχουν και στη Νέα Δημοκρατία και εκτός αυτής και άλλοι που το κάνουν σωστά: ανοικτά ιδεολογικά μέτωπα προς την Αριστερά, όμως χωρίς κήρυγμα πολιτικού μίσους προς τους αριστερούς.

Αυτή είναι, άλλωστε, η μεγάλη αστική παράδοση: Συζητάμε μαζί τους, είμαστε αυστηροί μαζί τους όταν πρέπει, δεν αφήνουμε τίποτε να πέσει κάτω, αλλά τους σεβόμαστε ως ανθρώπους, και δεν καλλιεργούμε μίσος και διχασμό στο λαό μας Πράγματι, αυτή είναι η μεγάλη αστική παράδοση σε όλο τον κόσμο και σε όλες τις εποχές. Στην Ελλάδα βέβαια, αυτή η παράδοση είχε εγκαταλειφθεί  εδώ και χρόνια…

Και τώρα επιστρέφουμε σιγά-σιγά, σε όσα δεν έπρεπε να είχαμε σταματήσει ποτέ να κάνουμε: Ιδεολογικά μέτωπα και συνεχείς οριοθετήσεις απέναντι στην αριστερή ιδεολογία. Που στην Ελλάδα είναι ακόμα «ηγεμονική», ενώ παντού αλλού στον κόσμο (και ιδιαίτερα στις χώρες που «δοκίμασαν» τον υπαρκτό σοσιαλισμό) είναι απολύτως περιθωριακή. Υπήρξαν ασφαλώς και εξαιρέσεις: Ο Ευάγγελος Αβέρωφ (πολιτικό παιδί του οποίου υπήρξε ο Αντώνης Σαμαράς) σήκωσε τη σημαία των συντηρητικών αξιών ήδη από το πρώτο μισό της δεκαετίας του ’80. Και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης (την υποψηφιότητα του οποίου για αρχηγία στη ΝΔ στήριξε αποφασιστικά τότε, ο νεαρός Αντώνης Σαμαράς) σήκωσε τη σημαία των φιλελεύθερων ιδεών στην επόμενη δεκαετία. Αλλά το σφάλμα που γίνονταν τότε, ίσως και λόγω ιστορικών συγκυριών της εποχής, ήταν πως πολλοί στη ΝΔ έβλεπαν τις συντηρητικές αξίες και τις φιλελεύθερες απόψεις ως «αμοιβαία αποκλειόμενα». Ενώ ήταν απολύτως «συμπληρωματικά» για το αστικό ιδεολογικό οπλοστάσιο.

Άλλωστε, παντού αλλού, κάθε ιδεολογική αναγέννηση του αστικού κόσμου έγινε με αστικές και φιλελεύθερες αξίες ιδέες. Όχι με το ένα από τα δύο. Και με τα δύο! Αλλιώς δεν στέκει κανένα από τα δύο… Ο ίδιος ο Αντώνης Σαμαράς, άλλωστε, και στα νιάτα του και αργότερα, δεν ήταν ποτέ το ένα ή το άλλο. Ήταν και τα δύο, και ακόμα παραπάνω… Ποτέ του δεν διανοήθηκε να διαλέξει: «συντηρητικός» ή «φιλελεύθερος». Ήταν συντηρητικός στις αξίες του, φιλελεύθερος στις πεποιθήσεις του, και τελικώς «υπερβατικός» στην σύνθεσή τους. Κι αυτό δυσκολεύθηκε το παλαιό «κατεστημένο» της Νέας Δημοκρατίας να  καταλάβει. Έπρεπε να έλθει ο Τσίπρας για να το συνειδητοποιήσουν. Όταν κάποτε ο Σαμαράς κατήγγειλε τους ακραίους και τις ακρότητες του ΣΥΡΙΖΑ, κάποιοι στη Νέα Δημοκρατία ενοχλήθηκαν.Τώρα οι ίδιοι καταγγέλλουν σε πολύ υψηλούς τόνους «τις ακρότητες του ΣΥΡΙΖΑ»! Που ήταν ορατές, βέβαια από τότε…

Έπρεπε όμως, να έλθει ο ΣΥΡΙΖΑ στη διακυβέρνηση και να αρχίσει να ξεθεμελιώνει τα πάντα, για να αντιληφθούν κάποιοι, αυτό που ήταν ορατό δια γυμνού οφθαλμού από τότε. Ας είναι. Κάλλιο αργά… Αυτή η «υστέρηση» της Νέας Δημοκρατίας, ωστόσο, στοίχισε πολύ ακριβά. Και ακόμα στοιχίζει. Ένα σημαντικό μέρος της παράταξης, την εγκατέλειψε. Και πρέπει να συσπειρωθεί και πάλι… Δεν αναφέρομαι σε αυτούς που πήγαν στη ΧΑ. Αυτοί ούτε όλοι από τη Νέα Δημοκρατία προέρχονται ούτε είναι και τόσο πολλοί. Ακόμα τουλάχιστον…   Από το 6% περίπου που πήρε η ΧΑ στις τελευταίες εκλογές (380 χιλιάδες ψηφοφόρους), τα δύο τρίτα περίπου υπήρξαν παλαιοί ψηφοφόροι της ΝΔ. Δεν αναφέρομαι ασφαλώς ούτε και σε αυτούς που πήγαν στους ΑΝΕΛ. Αυτοί ήταν λιγότερο από 4% στις τελευταίες εκλογές (210 χιλιάδες ψηφοφόρου περίπου και τώρα πια, πολύ λιγότεροι, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις). Όλες αυτές οι απώλειες μαζί αθροίζουν περί τις 8 ποσοστιαίες μονάδες. Ούτε 400 χιλιάδες συνολικά!

Κι αν αφαιρέσει κανείς κι άλλες 4 ποσοστιαίες μονάδες που πήγαν στο ΣΥΡΙΖΑ το 2015 (και ήδη παλιννοστούν  με τύψεις και ενοχές για το κακό που έκαναν στον… εαυτό τους πρώτα απ’ όλα), η συνολική απώλεια της παράταξης προς άλλα κόμματα στα έξη χρόνια της κρίσης, είναι λιγότεροι από 600 χιλιάδες…
Ενώ το ΠΑΣΟΚ έχασε μέσα σε δυόμιση χρόνια (2009-2012), 31% του συνολικού εκλογικού σώματος: περί τα 2 εκατομμύρια ψηφοφόρους!
Και ο ΣΥΡΙΖΑ χάνει στον ενάμιση χρόνο της διακυβέρνησής του πάνω από τους μισούς ψηφοφόρους του, γύρω στις 18 ποσοστιαίες μονάδες (κοντά στο ένα εκατομμύριο)! Επαναλαμβάνω, μέσα σε μόλις ενάμιση χρόνο!
Η Νέα Δημοκρατία λοιπόν, άντεξε! Δεν είχε την τύχη του ΠΑΣΟΚ ούτε τη διαφαινόμενη τύχη του ΣΥΡΙΖΑ!

Ο Σαμαράς κυβέρνησε σε πολύ δύσκολη περίοδο, πήρε πολύ δύσκολες αποφάσεις, αλλά κράτησε τις δυνάμεις του. Έχασε μόλις 1,83% στο διάστημα της διακυβέρνησής του. Όταν άλλα κεντροδεξιά κόμματα στην Ευρώπη (Ισπανία, Πορτογαλία) έχασαν 12-14%. Κι όταν άλλα κεντροαριστερά κόμματα και στην Ελλάδα (π.χ. το ΠΑΣΟΚ επί ΓΑΠ), αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη (Σοσιαλδημοκρατες στη Γερμανία ή Σοσιαλιστές της Γαλλία, ή Εργατικοί στη Βρετανία) έχασαν από 20 ως 30% την περασμένη δεκαετία!


Παρ’ όλα αυτά, από τα 3-3,5 εκατομμύρια ψηφοφόρων που είχε η Νέα Δημοκρατία στις αρχές της περασμένης δεκαετίας, έχουν απομείνει τα μισά περίπου.
1 εκατομμύριο 830 χιλιάδες έδωσαν τη νίκη στο Σαμαρά τον Ιούνιο του 2012.
1 εκατομμύριο 724 χιλιάδες κράτησε ο Σαμαράς το Γενάρη του 2015.
1 εκατομμύριο 540 χιλιάδες πήρε ο Μεϊμαράκης το Σεπτέμβρη του 2015.

Όπως είδαμε, οι συνολικές απώλειες προς άλλα κόμματα (ΧΑ, ΑΝΕΛ, ΣΥΡΙΖΑ) υπήρξαν όλα αυτά τα χρόνια γύρω στις 600 χιλιάδες!
Μέχρι τα 3-3,5 εκατομμύρια λείπουν κοντά στο ένα εκατομμύριο ψηφοφόροι!
Ακόμα κι αν αφαιρέσει κανείς «δημογραφικούς» παράγοντες και τη φυγή αρκετών (νέων κυρίως) στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια, πάλι μένει ένα υπόλοιπο 700 χιλιάδων ψηφοφόρων (και πλέον) με δύο χαρακτηριστικά:

--Δεν ψηφίζουν άλλα κόμματα.
--Αλλά κάνουν αποχή!

Κι αν λάβει κανείς υπ’ όψιν, ότι το 2015 (ιδιαίτερα το Γενάρη, επί αρχηγίας Σαμαρά) τη ΝΔ την ψήφισαν παλαιότεροι ψηφοφόροι άλλων κομμάτων (κι έτσι κράτησε τις δυνάμεις της παράταξης ο Σαμαράς), οι παραδοσιακοί Νεοδημοκράτες που κάνουν πλέον σταθερά αποχή, είναι πολύ πάνω από 700 χιλιάδες! Μάλλον πλησιάζουν το εκατομμύριο.
Αυτούς δεν τους θέλει κανείς;
Ποιος θα τους συσπειρώσει;
Και πως;
Αυτοί οι συστηματικώς πλέον «απέχοντες» από την κάλπη παλαιοί νεοδημοκράτες (που, όμως, δεν διαβαίνουν το «Ρουβίκωνα» να πάνε να ψηφίσουν άλλα κόμματα) προφανώς δεν γουστάρουν «κεντρώα ανοίγματα».
Ούτε τους προσελκύει κάθε «ψεκασμένος» που το παίζει «υπερπατριώτης» κι ύστερα τα βρίσκει αμέσως ή εμμέσως με τους εχθρούς της παράταξης…
Παραμένουν δεξιοί ή κεντροδεξιοί, παραμένουν σοβαροί, αλλά είναι πάνω απ’ όλα αυστηροί.
Κάποιοι απ’ αυτούς ενοχλήθηκαν και με το Σαμαρά που «κυβέρνησε με το Βενιζέλο». Μετά είδαν και κατάλαβαν…
Είδαν (εκ των υστέρων βέβαια) ότι ο Σαμαράς «μαζί με το Βενιζέλο» έκανε αληθινό ανορθωτικό έργο για τη χώρα. Έργο που τώρα ο Τσίπρας κατεδαφίζει…

Είδαν και τη σοβαρή στάση που κράτησε ο Βενιζέλος μετά το Γενάρη του 2015, χωρίς τα «παπατζιλίκια» και τις «ίσες αποστάσεις» άλλων πασόκων στη συνέχεια…
Κατάλαβαν και πόσο απαραίτητο είναι να φύγει ο Τσίπρας πλέον.
Αλλά δεν είναι και τόσο εύκολο να εγκαταλείψουν την «αποχή» και να ξανα-συσπειρωθούν στην παράταξη…
Είναι όμως, πολλοί. Παρά πολλοί.
700 χιλιάδες με 1 εκατομμύριο ψηφοφόροι, παλαιότεροι νεοδημοκράτες που κάνουν τώρα πια «αποχή», ήδη από το 2009 και μετά, είναι αρκετά παραπάνω (ως μιάμιση φορά παραπάνω) απ’ ό,τι οι ψηφοφόροι ΌΛΩΝ των «κεντρώων» κομμάτων  μαζί! (άθροισμα στις εκλογές του 2015: Δημοκρατική Συμπαράταξη + Ποτάμι + Ένωση Κεντρώων, γύρω στις 650 χιλιάδες!)
Και βεβαίως, από τους ψηφοφόρους των κεντρώων κομμάτων, η ΝΔ δεν θα μπορούσε να «λεηλατήσει» πάνω από το ένα τρίτο το πολύ! (200-220 χιλιάδες maximum). Το υπόλοιπο είναι μάλλον «ασυμπίεστο» πλέον…
Κι ακόμα, λεηλατώντας τα «κεντρώα κόμματα», η σημερινή Νέα Δημοκρατία κινδυνεύει να μείνει μετά τις εκλογές χωρίς κυβερνητικό εταίρο.
Αν τους «λεηλατήσει», με ποιόν θα κυβερνήσει αύριο;
Και τι θα συμβεί, αν η ΝΔ νικήσει καθαρά το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση;
Και καλά να έχει (οριακή) κοινοβουλευτική αυτοδυναμία. Αλλά, αν δεν έχει;

Η Νέα Δημοκρατία λοιπόν, κάνοντας «μονομερές άνοιγμα στο κέντρο»:

Πρώτον, «λεηλατεί» τους δυνητικούς μετεκλογικούς εταίρους της.
Δεύτερον, διεκδικεί εκλογικά οφέλη 220 πρόσθετων χιλιάδων ψηφοφόρων το πολύ, την ώρα που στα δεξιά της υπάρχει μια τεράστια δεξαμενή 700 χιλιάδων μέχρι 1 εκατομμύριο «παραταξιακών ψηφοφόρων» που βρίσκονται παγίως πλέον σε στάση αποχής και που τα κεντρώα ανοίγματα της ΝΔ τους «ξενερώνουν» εντελώς.
Τρίτον, υπάρχει και ο κίνδυνος πρόσθετων «διαρροών» από τη ΝΔ, αν συνεχιστούν τα «κεντρώα» ανοίγματα που ήδη έχουν διώξει πολλούς παραδοσιακούς ψηφοφόρους της.

Είναι προφανές, λοιπόν, πως η ΝΔ χρειάζεται αμφίπλευρη διεύρυνση!
Όχι μονόπαντα ανοίγματα στο κέντρο…  
Άλλωστε, είναι πια το μόνο κόμμα που μπορεί στις επόμενες εκλογές να διώξει τον Τσίπρα από την κυβέρνηση. Κι αυτό αρκετό «δέλεαρ» για να την ψηφίσουν πολλοί που δεν την έχουν ψηφίσει ως τώρα, ανεξαρτήτως ιδεολογικών ανοιγμάτων. Δεν χρειάζεται «πολιτικά ανοίγματα στο κέντρο»…

Ιδεολογικά μέτωπα κατά της Αριστεράς χρειάζεται.
Εξ άλλου, ο καλύτερος «χορηγός» της Δεξιάς είναι πια ο ίδιος ο Τσίπρας!
Φτάνει η ΝΔ να ανοίξει τα μέτωπα της και προς την Αριστερά και προς την «πολιτική ορθότητα». Όπως κάνουν όλα τα δεξιά ή κεντροδεξιά κόμματα παντού στον κόσμο. Ιδιαίτερα τώρα που η Αριστερά είναι πια παντού ανυπόληπτη και φθίνουσα, ενώ η «πολιτική ορθότητα» κι αυτή καταρρέει.
Άλλωστε, όταν μιλάνε για «κέντρο» σήμερα, κανείς δεν καταλαβαίνει το φιλελεύθερο πατριωτικό κέντρο του Ελευθερία Βενιζέλου! Ούτε το δημοκρατικό κέντρο του Γεωργίου Παπανδρέου. Ούτε το λαϊκίστικο και αριστερόστροφο κέντρο του Ανδρέα Παπανδρέου…

Μάλλον καταλαβαίνουν ένα κεντρώο άνοιγμα στην «πολιτική ορθότητα»!
Αυτή η μασκαρεμένη «πολιτική ορθότητα» πλασάρεται εις τα καθ’ ημάς ως «κέντρο» πλέον. Και είναι απολύτως απωθητική. Πολύ δύσκολο να προσελκύσει οποιονδήποτε, την ώρα που καταρρέει παντού!
Συμπέρασμα! Αμφίπλευρη διεύρυνση, επειγόντως!
Για να μεγιστοποιήσει η ΝΔ την εκλογική της επιρροή.
Για να μπορέσει να κυβερνήσει μετά με σταθερότητα.
Για να μπορέσει να ανατάξει τη μεσαία τάξη, χωρίς την οποία δεν πάει πουθενά. Και για να σηματοδοτήσει την ηγεμονία των αστικών ιδεών. Κόντρα στην ηγεμονία των αστικών ιδεοληψιών και των ακροτήτων της «πολιτικής ορθότητας».

Αμφίπλευρη διεύρυνση, εδώ και τώρα!

Μην κάνετε το ολέθριο σφάλμα, να θεωρείτε τους δικούς μας ψηφοφόρους ως «δεδομένους» προκειμένου να προσελκύσετε «καινούργιους». Μπορεί να μας εγκαταλείψουν πολλοί «δεδομένοι», χωρίς να μας έλθουν πολλοί καινούργιοι…
Πολύ περισσότερο, όταν το παγκόσμιο «εκκρεμές» γυρίζει ήδη προς την αντίθετη πλευρά.
Κάνοντας αμφίπλευρη διεύρυνση (από τον Γεωργιάδη και το Βορίδη ως τον Βασίλη Οικονόμου της ΔΗΜΑΡ), ο Σαμαράς άντεξε την πίεση πριν συμβούν ακόμα όλα αυτά τα κοσμοϊστορικά που συμβαίνουν τώρα.

Σε πολύ πιο ευνοϊκές συνθήκες σήμερα, με τις τωρινές πρωτοφανείς εξελίξεις διεθνώς, και μετά το σοκ της Ελληνικής κοινωνίας από την τραγική διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, η αμφίπλευρη διεύρυνση τώρα μπορεί να εκτοξεύσει τη Νέα Δημοκρατία!
Αμφίπλευρη διεύρυνση, λοιπόν!

Όχι μονόμπαντα «ανοίγματα» στο… πουθενά.


Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου