Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2016

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ ΚΑΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ

Όσα ειλικρινά ακολουθούν στο πλαίσιο της ταπεινής παρέμβασης μου, αποτελούν απλή καταγραφή των όσων λέγουν και υποστηρίζουν...
καθημερινά, οι πολίτες οι οποίοι εμμένουν να διαμορφώνουν-διεκπεραιώνουν την πεζή καθημερινότητα τους, έξω από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα της πολιτικής ίντριγκας των ημερών (δείγμα μικροπολιτικής αντίληψης) και των συχνών μελαγχολικών αποκαλύψεων, αναφορικά με τη δράση προσώπων, φορέων και οργάνων της δημόσιας ζωής της χώρας, που σε βάθος χρόνου, νομοτελειακά, δίχως εξαίρεση, γεννούν δυσπιστία, θλίψη, οργή και απογοήτευση, στις ψυχές της συντριπτικής πλειοψηφίας των ενεργών πολιτών της κοινωνίας έναντι των πολιτικών θεσμών της χώρας.

  Χωρίς την προσφυγή σε ιδιαίτερα μέσα επιστημονικής αυθεντίας, μακράν οποιασδήποτε μορφής κοινωνικής διαμαρτυρίας και κοινωνικού συντηρητισμού, από τη θέση του ενεργού παρατηρητή των κοινωνικοπολιτικών δρώμενων της χώρας, εκτιμώ ότι για πρώτη φορά, μεταπολιτευτικά, τίθεται επί της ουσίας το ζήτημα των σχέσεων ανάμεσα στη ριζοσπαστική, προοδευτική, μεταρρυθμιστική κοινωνία και στα εμπόδια που χρόνια, παραθέτουν οι παραδοσιακές δομές του κράτους και του ευρύτερου πλέγματος των κατεστημένων συμφερόντων που συνδέονται με αυτά, στα πλαίσια του κοινωνικοπολιτικού συστήματος της χώρας.

  Διαπιστώνω ότι, μια σοβαρή, δομική αντίφαση, κυριαρχεί ανάμεσα στο ιδεολογικό περιεχόμενο των κοινωνικών διακηρύξεων των πολιτικών οργανισμών και της πολιτικής στρατηγικής που αυτοί χαράσσουν, ως προς την άνοδο τους στην εξουσία. Ενώ ο χαρακτήρας των κοινωνικοπολιτικών προτάσεων τις οποίες επικοινωνούν στο λαό και η ποιότητα των οραμάτων τα οποία εκφράζουν- ευαγγελίζονται, προεκλογικά, εστιάζεται σε μια ανανεωτική, καταγγελτική, κριτική στάση κατά των συμβατικών, πελατειακών και λαϊκίστικων μεθόδων της κακώς κείμενης εξουσίας, ενώ υποκριτικά διαρρηγνύουν τα κομματικά ιμάτια τους, στην πράξη δυστυχώς, η πολιτική στρατηγική που τελικώς επιλέγουν, ασκούν και ακολουθούν, εδράζεται, δίχως άλλο, στον προσεταιρισμό και στη στήριξη όλων αυτών των μηχανισμών εξουσίας, που δήθεν, αντιστρατεύονται και πολεμούν στο όνομα της δημοκρατίας, του εκσυγχρονισμού και της σύνολης προόδου.

  Δηλαδή μέσα από μια κάθετη, λεκτική ρήξη με την πελατειακή νοοτροπία, την συντεχνιακή, δεσποτική αντίληψη του κράτους και της κοινωνίας, την πολιτισμική παρακμή, τον πολιτικό τυχοδιωκτισμό, την έλλειψη κοινωνικής αλληλεγγύης, την απουσία πολιτικού ήθους, ύφους, την συγκέντρωση και την εκμετάλλευση της οικονομικής εξουσίας και όχι μόνον στα χέρια λίγων, στην πράξη δυστυχώς, η πολιτική στρατηγική την οποία, οι υφιστάμενοι πολιτικοί οργανισμοί και το πολιτικό προσωπικό, σήμερα, επιλέγουν, κατατείνει στην πλήρη ταύτιση με τα πρωτογενή αίτια και τις αντίστοιχες εστίες τους. Για αυτό, ανάμεσα στην ιδεολογική ρήξη που οι ίδιοι επαγγέλλονται, κατά των μηχανισμών αυτών και στη στρατηγική ανακολουθία της πολιτικής τους δράσης, συμπεριφοράς, εντυπωσιάζει πάντα η χασματική απόσταση, δεδομένου ότι ως τεκμαίρεται από την απτή καθημερινή πραγματικότητα, τίποτε δεν τους εμποδίζει από την στρατηγική ταύτιση μαζί τους.

  Συνεπώς, υπ’ αυτή την έννοια, δε νομιμοποιούνται φρονώ οι πολιτικοί οργανισμοί και το πολιτικό προσωπικό με την κενή, ρητορική, παραληρηματική φλυαρία αλλά και τη δίγλωσση, στρατηγική ταυτότητα λειτουργίας, να αναγορεύονται σε τιμητές του νέου, όταν από τη μια, αναγνωρίζουν και επισημαίνουν τα προβλήματα και την γενεσιουργό αιτία τους, ενώ από την άλλη, με περίσσεια υποκρισία, πολιτικό θράσος, ανερυθρίαστα, συμπλέουν με τους μηχανισμούς (περίπτωση νέων τηλεοπτικών αδειών) που προκαλούν και συντηρούν τα ως άνω κομβικά προβλήματα. Το μέλλον της χώρας, δεν μπορεί να υποθηκεύεται στο διηνεκές, από τον πολιτικό λαϊκισμό των πολιτικών εκφραστών του παρωχημένου χθες και ασφαλώς, δεν επιτρέπεται να διακυβεύεται από μικροπολιτικούς χειρισμούς και ανιστόρητους προσωπικούς εγωισμούς.

Η κοινωνία, με το απέραντο αναξιοποίητο δυναμικό, ζητεί από το σύνολο των πολιτικών οργανισμών της χώρας, την απελευθέρωση και τον αναπροσανατολισμό της καθημερινής πολιτικής δράσης τους, από τα στεγανά της συμβατικής πολιτικής πρακτικής, με αιχμή τους συνήθεις μικροπολιτικούς λεκτικούς ακροβατισμούς. Θέλει πορεία δημιουργική και συμβατή με τα συμφέροντα, τις ανάγκες, τα όνειρά και τα σύνθετα προβλήματα της. Η πολιτική ως φορέας ευθύνης, μπορεί και πρέπει να γίνει ξανά, πράξη καθημερινής συμπεριφοράς, δυνατότητα επικοινωνίας, αυτογνωσίας, πεδίο ελευθερίας και δημιουργίας της ενεργούς κοινωνικής και πολιτικής συνείδησης των πολιτών. Πρόκειται για έναν στόχο αληθινά εθνικό και ικανό, αν μη τι άλλο, να χαράξει νέα σύνορα στην πολιτική σκηνή της χώρας.

 Χρήστος Κ. Μακρίδης Εκπαιδευτικός
 - Καθηγητής Μ.Ε. Πολιτικός Επιστήμων
 - Τεχ. Γεωπόνος - Παιδαγωγός

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου