Τρίτη, 4 Οκτωβρίου 2016

Οι ιστορικοκοινωνικοπολιτικές βάσεις της οικογενειοκρατίας και η σχέση της με την αστική δημοκρατία του σήμερα.

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη
 Μουσικοσυνθέτης, Λογοτέχνης
Και Δημοσιογράφος Email. Panoschatzigeorgiadis@gmail.com


  «Τα πάντα τα εκατεπόντισεν, η βασιλεία των κλεπτών» (Περικλής Γιαννόπουλος, «Νεόν Πνεύμα, 1906) ...


  Ο Περικλής Γιαννόπουλος, ο Έλλην διανοητής, ο Έλλην ρομαντικός αυτόχειρ, ο πιστεύσας σε μιάν άλλη Ελλάδα και οχι αυτό που όλοι μας ζούμε σήμερα, το «ψευτορωμέικο» του Πατροκοσμά του Αιτωλού, στο μνημειώδες για τον Ελληνικό Εθνικισμό, έργο του με τίτλο «ΤΟ ΝΈΟΝ ΠΝΕΥΜΑ», έχει καταφέρει σε λιγότερο απο πενήντα σελίδες, να περιγράψει και να θέσει το πραγματικό «Ελληνικόν πρόβλημα» επί τάπητος, φέρνοντας μας αντιμέτωπους με την σκληρή πραγματικότητα

  Στο έργο του αυτό ο Γιαννόπουλος, εντοπίζει τις γενεσιουργές αιτίες όλων των προβλημάτων που δυστυχώς απο την εποχή του και εντεύθεν, έδειξαν τον άσχημο, πικρό δρόμο όπου έμελλε να ακολουθήσει το τότε νεοσύστατο «Ελληνικόν κράτος». Και οι λέξεις «Ελληνικόν» αλλά και «κράτος» σε εισαγωγικά, αφενός διότι ποτέ σχεδόν το «Ελληνικόν» κράτος δεν υπήρξε Ελληνικόν, αφετέρου δέ δυστυχώς δεν υπήρξε και ποτέ του κράτος.

  Στο «ΝΕΟΝ ΠΝΕΥΜΑ», ο λησμονημένος με αιτία σήμερα, Περικλής Γιαννόπουλος, αναφέρεται σε ένα απο τα πιο αρνητικά κοινωνικά και πολιτικά φαινόμενα της φυλής μας της Ελληνικής, το οποίον αποκαλεί «κλεφτισμόν». Ο κλεφτισμός αν ήθελε να τον ορίσει κάποιος με δύο λέξεις εκφράζεται με την νοοτροπία του «Εγώ, οι δικοί μου και όλοι οι άλλοι εχθροί μου». Ακόμα και αν αυτοί οι «άλλοι» είναι οι συνέλληνες, οι γείτονες, οι άνθρωποι με τους οποίους μας ενώνουν και μας χωρίζουν ενίοτε πολλά και διάφορα. Εντοπίζοντας αυτό το κοινωνικό και ιστορικό φαινόμενο κανείς, είναι σαν να τέμνει ακριβώς επί της αρχαίας μας πληγής όπου απο καιρού είς καιρόν αιμορροούσα, μας οδηγεί με μαθηματική ακρίβει στο τέλμα και στον κρημνόν. Μας οδηγεί στον όλεθρον.

  Ο «κλεφτισμός» λοιπόν του Γιαννόπουλου, γεννά το φαινόμενο της οικογενειοκρατίας στην Ελλάδα των τελευταίων διακοσίων ετών. Είναι ένα φαινόμενο τόσο πολύ συνυφασμένο με την Ελληνική συλλογική ψυχή, ώστε σχεδόν δεν μπορεί να ξεχωρίσει κανείς το ένα απο το άλλο. Αποτελεί ίδιον της φυλής μας, αυτή η ροπή προς την οικογενειοκρατία, κατάρα μα και ευχή. Κατάρα διότι οδηγεί σε καταστάσεις όπου όλοι μας γνωρίζουμε σήμερα της τακτοποίησης των «ημετέρων» και οχι όσων πραγματικά το αξίζουν, αλλά και ευχή υπό την έννοια πως ο θεσμός της οικογένειας βοήθησε στην συντήρηση του Ελληνισμού, ανά τους αιώνες και απέναντι σε απειράριθμους εχθρούς, παντός είδους, φυλής, αξιακών συστημάτων, θρησκείας κλπ.

  Οι οικογενειοκρατικές τάσεις λοιπόν μιάς κοινωνίας όπως η Ελληνική, μιά κοινωνία η οποία μέχρι και πριν απο μερικές δεκαετίες επίστευε ακραδάντως στον θεσμό αυτόν, στο κύτταρο αυτό της κάθε κοινωνίας κάθε εποχής, μετεξελίσουν κατά τον Γιαννόπουλο κυριότερα και την πολιτική τάξη της Ελλάδας. Την μετεξελίσουν σε μιά μικρή κλειστή «κάστα» ανθρώπων προερχομένων εκ της τάξεως των «κλεπτών – φύλαρχων», οι οποίοι διασυνδέονται αναμεταξύ των με σχέσεις αίματος , σχέσεις αίματος, οι οποίες διατηρούνται και εντός της πολιτικής σκηνής.

  Έτσι αποτελεί σχεδόν αδύνατο ενδεχόμενο για κάποιον άσχετο, να μπορέσει να υπάρξει και να επιβιώσει μέσα σε ένα τόσο κλειστό οικογενειοκρατικό περιβάλλον. Να επιβιώσει πολιτικώς, ανάμεσα στα πολιτικά «τζάκια» τα οποία σε αγαστή συνεργασία με τον εξωτερικό παράγοντα, διεφεντεύουν τις τύχες της χώρας αυτή επί αιώνες. Αυτό ακριβώς το γεγονός, την μεγάλη δύναμη και αδυναμία συνάμα της οικογενειοκρατικής τάσης της νεοελληνικής κοινωνίας, εκμεταλλεύονται πλήρως οι ξένοι προς ίδιον ώφελος. Ερχόμενοι εδώ στις αρχές του προπερασμένου αιώνος, δεν βρίσκουν παρά αρχαία ερείπια και «κλέπτας» υπό την έννοια του «φύλαρχου». Ο Φύλαρχος λοιπόν αυτός, αναλαμβάνει να υπάρξει ο φυσικός διαμεσολαβητής, ανάμεσα στον λαό και την εξουσία η οποία έρχεται απο το εξωτερικό. Οι «σύμμαχοι» μας, νιώθουν πως ερχόμενοι σε επαφή με τις «κεφαλές του χωριού», είναι πλέον βέβαιοι πως μετά το σχετικό παζάρι, θα «τα βρούν» και πως οι ντόπιοι φύλαρχοι θα είναι σε θέση να ασκήσουν τις κατάλληλες πιέσεις στον γηγενή πληθυσμό, έχοντας την αιώνια εύνοια των πάντοτε διαθέσιμη, με κοινό στόχο τα κοινά συμφέροντα τους, αλλά και τα συμφέροντα της ντόπιας «αστικής – πολιτικής τάξης».

  Αυτό το γεγονός απο μόνο του, εξηγεί την διαιώνιση της οικογενειοκρατίας στην Ελλάδα και την επικράτηση της υπό τις οιεσδήποτε κοινωνικές, πολιτικές, ιστορικές συνθήκες. Η οικογενειοκρατία «ζεί και βασιλεύει», διότι εξυπηρετεί τόσο τους ντόπιους άρχοντες της πραγματικά άρχουσας τάξης (και οχι των όποιων νεόπλουτων) και των εξωτερικών παραγόντων όπου συναποφασίζουν επί της ουσίας, το παρόν και το μέλλον αυτού του τόπου.

  Σήμερα, με την επίφαση της «δημοκρατίας» ή άλλοτε πλέον ξεκάθαρα με την επιβολή απολυταρχικών συστημάτων, το ζήτημα είναι πως στην μεγάλη τους πλειοψηφία, οι πραγματικοί «παίκτες» παραμένουν απαράλλακτα οι ίδιοι ανά τους αιώνες, αφήνοντας ενίοτε την εντύπωση είς τον λαόν πως μπορεί και κείνος να συμμετάσχει, να ελέγξει, να υπάρξει ως «κυρίαρχος λαός», ανάμεσα των πραγματικών κυρίαρχων του πολιτικού, κοινωνικού και ιστορικού παιχνιδιού της εξουσίας, το οποίον διατηρεί και θα διατηρεί ως δείχνουν τα πράγματα, πάντοτε τα στεγανά του ασφαλή.

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου