Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Σκέψεις περὶ «εὐθανασίας»

Πριν από μερικές ημέρες έδωσε τέλος στη ζωή του ένας γνωστός δημοσιογράφος, επειδή είχε καρκίνο και ήθελε να φύγει από τη ζωή με αξιοπρέπεια, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος δημόσια...
Την πράξη του αυτή την αποκάλεσε υποβοηθούμενη «ευθανασία», όπως και πολλοί άλλοι.. Πολλά ΜΜΕ μονοπώλησαν την είδηση αυτή με την στοχευμένη προπαγάνδα περί του ελεύθερου τρόπου επιλογής της αποχώρησής μας από αυτή τη ζωή, είτε με ιατρική βοήθεια (ανώδυνα) είτε με αυτοχειρία (επώδυνα). Όπως και να την εκτελέσει κάποιος αυτή την ενέργεια είναι το ίδιο πράγμα, ήτοι αυτοκτονία ή αυτοχειρία. Η πράξη αυτή προωθείται μεθοδικά ως γενναία και αξιοπρεπής από κύκλους, οι οποίοι δεν έχουν ιδέα από τη διδασκαλία της εκκλησίας μας περί της μετά θάνατον (του σώματος) ζωήν. Στην πραγματικότητα δεν πρόκειται για γενναία πράξη, διότι ο κάθε αυτόχειρας δεν διαθέτει το θάρρος για να αντιμετωπίσει τις δοκιμασίες που μας επιτρέπει ο Δημιουργός μας και Κυρίαρχος της ζωής και του θανάτου, Κύριος Ιησούς Χριστός, ο οποίος επάτησε τον θάνατον και μας χάρισε την αιώνιον ζωήν. Οι στιγμές αυτές της κάθε δοκιμασίας διευκολύνουν την ταπείνωση, διανοίγουν την οδό της θεϊκής αναζήτησης και προκαλούν το θαύμα και το σημείο της θεϊκής χάριτος και παρουσίας. Υπόψη δε ότι αρκετοί άνθρωποι θεραπεύτηκαν την τελευταία στιγμή πριν από το θάνατο, με θαυματουργικό τρόπο, αλλά και πολλοί καρκινοπαθείς έχουν γεμίσει τον Παράδεισο, σύμφωνα με τον Άγιο Παϊσιο, διότι ουδείς γνωρίζει το θέλημα του Θεού. Η αυτοχειρία, επί πλέον, δεν είναι ούτε πράξη αξιοπρεπής, διότι περιφρονείται και πετιέται σαν σκουπίδι το θαυμάσιο δημιούργημα, το σώμα μας, με το οποίο ζήσαμε μαζί για πολλά χρόνια και για το οποίο δεν είμαστε άξιοι να κατασκευάσουμε ούτε μία τρίχα του. Την ίδια ημέρα, τελείως συμπτωματικά, έφυγε φυσιολογικά από τη ζωή λόγω γήρατος, ο αείμνηστος καθηγητής θεολογίας Νικ. Π. Βασιλειάδης (αιωνία του η μνήμη), ο οποίος έγραψε το 1980 ένα θαυμάσιο βιβλίο με τον τίτλο «Το Μυστήριο του Θανάτου». Όταν το διάβασα για πρώτη φορά βρήκα μεγάλη ωφέλεια και σε συνδυασμό με το προαναφερθέν γεγονός της αυτοκτονίας ενός συνανθρώπου μας, μου έδωσε την αφορμή να γράψω λίγες ωφέλιμες, κατά την άποψή μου, σκέψεις για όσους δεν έχουν ασχοληθεί ποτέ με το θέμα αυτό. «Ὄντως φοβερώτατον τὸ τοῦ θανάτου μυστήριον». Καὶ φοβερότατο αλλὰ και μυστήριο ὁ θάνατος κατὰ την ιερὴ υμνολογία μας. Η αυτοχειρία είναι εφεύρημα της απιστίας. Δὲν υπάρχουν άνθρωποι λογικοὶ και σοβαροί, που να σκέφτονται ούτε καν νὰ περνάει απὸ το μυαλὸ τους κάτι τέτοιο. Πόσο μάλλον άνθρωποι που πιστεύουν στο Θεὸ και στην αιωνιότητα! Ειδικότερα δε οι ορθόδοξοι χριστιανοί που έχουν βαπτισθεί και κρατούν στο χέρι τους το εισιτήριο για τη Βασιλεία του Θεού, είναι κρίμα να το πετούν στον αέρα αρνούμενοι να δεχθούν την ευεργεσία αυτή και την άπειρη αγάπη του Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού. Σύμφωνα με τη θεολογία της ορθοδόξου εκκλησίας μας: «Ὁ θάνατος, ἀφοῦ εἶναι μυστήριο, εἶναι καθοριστικὸς ἀπὸ μέρους τῆς θείας δικαιοσύνης. Ὁ χρόνος αὐτὸς μετατρέπεται, μὲ τὴ χάρη καὶ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ τὴν πίστη καὶ τὴν ὑπομονὴ τοῦ ἀνθρώπου, σὲ «καιρὸ εὐπρόσδεκτο», σὲ «ἡμέρα σωτηρίας». Μπορεῖ νὰ λειτουργήσει ὡς τελείως ἀνατρεπτικὸ γεγονὸς μιᾶς ὁλόκληρης ζωῆς. Ἀνακεφαλαιώνεται, κατὰ κάποιον τρόπο ἡ ὅλη βιωτὴ τοῦ ἀνθρώπου, συγκεφαλαιώνεται, καὶ μὲ τό ἀνάλογο μαρτύριο, τὴν ἐμπειρία τοῦ θανάτου, ἢ ξεπλένονται ἁμαρτίες, γιὰ τὶς ὁποῖες δὲν μετανόησε ἡ ψυχὴ ἢ τῆς προσφέρονται περισσότερα στεφάνια, γιὰ «καλύτερη θέση» στὶς οὐράνιες μονές. Αὐτὰ μᾶς λένε οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὰ λέει καὶ ἡ Ἁγία Γραφή. Ὁ ληστὴς στὸ σταυρὸ δὲν εἶχε καμιὰ σχέση μὲ τὸ Θεό. Ἡ ὥρα τοῦ θανάτου του ἦταν ἀρκετή, γιὰ νὰ τὸν περάσει ἀπευθείας στὸν Παράδεισο. Καλὸς θάνατος ἐν τέλει, γιὰ κάθε ἄνθρωπο, εἶναι αὐτὸς ποὺ ἔχει τὶς «προϋποθέσεις» γιὰ νὰ ὁδηγήσει τὴν ψυχὴ του στὸ αἰώνιο φῶς τοῦ Χριστοῦ. Κατὰ τὸν ἅγιο Μάξιμο τὸν Ὁμολογητὴ δυὸ ἐπιλογὲς ἔχει ὁ ἄνθρωπος στὴ ζωή του. Μὲ τὴν ἐλευθερία ποὺ τοῦ χάρισε ὁ Θεός, ἔχει νὰ περάσει στὴν αἰωνιότητα μὲ πορεία πρὸς τὸ «ἀεὶ εἶναι». Ὑπάρχουν δυὸ πόρτες. Ἡ μιὰ εἶναι ἡ πόρτα τοῦ «ἀεὶ εὖ εἶναι» καὶ ἡ ἄλλη τοῦ «ἀεὶ φεῦ εἶναι». Ἕνα «φ» κάνει τὴ φοβερὴ διαφορά. Τὸ μόνο θάνατο ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ χαρακτηρίσουμε ὡς εὐθανασία εἶναι ὁ θάνατος ἐν μετανοία, ὁ θάνατος ποὺ ἐπέρχεται μὲ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἐν τῷ Θεῷ καὶ γιὰ τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ. Δὲ γνωρίζουμε λεπτομέρειες, ἀλλὰ ἀπὸ τὰ λίγα ποὺ ξέρουμε, κατὰ τὴν πίστη μας, η αυτοχειρία εἶναι ἔγκλημα και ἐκφράζει ἄκρα δειλία καὶ ἔχει μητέρα τὴν δαιμονικὴ ὑπερηφάνεια. Συνυπεύθυνοι δὲ εἶναι καὶ ὅσοι συμφωνοῦν καὶ συμβάλλουν στὸ νὰ ὁδηγηθεῖ ὁ ἄνθρωπος σ` αὐτὴν τὴν ἐνέργεια. Εὐθανασία: Ὄμορφη καὶ εὔηχη λέξη λοιπόν, ἀλλὰ μὲ δαιμονικὸ περιεχόμενο, ποὺ ὁδηγεῖ, χωρὶς κανένα ἐμπόδιο, στὸ θάνατο τῆς ψυχῆς. Ἢ ἀλλιῶς στὴν ἀπώλεια τῆς ἀθανασίας». Η ευθανασία τελικά, ενώ δικαιολογείται κοσμικώς ως «αξιοπρεπής θάνατος», στην πραγματικότητα αποτελεί υποβοηθούμενη αυτοκτονία, δηλαδή συνδυασμό φόνου και αυτοχειρίας. Επιπρόσθετα δε, το λεγόμενο «δικαίωμα στον θάνατο», πού αποτελεί την νομική κατοχύρωση της ευθανασίας, θα μπορούσε να εξελιχθεί σε απειλή της ζωής των ασθενών πού αδυνατούν να ανταποκριθούν οικονομικά στις απαιτήσεις θεραπείας και νοσηλείας τους. Αυτό το φαινόμενο έχει γίνει θεσμός στις «πολιτισμένες» χώρες για την βιωσιμότητα των ασφαλιστικών ταμείων, όπως έχω πληροφορηθεί. Για τούς λόγους αυτούς, σύμφωνα με απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της 14/12/2000, η Εκκλησία μας πού πιστεύει στην αθανασία της ψυχής, στην ανάσταση του σώματος, στην αιώνια προοπτική και πραγματικότητα, στους πόνους ως «στίγματα του Κυρίου Ιησού εν τω σώματι ημών» (Γαλ. στ’ 17), στις δοκιμασίες ως αφορμές και ευκαιρίες σωτηρίας, στην δυνατότητα ανάπτυξης κοινωνίας αγάπης και συμπαραστάσεως μεταξύ των ανθρώπων, κάθε θάνατο πού αποτελεί αποτέλεσμα ανθρωπίνων αποφάσεων και επιλογών – όσο «καλός» και αν ονομάζεται – τον απορρίπτει ως «ύβριν» κατά του Θεού. Ένα άλλο στοιχείο που κυριαρχεί στην κοινωνία μας και θέλω να το επισημάνω, είναι το γεγονός ότι όποιος αποδημήσει εις Κύριον αιφνιδίως χωρίς ασθένεια, νοσοκομεία, πόνο κλπ, θεωρείται από πολλούς ως τυχερός και ευτυχής. Αυτό αποτελεί επίσης μεγάλη πλάνη, διότι με αυτόν τον τρόπο δεν μας δίδεται η ευκαιρία της μετάνοιας της εξομολόγησης και της λήψης της θείας Κοινωνίας, η οποία θα μας προστατεύσει από την επιδρομή των δαιμονίων κατά την πορεία της ψυχής μας προς τον Μεγάλο Κριτή. Εύχομαι Ο Θεὸς της αγάπης να φωτίσει όλους μας, ώστε να μην τον προδώσουμε με τέτοια όντως θανατηφόρα ατοπήματα. Ας προσέξουμε. Οι σειρήνες σήμερα προβάλλουν πολὺ δελεαστικὰ την άρνηση του Θεού. Μηχανεύονται, αλλά διαθέτουν και μηχανές, για να παρουσιάσουν στα μάτια μας τα δαιμονικὰ μηχανεύματα ως ἀγγελικὲς πράξεις, το έγκλημα ως ευεργεσία, την αμαρτία ως κατὰ φύση κατάσταση.

 roykoymoykoy.gr

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου