Κυριακή, 25 Σεπτεμβρίου 2016

ΠΟΛΕΜΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΡΩΣΙΚΑ ΕΔΑΦΗ ΣΤΗΝ ΝΑΖΙΣΤΙΚΗ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΟΥ ΝΤΟΝΙΕΤΣΚ



Του Ανδρέα Ζαφείρη

Οι εκρήξεις ακουγόταν στο δωμάτιο. Ο υπεύθυνος ασφαλείας ήρθε και μας οδήγησε στο καταφύγιο.
«Σε περίπτωση που…». Τον ρωτάμε πόσο κοντά  ακριβώς χτυπάνε οι ουκρανικές δυνάμεις. «Ευτυχώς μακριά. Στο ένα χιλιόμετρο από εδώ».

το Ντονμπάς είναι μια ατελείωτη πεδιάδα. Στο Ντονιέτσκ όμως υπάρχει ένας λόφος από όπου μπορείς να δεις όλο το μέτωπο. Το βράδυ έχεις πανοραμική θέα στο θάνατο. Και στο φασισμό.


Την επόμενη μέρα επισκεπτόμαστε το Ζάιτσεβο. Είναι από τα χωριά που χτυπήθηκαν το προηγούμενο βράδυ. Μας υποδέχονται οι κάτοικοι. Μας πηγαίνουν στα βομβαρδισμένα σπίτια. Μια γυναίκα με μαύρο φόρεμα και μάτια κόκκινα και υγρά μας κάνει «ξενάγηση» στα συντρίμμια.  Εδώ δεν θα χαμογελάσουν ξανά για πολύ καιρό. Μας πηγαίνουν σε ένα σπίτι με μια μικρή αυλή πίσω.

Η γυναίκα ήταν περήφανη για τον κήπο της. Τώρα στο κέντρο της υπάρχει μια τεράστια τρύπα από βόμβα. Από όλο το νοικοκυριό έχει διασώσει μια κούπα για το τσάι. Κλαίει στη γωνία.
Πηγαίνουμε στο τοπικό ιατρικό κέντρο. Ένας γιατρός. Μερικές νοσοκόμες. Ελάχιστα φάρμακα σε ένα ντουλάπι δίφυλλο, με τη σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας στη κορυφή. Βρισκόμαστε λίγο πριν την πρώτη γραμμή. Εδώ οι ανάγκες-και οι ελλείψεις- είναι μεγαλύτερες. Ένα παιδί παίζει στο δρόμο, δίπλα σε ένα φρεσκοβαμμένο μνημείο του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου.

Φεύγουμε για Γκόρλοβκα. Για το πανεπιστήμιο. Στο δρόμο μας πληροφορούν ότι ο ουκρανικός στρατός χτύπησε το μέρος που βρισκόμασταν, δέκα λεπτά αφού φύγαμε. Δέκα λεπτά σε χωρίζουν εδώ από το θάνατο. Και λίγα μέτρα. «Δεν πρόκειται να αφήσουμε τα σπίτια μας. Ακόμη και γκρεμισμένα», έλεγε όταν φεύγαμε η γυναίκα. Και τα μάτια της δεν ήταν υγρά.

Στο πανεπιστήμιο πηγαίνουμε πρώτα στο κλειστό γήπεδο. Στο τοίχο τοιχογραφίες με θέματα από την αρχαία Ελλάδα. Το πανεπιστήμιο έχει βομβαρδιστεί. Με περηφάνια μας δείχνουν το παράθυρο που έχει αντικατασταθεί πρόσφατα. Είναι πολλά ακόμη. Μπαίνουμε σε μια αίθουσα. Οι φοιτητές κάνουν μάθημα και δεν έχουν ενημερωθεί για την επίσκεψή μας. Αιφνιδιάζονται. Δεν έχουν συνηθίσει να βλέπουν ξένους. Κάνουν δεκάδες ερωτήσεις. Δεν ξέρουν τι είναι το PokemonGo αλλά έχουν όνειρα. Κανείς δε θέλει να φύγει. Αλλά θέλουν ειρήνη.




ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΟΙΜΟΣ-ΑΘΗΝΑ



Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου