Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

Η ΛΗΣΤΡΙΚΗ ΕΠΙΒΟΛΗ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΓΙΑΤΙ Η "ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ" ΕΥΡΩΠΗ ΒΑΔΙΖΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ;  

Η Ευρώπη ως μέτοχος της Ελληνικής ιδέας
Μέρος Α΄

ΒΙΝΤΕΟ

Γράφει ο Στέργιος Π. Ζυγούρας

Πολύ σημαντικό και χρήσιμο μπορεί να χαρακτηρισθεί το τελευταίο ντοκιμαντέρ του Άρη Χατζηστεφάνου και της InfoWar “This is not a coup” (Δεν είναι πραξικόπημα).
Σημαντικό για όσα συμπυκνώνει και χρήσιμο για όσα το ξεπερνούν, επειδή κάποια απ’ αυτά τα αγγίζει, δίνοντας το έναυσμα του προβληματισμού. Προβάλλουμε εδώ ορισμένα αποσπάσματα από την παρουσίασή του στο κανάλι RT (δεν έχει δοθεί ακόμη ελεύθερο στην δημοσιότητα) καταθέτοντας και μια άποψη για το επέκεινα στο δεύτερο μέρος του άρθρου.


Το ντοκιμαντέρ αναδεικνύει την χρησιμοποίηση του Ευρώ από την ΕΚΤ και την Κομισιόν ως μέσου πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης. Συνδυάζει τα όσα έγιναν στην Ιταλία, την Ιρλανδία, την Ελλάδα, την Κύπρο τα τελευταία έξι χρόνια. Εξηγεί έννοιες που τα κράτη αποσιωπούσαν πριν επιβληθεί το Ευρώ. Πριν το 2009 ελάχιστοι γνώριζαν τι είναι και πώς σχετίζονται Spread, ELA, CDS, Goldman Sachs, οίκοι πιστοληπτικής αξιολόγησης, ΕΚΤ και Κεντρικές Τράπεζες των κρατών-μελών της Ε.Ε.

Ταυτόχρονα, το ντοκιμαντέρ επιχειρεί να ξεπεράσει το τεχνικό επίπεδο και να εξηγήσει στον μέσο Ευρωπαίο από πού πηγάζει η φασιστική νοοτροπία της ΕΚΤ και της Κομισιόν, από πού πηγάζει η αντίφαση του φασισμού με το ευρωπαϊκό κεκτημένο της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων του πολίτη. Σχολιάζουμε λοιπόν το έργο της ομάδας του InfoWar με αφορμή την φιλοδοξία του να φύγει πέρα από τα τεχνικά στοιχεία και να διερευνήσει την σύνδεση πολιτικής-οικονομίας και την αιτία κατασκευής του Ευρώ.

Τα θετικά σημεία που αναδεικνύει το ντοκιμαντέρ είναι τρία:

Η λαϊκή βούληση δεν είναι πλέον κυρίαρχη, αντίθετα με ό,τι συνεχίζουν να προβλέπουν τα εν ισχύ εθνικά πολιτικά-νομικά κείμενα του 19ου και 20ου αιώνα.
Η Κομισιόν λειτουργεί -παράλληλα με την ΕΚΤ- σαν μαφιόζος, δυνάστης των λαών, χρησιμοποιώντας τα ΜΜΕ ως τον απόλυτο προπαγανδιστικό μηχανισμό.
Το Ευρώ παραλληλίζεται με την χριστιανική πίστη, με άλλα λόγια, επιχειρείται ένας παραλληλισμός ευρωκρατίας και θεοκρατίας.
Τα δυο πρώτα συμπεράσματα συνδυάζονται με ένα ακόμα, που κυρίως υπονοείται: η σημερινή, κακή Ευρώπη δεν διορθώνεται· μπορεί μόνον να ξαναφτιαχτεί από την αρχή. Ο θεατής οδηγείται στο αυθόρμητο, κεντρικό ερώτημα: “ποιος και γιατί έφτιαξε μια τέτοια Ευρώπη;”


ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ ΟΙΜΟΣ-ΑΘΗΝΑ




Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου