Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Εθνομάρτυρας Παύλος Μελάς. Απο το «Εγώ» στο «Εμείς».

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
 Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος
 Email. panoschatzigeorgiadis@gmail.com

 «Δεν υπήκουσα παρά είς μίαν ιδέαν, το να φανώ χρήσιμος είς τον πλησίον και είς τον τόπον μου.» Παύλος Μελάς ...
Στην σημερινή μας εποχή, μιάν εποχή άκρατου υλισμού, απαξίωσης των Εθνικών ιδεωδών, μιάν εποχή απωλείας , χασίματος του προσανατολισμού της νεοελληνικής κοινωνίας και πανταχόθεν κοινωνικής και άλλης διάλυσης και σήψης, η θυσία του εθνομάρτυρος Παύλου Μελά, μία θυσία οικιοθελής και εν πλήρει συνειδήσει, φαντάζει πραγματική τρέλλα. Και τότε φυσικά, στις απαρχές του 20ου αιώνα, η κατάσταση και το κλίμα της εποχής, δεν ευνοούσε τους ηρωισμούς. Ήταν μιά εποχή εθνικής απομόνωσης, μιά εποχή στο λυκαύγες του 20ου αιώνα, λίγα χρόνια μόλις μετά το «ατυχές» 1897 και την προδιαγεγραμμένη, αν οχι προγραμματισμένη ήττα της Ελλάδος απο την Τουρκία, σε έναν πόλεμο δίχως ουσιαστική αιτία, αλλά που έσπρωξε την χώρα στο χείλος της ολικής καταστροφής.

  Μέσα σε αυτό το κλίμα της Εθνικής κατάπτωσης και της ταπείνωσης, έρχεται ως κεραυνός εν αιθρία η θυσία του Μελά, να κινήσει και πάλι τα λιμνάζοντα ύδατα της συλλογικής ψυχής , να παραδειγματίσει δια το ορθόν, να διδάξει και να θυμήσει την θυσία για το σύνολο, απαξιώνοντας συνάμα τον ατομισμόν. Έναν ατομισμόν, ο οποίος οδηγεί πάντοτε είς τον μαρασμόν και είς τον Θάνατο τις κοινωνίες που τον ελάτρεψαν.

  Ο Παύλος Μελάς δεν έχει καμιάν ανάγκη να θυσιαστεί για την πατρίδα. Είναι γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας με εξασφαλισμένο παρόν και μέλλον, με οικονομική άνεση, αναθρεμένος με τους τρόπους της κοινωνικής του τάξεως, παντρεμένος με την οικογένεια και τα παιδιά του και απο όσο μπορεί κάποιος να φανταστεί, φανερά ευτυχής απο τούτο τον γάμο του με την Ναταλία Δραγούμη, την «Νάτα» του όπως την αποκαλεί στις κατ ιδίαν επιστολές του.

  Είναι το απόλυτο παράδειγμα αν το θέλετε, του ανθρώπου ο οποίος έχει πολλά να χάσει και τίποτε να κερδίσει απο μιάν θυσία οικειοθελή. Όμως μέσα του, ο Μελάς δεν είναι ο στρατιωτικός της υψηλής κοινωνίας, ο τακτοποιημένος, ο βολεμένος με οτι έχει. Λαχταρά αυτό που δεν έχει κι αυτό που δεν έχει είναι το όραμα μιάς μεγάλης Ελλάδας, μιάς Ελλάδας αδικημένης απο τις καταστάσεις, τις γεωπολιτικές συνθήκες και απο τις «μεγάλες δυνάμεις», μιάς Ελλάδας, η οποία προσπαθεί να επανεύρει την πρώτη της εικόνα, να πατήσει γερά στα πόδια της και να βαδίσει ως της αρμόζει αναμεταξύ των εθνών.

  Είναι μιά Ελλάδα η οποία ζεί όπως - όπως μοιάζοντας περισσότερο με προτεκτοράτο, παρά με κανονική χώρα κι ο Μελάς δεν είναι ο άνθρωπος που του αρέσει να ζεί όπως - όπως, δεν είναι ο άνθρωπος της βολής και της προσωπικής τακτοποίησης. Έτσι, εγκαταλείπει τα πάντα. Το μεγαλοαστικό του περιβάλλον, την ευτυχισμένη οικογένεια του, την θαλπωρή και την ασφάλεια που του προσφέρει η ύλη και γίνεται ο ίδιος «πυρσός ελευθερίας». Κάνει πράξη οτι ο άλλος εθνομάρτυρας και συγγενή του υποστηρίζει, κάνει πράξη την προσωπική ευθύνη του κάθε ανθρώπου έναντι στο σύνολο και πέφτει αυτός πρώτος στην φωτιά, ώστε να παραδειγματίσει και τους υπόλοιπους.

  Το παράδειγμα του είναι πιο σημαντικό και απο την ίδια του την ζωή, την τακτοποιημένη πλήρως και σε όλα τα επίππεδα. Η αγωνία του για την τύχη του Έθνους, ξεπερνά κάθε ιδιοτέλεια, κάθε νοιάξιμο προσωπικό, κάθε ατομικό «θέλω» και έτσι πίπτων για την μακρινή Μακεδονία (μακρινή για το μικρό στο μυαλό και στην ψυχή νεοελληνικό κρατίδιο των Αθηνών), δίνει στόχο και όραμα σε έναν ολάκερο λαό. Έναν λαό ο οποίος προσπαθεί να ξανάβρει αίτιο για να ζεί και να υπάρχει με αξιοπρέπεια.

  Σήμερα, ο Μελάς δεν είναι μερικοί σκονισμένοι πίνακες ξεχασμένοι αναμεταξύ των άλλων ηρωικών μορφών της νεοελληνικής ιστορίας. Δεν ημπορεί να είναι μερικές γραμμές μνήμης σε μιάν εφημερίδα ή λίγες λέξεις σε ένα λογίδριο που του απευθύνουμε εκτελώντας μιάν κοινωνική υποχρέωση. Ο Μελάς κάθε φορά όπου η πατρίδα τον χρειάζεται, κάθε φορά όπου η πατρίδα μένει άβουλη, κουρασμένη και συνάμα πικραμένη για να ξαποστάσει στις πέτρες της ιστορικής της διαδρομής, έρχεται πάντα.

  Έρχεται πάντα και της δίνει το χέρι, δίνει το όραμα σε όσους μπορούν να τον δούν πέρα απο μιάν απλή ιστορία στα σκονισμενα βιβλία ενός παλαιοβιβλιοπωλείου, να συνεχίσουν να ζούν με αιτία. Ο Μελάς, είναι ο άνθρωπος – σύμβολο του ατόμου ο οποίος ξεβολεύεται για τους άλλους. Δεν υπολογίζει το άτομον και απο το «Εγώ», πηγαίνει στο Μακρυγιαννικό «Εμείς». Ο Μελάς επίσης δεν έχει ανάγκη όπως και όλοι οι ήρωες μας, μουσειακής αντιμετώπισης με αναφορές κάθε χρόνο σε μιάν εφημερίδα, αλλά είναι ο ίδιος σημείο αναφοράς για όλους εμάς όπου δυστυχώς σήμερα έχουμε ανάγει το άτομο σε υπερθετικό βαθμό και έχουμε πετάξει στο περιθώριο το σύνολο. Και αυτή μας η συμπεριφορά εξηγεί το γιατι η χώρα υποφέρει όπως υποφέρει.

  Η αγωνία όσων πάλαιψαν για αυτόν τον τόπο, (μία απο τις αγωνίες τους), θα είναι πάντα μήπως και οι επόμενοι δεν αντιληφθούν το γιατι έπεσαν, μην τυχόν και τους αντιμετωπίσουν ως εκθέματα μέσα στο μουσείο της πλούσιας ιστορίας του Ελληνισμού, μην τυχόν και δούν στον αγώνα τους την ματαιοδοξία της υστεροφημίας.

  Οχι. Ο Παύλος Μελάς δεν έπεσε ώστε να μας δώσει το δικαίωμα να τον μνημονεύουμε. Έπεσε με πλήρη συναίσθηση της θυσίας του για τους σύγχρονους του, αλλά το κυριότερο για όσους θα έλθουν να γεννηθούν έπειτα απο αυτόν, έπεσε για τον ανώτερο άνθρωπο όπου και ο ίδιος υπήρξε. Έπεσε τέλος για εκείνη την αιώνια ιδέα της πατρίδας την οποία εμείς σήμερα εξευτελίζουμε με κάθε αφορμή, υπογράφοντας με το αίμα του το συμβόλαιο αναμεταξύ του Θεού και του ανθρώπου του ανώτερου, που δεν τον αγγίζει το δικό του σήμερα, αλλά ατενίζει μονάχος την προσωπική, την ατομική του ευθύνη και την αιωνιότητα.

  ΑΘΑΝΑΤΟΣ !

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου